Moeder

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Monday 11 August 08:05

De vrouw in de rolstoel kijkt de man met opgetrokken wenkbrauwen na. ‘Wie is dat toch?’ denkt ze ‘hij komt hier, geloof ik, wel vaker. Nou ja, het zal wel een fan zijn’ en ze haalt haar schouders op. Met haar carrière heb je nu eenmaal te maken met opdringerige fans…. Daar is ze allang aan gewend, alhoewel deze man haar toch bekend voor komt. Maar ze heeft nu geen tijd om er over na te denken.

‘Hé mevrouw de Vries, zag ik uw zoon net weglopen?’ zegt een jong meisje, gekleed in witte kleding tegen haar.

‘Mijn zoon? Ik heb geen zoon…. In mijn werk heb je geen tijd voor kinderen, daar ben ik veel te druk voor.’ zegt ze ‘hoe kom je er bij dat hij mijn zoon is?’

Wie is dat meisje nou weer? Ze kent haar niet en waarom noemt ze haar mevrouw de Vries? Ze wenst bij haar toneelnaam genoemd te worden: Suzette, geen achternaam…. dat is niet nodig……de grote operaster! Over de hele wereld heeft ze opgetreden, ze is in alle wereldsteden geweest en heeft in alle grote concertzalen gestaan. Ze weet best dat ze als Susan de Vries geboren is hoor, maar ze wil als Suzette aangesproken worden. Die naam is ze mee vergroeid….. net als met haar werk…. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Iedereen weet dat, dus waarom weet dat meisje het niet? Dat kind werkt zeker in de foyer, vandaar dat witte tenue, die wichten weten van niks. Ze vraagt zich af waarom ze hier eigenlijk maar blijft zitten. Want ze moet toch nog repeteren en haar kleding klaarleggen voor de uitvoering van vanavond. Hè, wat een gedoe, niks is er ooit goed geregeld. Misschien moet ze haar manager maar ontslaan, want ze heeft het nog zo met hem afgesproken: ’s middags repeteren, kleding klaar leggen zodat ze kan zien of alles voor elkaar is, daarna een lichte maaltijd. Dan even rusten en ontspannen voordat ze het toneel op moet. Maar laat ze nou eerst maar eens beginnen met repeteren: eerst de stem los maken. En ze begint: la,la,la,la,lá, la,la,la,laaaaaa. Nou zeg, dat klinkt naar niks, ze is beslist niet goed bij stem vandaag. Een kopje thee met honing doet vaak wonderen en daar loopt dat grietje in het wit, die zal ze maar even roepen.

‘Zeg meisje, breng me eens thee met honing als je wilt. Wel snel graag, want ik moet nog veel doen!’

‘Mevrouw de Vries, het is half twee, de thee komt pas om drie uur.’

‘Ik wil nu thee, ik moet mijn stem oefenen anders ben ik niet klaar voor de uitvoering van vanavond!’

‘Het zal wel meevallen mevrouw de Vries’ durft brutale nest te zeggen!

‘Het is wel duidelijk dat ze niet weet wie ik ben’ denkt ze. Hoe moet dat nou met haar stem als dat meisje geen thee wil brengen, ze zal het zelf wel in de keuken halen. Alles moet ze ook zelf in de gaten houden! Een manager die zijn zaken niet goed regelt en nu weer het personeel dat de kantjes er vanaf  loopt. Ze maakt aanstalten om op te staan.

‘Mevrouw de Vries, niet op staan hoor, dat gaat niet. U zit niet voor niks in een rolstoel! Blijf nou zitten mevrouw…!’ roept datzelfde meisje.

‘Ik heb thee nodig, met honing en wel nu!’ zegt ze ‘en als jij het me niet brengt, haal ik het zelf. Ik heb een belangrijke uitvoering vanavond en ben nog niet bij stem!’

‘Als u niet blijft zitten moet ik u vastbinden in uw rolstoel, mevrouw. Toe nou, werk een beetje mee.’

‘Vastbinden? Weet jij niet wie ik ben? Ik moet repeteren.’ roept ze.

Ineens is daar een andere stem:‘Suzette, lieverd, het is maandag vandaag, dus er is geen uitvoering. Dat is nooit op maandag ,weet je nog?’

Goddank, Karin is er. Die loopt ook wel in het wit, maar weet veel meer dan die andere, dus Karin zal wel niet in de foyer werken. Karin heeft respect voor haar, dat weet ze zeker. Hoe heeft ze nou kunnen vergeten dat het maandag is? Stom hoor, maar wel fijn: net nu ze niet goed bij stem is hoeft ze niet op te treden. Bovendien is ze ook wel wat moe, lekker uitrusten vandaag, dan kan ze er morgen weer tegenaan.

‘Karin, krijg ik van jou thee met honing? Voor mijn stem?’ vraagt ze.

De blik van verstandhouding tussen Karin en het andere meisje ontgaat haar. Maar ze krijgt haar thee, heerlijk met veel honing. Zie je wel dat Karin haar begrijpt? Lekker die thee, ze wordt helemaal warm van binnen. Haar gedachten gaan naar de uitvoering van morgen, welke japon zal ze aantrekken? Of is haar mantelpakje beter? Nou ja, dat is pas morgen en ze is moe en slaperig. Dat kan ze morgen wel bekijken. Zo doezelt ze weg.

Als ze een uurtje later wakker wordt kijkt ze verbaasd in het rond. Heeft ze nou zitten slapen terwijl ze zo druk is? O kijk, daar loopt Karin, die is altijd zo lief voor haar. Fijn dat die er is.

‘Karin, ik verdoe m’n tijd… mijn stem wil niet vandaag, dus ik moet repeteren. Krijg ik thee met honing?’

‘Lekker, dank je’ zegt ze als Karin weer thee brengt ‘wat een gekke dag vandaag, hè Karin? Ik ben zo druk en ik zit hier maar.’

‘Dat mag hoor’ zegt Karin‘het is maandag, weet u nog? Geen uitvoering vanavond. En vanmorgen is uw zoon geweest. Dus u bent moe en als je moe bent moet je rusten, toch?’

‘Zoon? Ik heb toch geen kinderen? Waarom zeg je dat nou, Karin? Dat andere meisje in het wit zei dat ook al, geloof ik, maar ik heb nooit tijd gehad voor een gezin. Dat gaat niet samen met zo’n geweldige carrière als de mijne.’

‘Wat jammer’ zegt Karin‘heeft u het nooit gemist? En wat vond uw man er van, dat u geen gezin wilde?’

‘Mijn man? Ach, die begreep dat natuurlijk. Hij vond ook dat mijn werk voor ging.’

Een vaag gevoel van onbehagen bekruipt haar. Wat zegt ze nou? Ze weet eigenlijk niet meer zeker of Johan dat wel vond…… was hij niet degene die zo gek op kinderen was? Hè, wat lastig dat ze zo moe is vandaag, ze kan niet goed bedenken hoe het ook al weer was. Beelden van een baby flitsen door haar hoofd, verdraaid van wie was dat kind? Dan ziet ze andere beelden: een baby die in de arm van een moeder gelegd wordt, een blij echtpaar dat met die baby weg gaat en zij zelf ,nou moe… is ze dat zelf? Zij kijkt naar dat echtpaar en huilt. Huilt ze echt? Waarom? Ze heeft toch zelf geen kinderen? Van wie is die baby nou toch? Waarom is ze net vandaag zo moe dat ze niet begrijpt wat die beelden betekenen, oh waarom snapt ze toch niet wat er ook al weer gebeurd is…..en ineens is daar de arm van Karin om haar heen.

‘Suzette, niet huilen joh, alles is toch goed gekomen? Je zoon is een fijn mens geworden en komt bij je op bezoek, jullie hebben elkaar vijf jaar geleden terug gevonden. Dat is toch mooi? Droog je tranen nou maar, hij komt vast snel weer bij je kijken.’

Suzette leunt even tegen Karin aan en haalt eens diep adem. Ze verdringt al die nare beelden maar weer, dat kan ze goed. Dat doet ze tenslotte al veertig jaar. Dan droogt ze haar tranen en zegt: ‘Ik ben veel te druk voor al dit gedoe! Vandaag is het maandag zei je, hè? Dus morgen is er pas weer een uitvoering. Ik zit hier maar terwijl ik m’n stem moet oefenen.’

‘Zal ik thee voor je halen?’vraagt Karin.

‘Ja graag, met veel honing, goed voor de stem, dat weet je!’ zegt Suzette met een waterige glimlach. Wat fijn toch dat Karin zo lief voor haar is.

De dienst van Karin zit er om zeven uur op. Voor ze naar huis gaat loopt ze de zusterpost binnen om de dossiers van de patiënten, die ze vandaag verzorgd heeft, bij te werken. Dat is belangrijk, want de zusters van de avond- en nachtdienst moeten weten waar ze rekening mee te houden hebben tijdens hun werk.

In het dossier van mevrouw S. de Vries zet ze: Lichamelijk gaat het wel vooruit. Mevrouw gebruikt haar linkerarm steeds meer. Ze kan haar theekopje er al mee vasthouden. Maar helaas kan ze met het linkerbeen nog steeds weinig. Ze krijgt iedere dag fysiotherapie.

De zoon van mevrouw is vanmorgen op bezoek geweest. Daarna is mevrouw de hele dag onrustig gebleven. Ze denkt dat ze nog op moet treden en wil daarom haar stem oefenen. Een kopje thee met honing vindt ze fijn ,want ze heeft het gevoel dat haar stem daar beter van wordt! Verder wordt ze een beetje boos als we‘mevrouw de Vries’ tegen haar zeggen, ze wil graag‘Suzette’ ( dat was de naam die ze bij haar optredens gebruikte) genoemd worden. Ik heb mevrouw twee weken niet gezien en heb de indruk dat ze geestelijk achteruit gegaan is in die tijd. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal, je zet het leven van zo'n dementerende vrouw heel goed neer volgens mij.
dank je, heb er helaas ervaring mee
Dat blijkt ook wel. IK gelukkig niet, en in mijn familie is ook niemand nog dement geworden. Goede kans dat het ons bespaard blijft. Ik hoop het want ik heb in mijn omgeving gezien hoe moeilijk het voor iedereen is.