Verzwegen verdriet op het sterfbed

Door NewJannaika gepubliceerd op Monday 11 August 21:25

Verzwegen verdriet op het sterfbed

 

     Ze kwam binnen op de afdeling inwendige ziekten, met een soort obstructie in de buik. Ze kon niet meer eten, alles kwam eruit. De dokters beslisten een maagsonde te steken. En onmiddellijk kwam er een soort groen bruinig vocht uit. Maria hoopte dat dit slechts tijdelijk was.

8d76648d0b5bb32d9376227f08dd66c6_1407785

    Haar man was er altijd aanwezig op de kamer. Van s’morgens 10 uur tot ongeveer 19 uur. Hij was heel bekommerd om zijn Maria, praatte tegen haar en gaf een heel bezorgde indruk, was eigenlijk altijd in de weer. Zo ervaarde ik hem toch, als ik als verpleegkundige het infuus kwam controleren, of mevrouw samen met mijn collega goed kwam leggen.

e50b5f9a00c1e8fc6216b6c5263e0d65_1407785

   Maria was een corpulent mevrouwtje, zo rond 68 jaar. Ik schatte haar zo één meter zestig, moeilijk te zeggen als je haar nooit uit bed had gezien. Ze had een mooi pittig gezicht, met bolle wangetjes, een bleke huid en blauwe lieve ogen, omkranst met rossig gekleurd haar. Ik had onmiddellijk een goede band met haar, terwijl ik ook probeerde haar man te ondersteunen met uitleg, afleiding en gewoon nabijheid.

 

   b4066b31af1615c627e42feb0fc33732_1407786

  Maria kreeg veel bezoek. Maar of ze dat altijd zo apprecieerde, daar twijfel ik sterk aan. Het bezoek stelde steeds vragen: ‘wanneer mag je eten, mag je nu nog niet eten, misschien volgende week’. Maria antwoordde er niet meer op. Als ik bij haar kwam, voelde ik gewoon haar misselijkheid. Maar ze wou geen spelbreker zijn, meestal ging ze er gewoon niet op in. Maar toch voelde ik haar pijn.

    Ook haar man stelde veel vragen over haar medische toestand. Ik vond dat goed, maar op na een tijdje begon ik andere dingen op te merken. Als ik met de man aan het praten was, lette ik op Maria haar gezicht. Ze voelde zich niet betrokken bij het gesprek. Haar ogen dwaalden heel dikwijls af naar de tafel waar een foto stond met een jongeman erop. Hij had zwart krullend haar. Toen ik het na de zoveelste keer merkte, vroeg ik haar: ‘wie is dat op de foto?’. Haar gezicht opende zich, ondanks de vervelende misselijkheid en de maagsonde die uit haar neus puilde.c1f8fe3adb758aa3c933e34b13accb8f_1407786

    ‘Dat is mijn zoon’. De echtgenoot kwam er onmiddellijk tussen, wat ik spijtig vond. Want eindelijk zag ik een glimps van warmte op het gezicht van Maria. De man begon te vertellen dat hun zoon was verongelukt. Dat hij een leven van alcoholisme had geleid. Dat ze veel misérie met hun zoon hadden gehad. En toen mijn ogen van de echtgenoot naar Maria gingen, zag ik stille tranen.

08ea205d11c8cff4f0171e3da896d5a5_1407787Ik besefte dat Maria over haar zoon heel verdriet heeft en heeft gehad. Dat ze hem doodgraag zag. Dat ze ondanks alles een binding had met haar zoon, die voor haar bijzonder was. Dat de dood van haar zoon haar hart had gebroken. Ik voelde ook dat Maria nog veel dacht aan haar zoon. Dat ze heel graag over hem zou willen praten. En terwijl de echtgenoot nog steeds aan het vertellen was, hoe hun zoon van zijn leven een potje had gemaakt, zei ik stil tegen Maria: ‘Je zag hem graag hee, en je mist hem hee…..’. Ze knikte en we keken in elkaars ogen.

   En toen besefte ik hoe erg dit allemaal was voor Maria. Hoe beangstigend en ook hoe aanlokkelijk. De kanker was nog niet bevestigd maar het vermoeden was een understatement. Enerzijds zat ze te wachten om terug te kunnen eten, anderzijds wou ze het niet meer.

