Anders leren denken dan wat ik leerde te denken door indoctrinatie vanuit een sekte

Door Yneke gepubliceerd op Thursday 07 August 15:25

Dat ik hierover schrijf is niet voor niets, dit komt doordat ik in alle ellende die er onlangs duidelijk weer onder de aandacht gebracht wordt, zoals de gevechten in de wereld met zoveel onnodig bloedvergieten in mijn ogen en de combinatie met geloof en extreem denkende gelovigen ik nog steeds een groot schaamtegevoel ken.

Dit is onstaan vanuit de sekte De Noorse broeders waarin ik geboren ben, daar leerde ik mij boven anderen ( ja ook andere gelovigen) verheven te voelen, als uitverkorene door God zelf en ik moest medelijden hebben met hen die verloren gingen en het licht niet zagen, ze wijzen op hun fouten en voor hun zonden die zij hadden dan bidden voor hun tot God.

Zelf geloofde ik niet dat ik de aangewezen persoon was om een ander op fouten te willen en kunnen wijzen en zeker niet in de naam van God, ik had God het namelijk nooit zelf aan mij horen vragen ,het werd mij verteld dat dit zijn vraag was en dat ik de liefde en geloof in hem zo uit moest dragen. 

Als kind in de sekte leerde ik mij verheven te voelen boven de wereldse mensen

Wij leerden in de kindersamenkomst al om ons hoogverheven te voelen tussen de wereldse mensen en dat wij zouden leren om later samen met God de wereld te regeren.

 

Mijn persoonlijk denken en kijk op de mensheid

Mijn persoonlijke kijk naar mensen buiten de sekte was niet neerbuigend, zeer zeker niet, ik kon mij niet voorstellen dat de regel die ik ook kende dat God alle mensen had geschapen hij deze voor niets zou hebben gemaakt en dit een foute produktie zou zijn, ik weet dat het een Indoctrinatie  was om zo ons al van jongs af te leren geen vertrouwen te hebben in de mensen buiten de sekte.

De extreme gedragingen die zo haatvol en geweldadig zijn vanuit welk geloof dan ook , daarvan moet ik bekennen dat ik de kern van waaruit dit onstaat gevoeld heb en als je in een sekte of een geloofovertuiging leeft en dat als  jouw taak ziet het moeten bewijzen om een wereld zover te kunnen krijgen een eenheid voor jouw God te krijgen en dit met de paplepel ingegoten krijgt en afgehouden wordt van elke andervorm van denken, wordt er een volk geschapen die nauwelijks tot niet meer openstaat voor de rest van de wereld waar je leert om op anderen neer te moeten kijken die in de beleving van het geloof in zonde leven.

De sekte is niet in mijn weefsels en mijn bloed gekropen, ik kon niet denken en geloven in deze extreem bekrompen één richting denken en ben er uitgestapt, alles en iedereen achtergelaten omdat ik geen Noorse zuster wilde zijn , geen gelovige die neer kijkt op welk mens dan ook en zelfs de God die ik moest aan bidden heb ik nooit ervaren en niet mijn hart gegeven, is het verhard nee, wel vol verdriet omdat ik weet dat vanuit een "Goddelijk denken" dit toelaatbaar werd te mogen veroordelen en keihard mensen te verwijten dat ze zondig zijn en sterven zullen zonder kans op een hemelrijk en de hel als aanbod krijgen.

Dat vele gelovigen mij zien als een persoon die de duisternis ziet en het licht niet toe heeft willen laten is mij bekend.

 

Mijn diepste reden waarom ik dit schrijf

 

Mocht men mijn diepste reden kennen waarom ik dit schrijf, dan zal men weten dat ik niet God maar de mensen die overtuigd zijn van hun goedheid door geloof en die zo overspoeld zijn met denkwijzes dat men oprecht denkt de wereld op deze wijze te zuiveren en hun zal ik graag iets willen vragen en dan zal ik ontdekken dat wat ik al ervaarde.

En daar breekt mijn hart, want ik ken de gesprekken maar al te goed, het niet anders kunnen willen of mogen denken en elk woord haalt een ander woord die nog sterker is uit en deze zal alles naar boven halen  om hun overtuiging mij/ons duidelijk te maken.

Ik leerde alles over te hebben voor GOD

ja ik heb geleerd zo te denken beter te zijn en alles voor God over te hebben, gelukkig niet in het extremistische door, maar dat dit bestaat is duidelijk en hoe dit groeit en broeit en klaar gestoomd wordt van kleins af aan , ik ben nu 48 en kom niet uit de enigste sekte die er bestaat die geloven leren dat zij een  nieuwe wereldorde zouden vormen, dus velen massa mensen hebben een denkwijze en "opleiding" gehad in een overtuiging en goedkeuren van wandaden tegen de "ongelovigen"en daar hoorden in deze sekte ook de anders gelovigen bij.

 

Het omturnen van zulke gedachten

Het omturnen van zulke gedachten en overtuigingen is in vele situaties onmogelijk.

Mijn hart heeft zich altijd een wereldburger gevoeld en ik ben blij dat ik ieder mens zie als rechtvaardig en levenswaardige persoonlijkheid, niet meer en niet minder.

De angst tegen je medegelovigen in te gaan en verstoten te worden en alleen terecht te komen in een voor jou onbekende wereld, die jij altijd minder dan jezelf heb moeten vinden en om daar dan ineens bij te horen is  vaak te groot.

Je kan niet zomaar ineens anders denken, voelen en weten, je moet durven en het allerergste is het loslaten, hoe kun je wat je nooit anders heb gehoord achter je laten en hopen dat wat jouw eigen hart zegt en voelt correct is, hoe hooghartig als je tegen God en ouders en geloofsgenoten ingaat, je bent verdoemd! Dit is wat ik vaak te horen kreeg en dat denderde door in mijn hoofd vele jaren lang!

Nooit kun je van tevoren ervaren hoe het is als je er durft uittestappen, en vele gruwelverhalen zullen je voorgehouden worden van hoe het met je af zal lopen, je bent al bang en opgebrand voor je nog de energie kan gebruiken de stap daadwerkelijk te doen.

Geloof ....in liefde, waarheid breekt je op en je voelt je gehaat en bent ook gehaat, omdat je los wil koppelen, letterlijk verdoemd en je hebt verkeerde invloed op nog de wel gelovigen , en een nieuwe lading van indoctrinatie overspoelt je en je breekt,

Het omturnen is nauwelijks haalbaar.

Extreem gelovigen zijn overtuigd van hun goedheid en hebben dat vaak vanuit hun eerste geboortejaren al aangeleerd gekregen de wereld zo over te moeten nemen.

 

 

Mijn hart voelt zich een wereldburger 

en ik kijk de mensheid aan 

sta er gewoon tussen en leef mee.

 

Iedereen die lijd voor hun geloof omdat ze willen , moeten of niet anders kunnen wil ik sterkte wensen en ergens hoop ik dat ooit zal doordringen dat de wereld ook met ons allen in vrede geregeerd zal kunnen worden, wij niet gelovigen zijn misschien zondaars in de ogen van velen, maar wij hebben een warm kloppend hart voor een wereldburger.

Het uitroeien van niet gelovigen of anders gelovigen is een regelrechte wandaad tegen de wereld zelf en egoïstisch in mijn ogen om er een eigen wereld van te willen maken.

 

-Yneke-

 

 

 

 

 

 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Veel respect voor je zienswijze.Na alles wat je hebt ervaren heb jij daar toch maar mooi zelf over nagedacht en een eigen mening gevormd.Je bent een knapperd.
Dank je E.E je reactie doet mij goed
tegen Yneke
1
Ben hartstikke trots op je meis.
Knuffel meis ik ook op jou en jouw krachtig persoontje ;-) xxx
Wat een prachtig en open artikel!

De hele wereld zou dit mogen lezen...
Dank je voor deze warme reactie.
Ik sluit me volledig aan bij Chrisje xxx
Dank je ;-)
Zich verheven voelen boven een ander, dat ergert mij.
Respect hebben voor een ander, dat siert!

