Hoofstuk 1

Door Chantalle-Chantal gepubliceerd op Tuesday 05 August 20:08

Met mijn laptoptas tussen mijn benen, mijn schooltas onder mijn knie, mijn elleboog leunend tegen het raam, ben ik wiegend door het ritme van de trein weggedommeld in een diepe slaap. Inmiddels is dit mijn vaste ritueel geworden. Door de lange reistijden van huis naar school en stage heb ik een reistijd van ruim 2 uur. Bijna dagelijks heb ik te maken met vertragingen. Door ongelukken of mensen die het niet meer zien zitten, die zojuist de spreek woordelijke druppel hebben gekregen. Mensen die geen uitweg, geen oplossing of geen toekomst zien. Deze mensen zorgen voor vertragingen. Geregeld word er in de intercity Hilversum – Groningen omgeroepen dat de trein bij het volgende station moet wachten tot het spoor weer is vrijgegeven.  Op zulke momenten sta ik onbewust stil bij die persoon; mede passagiers zuchten en kreunen, zeuren dat ze te laat komen of slaan geïrriteerd met de gratis krant op het tafeltje voor zich. Ik niet, bij mij slaan de gedachten dan op tilt. Wat bezielde die persoon om op zo’n manier een einde aan zijn leven te maken. Wat is er gebeurd dat hij nu deze stap heeft genomen. Stond hij vanochtend op met deze gedachten of is dat in de loop van de dag gekomen? Waarom dít tijdstip? Heeft hij een partner, kinderen, familieleden of misschien wel een huisdier dat alleen achter blijft. Waarom juist nu? Wat heeft hem gedreven tot deze wanhoopsdaad. Mijn gedachten blijven maar doorgaan op zo’n moment. Een enkele keer voel ik een brok in mijn keel en kan ik een traan onderdrukken door mijn gedachten te verzetten met het maken van huiswerk of door een spelletjes te spelen op de laptop.

 

Ruw word ik uit mijn slaap verstoord. Een vrouw van middelbare leeftijd met een gezet postuur en een kapsel zoals Simone Kleinsma met hier en daar een grijze lok, ploft met haar hele gewicht op mijn rechter heup. Snel hijs ik mezelf omhoop en klap vluchtig, alsof het er bij hoort, de armsteun tussen ons in naar beneden, met als bijbedoeling haar duidelijk te maken waar de grens is tussen ons. Ik kijk toe hoe de vrouw zich naast mij installeert. Ze deinst wat overeind en zwaait met één beweging een linnen tas op de bagage netten boven ons. Gehaast schuift ze een oude versleten, groene weekendtas onder de banken. Uit haar groot uitgevallen schoudertas met drukke symbolen erop, haalt ze een bruin pistoletje, hier en daar steekt een reepje kip uit. Met kleine half dichtgeknepen ogen staar ik haar aan en volg haar tot de details. De vrouw draait zich naar mij toe. Haar professionele geblondeerde pony gaat in één beweging ritmisch heen en weer. Haar ogen veranderen van een gestreste reiziger naar een kalmerende, bijna rustgevende blik. Haar klein uitgevallen neus gaat zachtjes heen en weer door het ademen en haar mond hoeken komen rustig van elkaar af. Op een zachte toon begint de vrouw tegen mij te praten. ‘’ Mijn dochter heeft me uitgenodigd om dit weekend bij haar te komen logeren. Ze woont nu sinds 3 jaar in Hoogeveen en ben in die periode 2 keer bij haar op visite geweest. De laatste keer is vorig jaar mei geweest want toen is haar dochtertje geboren.’’ Ik kijk de vrouw wat schaapachtig aan, ik sta op het punt om mijn medelij te uitten maar de vrouw praat weer verder. ‘’ Het is natuurlijk heel erg jammer dat ik mijn kleindochter niet zo vaak kan zien. Het liefste zie ik haar elke dag, maar ja, het is niet anders, vervolgd de vrouw. Ik zie aan het draaien van haar ogen, haar plotselinge beweging met haar handen dat ze in gedachten is verzeild.  Ik knik naar de vrouw en wens haar een heel fijn weekend toe met haar dochter en kleindochter. Het lijkt de vrouw niet te deren wat er zojuist tegen haar is gezegd want vluchtig veranderd ze van onderwerp. De vrouw went zich weer na mij toe, haar ogen staan met een vriendelijke blik op mij gericht. Ze pakt het pistoletje en vlak voor dat ze het in haar mond stopt begint de vrouw zachtjes te praten. ‘’En jongedame, waar gaat jou reis naartoe?’’ Ik kijk de vrouw aan die een grote hap neemt van haar pistolet, de kruimels vallen op haar glad gestreken pantalon en een stuk kip stuitert via haar schoot onder de bank voor ons.

Vandaag gaat mijn reis naar school, antwoord ik zachtjes. Ik studeer Sociaal Pedagogisch Werk en zit in mijn laatste leerjaar.  De vrouw kijkt mij met volle mond aan en geeft een soort van vertel verder knikje. Om het gesprek niet dood te laten bloeden vertel ik rustig verder. Vandaag is het een hele spannende dag. Naar aanleiding van mijn prestaties van afgelopen studie jaren, mijn werkhouding in de klas en mijn beoordelingen op mijn stage zal ik te horen krijgen of ik geslaagd ben. Ik zal ontzettend trots op mijzelf zijn als ik mijn diploma nu zal halen, want over een kleine 2,5 maand zal ik emigreren naar Spanje. Ik sta op het punt om haar te vertellen dat ik al vanaf mijn eerste vakantie in Spanje, zo’n 4 jaar geleden, verliefd ben geworden op het land, de taal en de cultuur. