De 'Goat Shit Track' in Whakahoro (NZ)

Door Esjehaan gepubliceerd op Friday 08 August 14:57

Een backpackreis van bijna zeven weken door het onweerstaanbare Nieuw-Zeeland is onmogelijk samen te vatten in enkele tekens. Daarom deel ik graag één van de grappigste avonturen.

Na twee dagen genieten van rotten eieren lucht, kokende modderpools en dampende watermassa's met de raarste kleuren in noordelijke Rotorua arriveerde ik samen mijn reismaatje in Whakahoro. Dit gehucht bevindt zich werkelijk in de middle of nowhere, middenin het Whanganui National Park. Deze prachtige weelderige omgeving wilden wij (drie Hollandse meiden en een stoere Amerikaan) natuurlijk verkennen. Zonder ook maar een seconde na te denken over de mogelijke risico's van deze free walk volgden we het 'pad' dat direct stijl omhoog liep. Vol goede moed stapten we door. Al snel werd de bebossing dichter, de helling steiler en liepen we over kleine richteltjes met aan weerszijden de afgrond. Vastgrijpend aan alles wat we tegenkwamen en lachend om de geitenpoep die overal lag, werkten we ons naar boven. 

"Net als die geiten scheet ik ook zes kleuren."

De Amerikaanse Levy voorop, Manon met haar hoogtevrees erachteraan. Terugkijkend naar de foto's op mijn camera zie ik nog lachende gezichtjes en mooie uitzichten, maar al snel stond ons het huilen nader dan het lachen. Tot overmaat van ramp kreeg Manon een hyperventilatie-aanval. Gelukkig konden we haar kalmeren (halleluja!) en begonnen we aan de afdaling, die nog veel erger was door de zeer gladde ondergrond. 

Net als die geiten scheet ik ook zes kleuren, zeker toen ik ineens overal steken voelde op m'n rug en armen. Toen ik vervolgens tientallen wespen voor m'n neus zag vliegen, ging er een lampje branden... Razendsnel en zonder na te denken trok ik m'n shirt uit, terwijl Manon kwam aangesneld om aan mijn arm te zuigen.

Nadat ik 'behandeld' was, wilde ik maar één ding: zo snel mogelijk naar beneden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik gleed een paar meter naar beneden terwijl ik een meterslange tak meenam die mijn gewicht jammer genoeg niet hield en afscheurde. Vlak voordat ik Manon meesleurde, kwam ik, gillend en piepend, tot stilstand. Trillend als een rietje vervolgde ik op m'n billen schuivend het modderige, glibberige 'pad' naar beneden, schijt hebbend aan een zwarte achterkant. 

Toen Levy op een gegeven moment "FREEDOM!" riep wist ik dat we deze 'goat shit track' hadden overleefd. Met een zucht belanden we op de verharde weg. Schaterend van het lachen en met de duimpjes omhoog waggelden we door de stromende regen naar de lodge.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.