De terugkeer van Victor Benedetti (strafwerk)

Door Schweiz gepubliceerd op Wednesday 06 August 18:14

Met een diepe zucht gooide hij het laatste bewijsstuk in de rivier. Hij had de perfecte moord gepleegd. Niemand zou vermoeden dat het gezinsdrama dat zich zonet voltrokken had geen dubbele zelfmoord was, maar een dubbele moord. Geen enkel spoor zou naar hem leiden, tot slot was hij Victor Benedetti.

Het was intussen een maand geleden dat hij bij de buren had aangebeld en zich had voorgesteld als 'Victor, de nieuwe buurman'. Tot zover had hij niet gelogen, maar dat hij naar Zandvoort was gekomen voor de gezonde zeelucht en voor het racecircuit, dat hem als verwoed autoliefhebber mateloos interesseerde, was niets dan lariekoek en apekool. Tot slot hielden mensen van buren met een gezonde passie en een doel in hun leven, vaak omdat ze dit zelf niet hadden.
Wat het arme echtpaar helemaal niet wist, was dat het doel van Victor Benedetti van een heel andere aard was. Hij was naar Zandvoort verhuisd om hen te kunnen observeren, om een bijzonder moment voor te bereiden. Per toeval waren beide huizen slechts van elkaar gescheiden door een dunne wand die het geluid allesbehalve isoleerde en al even toevallig was het feit dat er in de bloemen die het koppel ontving van Victor - wat een vriendelijke man - een camera verborgen was. De buren mochten hem: de vrouw vanwege de bloemen (die ze nooit van haar echtgenoot kreeg), de man omdat hij eindelijk eens over iets met een motor erin kon praten.

0ceb4194de4a3162df176000f6838bb8_1407344

Mocht de lezer ietwat traag van begrip zijn, het is ondertussen duidelijk dat de heer Benedetti en het koppel overeenkomen met de moordenaar en de slachtoffers uit de flash-forward waarmee dit verhaal zijn entree maakte. Om te verzekeren dat dit verhaal niet gaat gelijken op een romantische tragikomedie slagen we de maand waarin Victor en de buren elkaar beter leerden kennen, alsook naar elkaar toe groeiden, even over. Tot slot zit niemand te wachten op anekdotes over het begin van een bloeiende vriendschap en al die blablabla, toch? Het enige vermeldenswaardige is dat op een gegeven moment Victor Benedetti zich klaar achtte voor het grote moment, le moment suprême, oftewel zijn moment de gloire.

Het geluid van de deurbel klonk hem intussen bekend in de oren. De buren hadden bij de aankoop ervan niet voor een sierlijke ding-dong gekozen, maar voor een schreeuwerige triiiing die volgens hem nog het meest leek op het geluid van een half dozijn katten die met hun scherpe nagels op een krijtbord krassen, ook al had Victor deze onwerkelijke gebeurtenis nog nooit mogen aanschouwen. Terwijl hij bij deze gedachte wegdroomde, repte de buurvrouw zich naar de voordeur om deze te openen voor de eerste gast van hun tuinfeest.
         "Dag Victor, wat fijn je te zien!" zei de buurvrouw nietsvermoedend.
         "Dag Ann, roep je Dirk er even bij? Ik moet jullie iets laten zien", glunderde Victor zelfvoldaan. Met de smoes dat hij een nieuwe auto had gekocht zou hij vast en zeker de nieuwsgierigheid van de buren gewekt hadden, gezien de reeds vernoemde interesse van de buurman en de aangeboren curiositeit van elke vrouw, dus ook de buurvrouw.
         "Schrijf misschien wel nog een briefje voor het geval dat jullie andere gasten al aankomen", adviseerde hij nog. Dat vonden de buren een goed idee.

Met z'n drieën slenterden ze de hoek om, richting een blinkende witte wagen die op het einde van de doodlopende straat was geparkeerd. Ze vonden hem allemaal prachtig, de vrouw eerder uit beleefdheid, de man omdat hij een groot Mercedes-fan was. Terwijl manlief het interieur van de Duitse wagen inspecteerde, maakte de buurvrouw een praatje met Victor. Het zal u niet verbazen dat ze nogal vreemd opkeek toen Victor in het midden van het gesprek over het weer - hoe kan het ook anders - een vlijmscherp slagersmes uit zijn jasje haalde en in één beweging haar keel oversneed. Jammer voor haar, want die uitdrukking zou ze voor de rest van haar dood op haar gezicht dragen.
De buurman wist niet wat hij zag toen hij zijn vrouw dood op de grond zag liggen, met Victor en zijn slagersmes die ernaast stond te grijnzen.
         "Wat is er gebeurd?" stamelde de buurman terwijl hij richting zijn levensloze vrouw liep. De dommerik.
         "Dit", antwoordde Victor Benedetti doodeerlijk en hij herhaalde zijn actie. Voor de tweede keer liet hij zijn mes door het malse vlees van een buur glijden. De rode, stroperige substantie die eruit stroomde, likte hij gretig op; aan de vrouw gaf hij nog een dikke smakkerd.

Terwijl Victor Benedetti met zijn buren in de koffer koers zette naar het Spaarne, hadden intussen al een heleboel mensen zich verzameld aan de voordeur van het dode echtpaar. Daarop hing een briefje:

"Sorry, liefste vrienden en familieleden. We zijn nu het hoekje om."

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hahahaha goed geschreven!
Dank je ;)
Haha, jouw humor is onverbeterlijk. En dan zijn het ook nog de buren die eraan gaan. Waar haal je de inspiratie toch vandaan? ;)
Maar eigenlijk maakt onze Victor nog een cruciale fout. Want een camera in een bos bloemen gaat niet zo lang mee, lijkt me. ;)
Victor is tamelijk trendgevoelig, en laten plastic bloemen nou net erg populair zijn ;)
Hahahah, zit jij ooit om een antwoord verlegen? ;) Hoop dat je een leuke vakantie hebt gehad!
Vaak, om eerlijk te zijn. Maar hier heb ik nadenktijd :)
Vakantie is erg meegevallen, maar daarover later meer.
Kan het me bijna niet voorstellen. Daar zou met de bijeenkomst verandering in kunnen komen. ;)
Gelukkig, hoop dat je niet te veel regen hebt gehad en ben benieuwd naar je foto's!
Letterlijk en figuurlijk een wat ongelukkige tekst op het briefje...

Ach ja, die Victor, leuk om hem weer eens tegen te komen. Lekker verhaal en je humor werkt aanstekelijk.
Fijn om te horen ... tenzij je met 'aanstekelijk' bedoelt dat je nu zin hebt om iemand te gaan vermoorden, uiteraard.
Terug van vakantie of kon je niet zonder Plazilla? :P
Iemand vermoorden...verfrissend idee. In mijn fantasie dan.
Beide :)
Toch fantasieën erover? Zo begint het toch hoor ... niet dat ik uit ervaring spreek.
Ben ik blij dat je jouw moordzuchtige fantasietjes alleen maar aan letters toevertrouwd. Toch??
Geen nood, de enige misdaad die ik bega is naar te veel misdaadreeksen op tv kijken ;)
tegen Schweiz
1
gelukkig :)
Prachtig...
Dank je.
:) heel goed neergezet!
Dank je, oude bekenden mogen al eens van onder het stof worden gehaald ;)
Geweldig.
Dank je.