Titel 'Slachtoffer van Bureau Jeugdzorg'

Door Josje gepubliceerd op Sunday 17 August 17:22

Bureau Jeugdzorg

Ja, hoe meer ik op Facebook zit, hoe meer reacties ik lees van mensen die slachtoffer geworden zijn van Bureau Jeugdzorg. Ik ben ook één van hen, maar toch vraag ik me vaak af of slachtoffer nu wel zo'n goed woord is. Zou BJZ om het maar even af te korten, werkelijk kinderen uit huis plaatsen als er werkelijk helemaal niets aan de hand zou zijn? Ik kan me dat gewoon niet voorstellen dat dat in Nederland zou kunnen gebeuren. Maar toch gebeurt het, volgens alle verhalen op Facebook. Er zijn zelfs speciale pagina's geopend door mensen die het allemaal hebben meegemaakt en die het elke dag nog moeten meemaken: de pijn, het gemis, de rapporten die over hen worden geschreven, etc. etc. 

Mijn eigen verhaal in deze

Zo'n 2 jaar geleden heb ik wat stukjes geschreven over de geboorte van mijn dochter, Eva of Eveline zoals ik haar toen noemde. Helaas heeft ook mijn moedergeluk niet lang mogen duren. Na 18 maanden van liefde, geborgenheid maar helaas voor Eva, ook veel ruzie en gevechten is Eva op 19 juli 2013 uit huis geplaatst en daar ging natuurlijk heel wat aan vooraf. Mede door de bevalling had ik op een gegeven moment last van een bijzonder grote cupmaat van mijn borsten, cup K, nu was deze cupmaat tijdens mijn bruiloft al cup H, ze waren dus al aardig aan het groeien, maar na mijn bevalling werd het helemaal erg: cup K en dat was op een gegeven moment niet meer te harden.  

Te grote borsten, wat daaraan te doen?

Nu waren ze niet zo groot als op deze foto, maar ik zat er niet ver naast. Dus dat ging pijn doen etc en ik hoorde via via dat iemand haar borsten had laten verkleinen, dus ik dacht: dat wil ik ook wel en ik dus naar de plastisch chirurg en die schrok er echt wel van. Gelukkig zei hij mij dat ik er niets aan kan doen en dat er een naam voor deze ziekte was: giantisme en dat is zo snel mogelijk geopereerd moest worden, maar ik moest een jaar wachten nadat ik bevallen was, anders zouden ze misschien weer aangroeien, dus ik netjes een jaar gewacht en ik kon 1 februari 2013 terecht voor de operatie. 

Operatie: van cup K naar cup C

Ik had van tevoren niet echt gekeken hoe zo'n operatie zou gaan, anders zou ik me misschien terugtrekken uit angst voor de pijn en dat wilde ik niet, ik wilde van die rugpijn af, van die vreselijk zware borsten die ik elke dag moest torsen, dus ik was blij toen de datum van 1 februari naderde en ik heb er ook niets van gemerkt, van de hele operatie niet, maar de pijn daarna was niet te harden, echt niet, dat had ik dus zwaar onderschat, zoals ik dat heb bij wel meer dingen in het leven, ik beging eraan en daarna valt het zwaar tegen, maar in deze had ik geen keus. Na 1 nacht in het ziekenhuis te zijn gebleven, mocht ik naar huis, maar ik kon niet slapen van de pijn. En ik was verschrikkelijk moe, van de operatie, van de pijn, van de narcose, ik voelde me niet echt super. 

De naweeen van de operatie

Op een gegeven moment ging er dus een borst lekken, er kwam allemaal pus uit, ik wist niet wat ik zag en we zijn toen gelijk naar de Eerste Hulp gegaan, maar om een lang verhaal kort te maken, hoe moeilijk dat ook is in mijn geval, ik vond het verschrikkelijk om van die grote borsten af te zijn, niet lichamelijk, maar psychisch gezien dan. Mijn grote borsten en ook het buikvet wat door de jaren heen alsmaar is toegenomen, mocht dan niet de schoonheidsprijs verdienen, maar in mijn ogen was het wel de bescherming tegen de verkeerde aandacht die ik kon krijgen, dat klinkt misschien raar, maar toen ik zo'n jaar of 25 was, ben ik de verkeerde man tegen het lijf gelopen en ik dacht telkens: als ik maar dik ben en lelijk, kan me dat nooit meer overkomen en nu viel die bescherming dus weg en ik voelde me intens kwetsbaar en die hele periode van misbruik door die man kwam weer boven. 

Misbruik, is dat ooit te verwerken?

Het was nog niet genezen, ondanks een opname van 16 maanden en jarenlange therapie erna. Ik dacht dat ik er klaar mee was, klaar om aan een kindje te beginnen, maar helaas was ik er niet echt klaar mee, mede door de operatie, de pijn die ermee gepaard ging, de kwetsbaarheid die ik weer voelde en de verlamdheid dat ik niets kon doen, kwam alles weer boven en dat had ik niet verwacht. Ik voelde me zo klein, zo onmondig weer, en dat kon ik niet verkroppen en mijn man was er ook klaar mee, hij moest mij weer verzorgen, de wonden 2 keer op een dag verbinden, voor de baby zorgen, etc, want ik kon helemaal niets, ik lag maar op bed. En toen ontplofte de boel natuurlijk, manlief was het zat, had het over weggaan en ik trok dat niet, dus op een dag ontplofte de boel, de details zal ik je besparen, dat is te privé, maar ik had daarna dus wel de AMK achter me aan en bijna een strafblad, echt verschrikkelijk. Mijn leven viel in duigen en 4 maanden na die vreselijke dag is mijn dochter dus uit huis geplaatst, niet voor niets, de omstandigheden waren ernaar, maar het is inmiddels alweer een jaar geleden en gelukkig zijn mijn man en ik weer nader tot elkaar gekomen en gaat het weer een stuk beter, hopelijk denkt BJZ er ook zo over en komt Eva weer helemaal thuis wonen. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dag Josje,

Lees de artikelen op Jeugdzorg Dark horse...

Dit is het archief Jeugdzorg Dark horse. Een ouderplatform om misstanden in de jeugdzorg onder de aandacht te brengen middels een grote hoeveelheid artikelen en een verscheidenheid aan onderwerpen, advies, tips, hulp.

http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/

Stichting SOS Jeugdzorg en we zijn op Facebook;

https://www.facebook.com/profile.php?id=100013493344329

en Stop jeugdzorg Leugens