5f83642964a8098612ff93ab42902f0b_1407787  De onderzoeken naar de oorzaak van haar obstructie duurde langer dan ze dachten. Ze vonden niet ommiddellijk de oorzaak. Maria begon steeds moedelozer te worden, en begon er ook heel uitgeput uit te zien. Hoe haar man zich ook om haar kommerde, ze scheen er niet op te reageren. Alsof het haar niet interesseerde wat hij allemaal voor haar deed. Ze voerde geen grote gesprekken tijdens de verzorging, enkel kleine reactiemomentjes, als je haar heel dichtbij aansprak en haar enorm persoonlijke aandacht gaf. We probeerden haar moed en sterkte in te spreken, maar soms is het beter niets te zeggen.

Op een dag kwam haar buurvrouw op bezoek. Een kranige vrouw van rond de 75.

e3c59225a4d937824f56fa14f85828bd_1407787Maria’s echtgenoot was heel blij met de komst van de buurvrouw. Ze voerden geanimeerde gesprekken, viel me op. Maria nam geen deel aan deze conversaties, merkte ik. Ik merkte ook iets anders. Ze keek op een heel speciale manier naar haar echtgenoot als hij honderduit tegen de buurvrouw bezig was, ik zag verwrongen pijn. Ik kon het niet thuisbrengen.

    Toen de buurvrouw voor de tweede, derde keer op bezoek kwam, wist ik wat Maria dacht. Ik zag het aan haar blik, haar ogen, het afwenden van haar gezicht naar de foto van haar zoon, en de stille tranen. Toen haar man steeds de buurvrouw bejubelde dat deze er nog goed uit zag voor haar leeftijd, dacht ik, man toch, dit doet pijn voor je vrouw, die aan het bed is gekluisterd. Maar hij ging enthousiast door. En op die momenten stond ik naast Maria, wreef over haar gezicht, en vroeg haar: ‘Maria, hoe gaat het echt met je’? Ik kreeg haar aandacht en het antwoord was duidelijk. Ze vestigde haar blik op de foto van haar zoon. Toch kon ik soms ook een lieve glimlach van haar ontfutselen. Wat als haar echtgenoot eens zou praten over wat Maria nu echt bezig hield?

     Op den duur kon ik er mij niet meer van losmaken van de gedachte, dat Maria’s man iets had voor de buurvrouw. fb46383f2551a6758f695fa7c697bed8_1407787Alsof hij al een vervangster had gevonden. En dat Maria dit begreep. Ze zei er niets over, maar je kon het zien. Aan haar blik. Aan de kille manier hoe ze reageerde op haar man. Want hij zag haar als een enorm zieke vrouw, iemand die niet meer goed zou komen. Hij was tegen haar altijd bezig over haar ziekte, over de sonde, over het niet kunnen eten. Hij vroeg nooit iets anders…

     Ik had zo met haar te doen.

a38d4a160857b97001fd8c281aa1b6d3_1407788Op een dag moest ik haar opnieuw wassen. Ik was alleen. ‘Ik kom je wassen, Maria, ik ben het’. Ze knikte met een flauwe glimlach. ‘Ik heb van jou gedroomd, zei ze, totaal onverwacht. Ik wist niet wat zeggen maar reageerde blij en vroeg samenzweerderig: ‘Wil je het me vertellen? ’ Ja, straalde ze. Ik droomde dat ik en jij op de parking van het ziekenhuis stonden, klaar om te vertrekken.’ Ik liet de woorden bezinken en probeerde de inhoud te bevatten. Ik voelde me enorm vertederd en kneep in haar hand en zei, heel dicht bij haar gezicht: ‘Ik zie het, Maria, ik en jij, samen op de oprit.  Ik zie ons staan!’ Toen kreeg ik een glimlach die ik nooit zal vergeten. Ik streelde haar gezicht.

   Later verslechtte haar toestand enorm. Toen ik na wat recupedagen terug begon te werken, hoorde ik dat ze zwaar was gesedeerd. Het zou niet lang meer duren, ze was ook niet meer bij bewustzijn. Na haar dood, hoorde ik dat een zeldzame buiktumor bleek te zijn, die ze met een diagnostische autopsie hebben kunnen vaststellen. Ze had nooit kunnen genezen. Ik dacht aan haar moed, haar eenzame strijd, aan haar stil verzwegen verdriet en ook haar klein geluk, haar gekoesterde liefde. Blij dat ik dit met haar heb kunnen delen.

a055f1ff91d6fc7ac61ce404588153eb_1407788e5dbed3b0a90e63114bab679b7a3c92e_1407788

Ik zal ze nooit vergeten, mevrouwtje V.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heftig stuk, mooi geschreven
Heftig... respectvol en intens geschreven.
Heel heftig, maar zeer goed geschreven.
Wat intens, ik heb bewondering voor jou...sterk hoe jij dit hebt geschreven en wens je sterkte! Petje af voor mensen zoals jij!!