Het 'ware' geloof?? WAT is het WARE geloof?!
Yneke, jij hebt een lange weg afgelegd, een moeilijke weg, maar wat/wie je nu bent ... daar mag je fier op zijn !!
Ik heb ZOVEEL respect voor je !!
Dank voor je respect, ikzelf heb vaak nog moeite met het zo te zien, je woorden raken mij dank je Chris
Sekte, Nederlands of Christelijk gereformeerd,of Vrijgemaakt, Joods, Islam,Pinkstergemeente Jehova's, Boeddisme of Hindoeisme, of welke Godsdienst dan ook; velen voelen zich het uitverkoren volk,. En als je wat dieper daar op door gaat, (is wat ik ervaar) gelooft men in essentie allemaal hetzelfde, dus wie is er nu uitverkoren?? Een atheïst heeft ook een geloof. Wat is geloof?, We geven er verschillende kleurtjes of rituelen aan, details zijn net even anders. Zelf denk ik dat als God, God is, hij of zij zich echt niet zo met ons allemaal afzonderlijk zal bezighouden en op welke manier we invulling geven aan onze beleving. We zijn toch immers gemaakt (of geschapen) als individuele unieke persoonlijkheden, met eigen verantwoordelijkheden?? We zoeken elkaar op omdat we elkaar begrijpen, of dat nu bij voetbal of Godsdienst of misschien zelfs vernietiging is. In veel situaties, gezin of grotere gemeenschap, als je het niet eens bent elkaar dan hoor je er niet bij óf je bent een bedreiging. In het laatste geval creeren mensen hun eigen wereld omzich heen. Omdat dat veilig voelt voor hen? Ik geloof zeker wel dat er "een God" of iets Goddelijks is, er zijn nog teveel mooie dingen om ons heen waar dat uit blijkt, zoals ook zeker de saamhorigheid of de Liefde van mensen om ons heen. Iemand zei eens tegen mij: "Gods wegen zijn ondoorgondelijk", en daar lijkt het wat mij betreft ook op.
Bedankt voor je reactie je hebt het mooi en duidelijk geschreven.
Yneke, jij bent werkelijk heel goed bezig. Sterk hoor, want je durft jezelf kwetsbaar op te stellen maar dat doe je met een 'hoger' doel. Wat een wereld van verschil met mijn eigen ervaring...
Respect en achting hebben voor ieder mens in de wereld -ongeacht hun religie, etniciteit, seksualiteit en wat dan ook- is mijn opvoeding geweest in een mild protestants milieu. Zelf heb ik dat kerkelijke leven, het 'geloof' niet omarmd en ben voort gaan leven. Afijn, ben mensen tegengekomen waar ik mijn achting en respect zonder moeite op kon beleven. Echter...het heeft mij in grote problemen gebracht. Mijn wereld is ingestort, de brokstukken vallen nog steeds met grote snelheid naar beneden en ik -Gerrit- val nog steeds met de brokken mee. Die mensen verdienden mijn respect en achting helemaal niet. Toch vergeef ik het hen, zij weten niet wat zij doen. Zo ook mensen die zich laten indoctrineren binnen een sekte: zij weten niet wat zij doen.
Jij weet het maar al te goed en ik weet het een beetje; de wereld is 'bezaaid' met zotten, narcisten, machtswellustelingen etc. Toch is het fijn dat het aantal 'gewone, lieve, aardige' mensen vele malen groter is. En dat moeten we proberen uit te dragen. Jij draagt met jouw artikel daar een grote steen aan bij. Goedzo!
Wat een warme reactie en Gerrit ik wens je veel sterkte met hoe jij het beschrijft meevallen met de brokstukken, het vallen en terecht komen en de uitéén gevallen brokstukken om je heen zien voelt alsof je zelf gebroken ben en niet meer instaat ben stevig in je schoenen te kunnen staan, maar wat de ervaring zelf, ook al is dat naar jaren pas de acceptatie van het eens gebroken verleden , geloof, relatie`s toch je eigen hart te mogen blijven voelen en te merken dat het sterker is dan dat je zelf dacht toen je tussen de brokstukken lag, natuurlijk is het intens verdrietig zo te vallen en je kan je behoorlijk verloren voelen en ik heb mijzelf vaak slecht gevoeld doordat ik weg ben gegaan, stukje bij beetje heb ik geleerd de brokstukken anders te bekijken en er voor mij zelf een houvast van te maken, mijn verantwoordelijkheid genomen en de keus en gevolgen ook gedragen, de pijn die ik anderen wellicht aangedaan heb door weg te gaan is iets waar ik mij lange tijd wel schuldig onder hebt gevoeld, daarom heet het ook keuzes maken, nooit kan je perfect zijn voor iedereen die keus voor en hoe je leeft moet altijd van uit je eigen hart komen, ik wil je bedanken voor je fijne reactie en je zeggen dat ook jij goed bezig bent, dank Gerrit en het komt goed is makkelijk gezegd, ik wens het je toe!
...Even een traantje wegpinken. En daarna geef ik jou met een glimlach van oor tot oor, terwijl de koude rillingen over mijn rug lopen, een heel hartelijke knipoog!
;-) die krijg je terug...!
Het meeste is hieronder al gezegd, dus geef ik je een hartje
Dank je Wasbeer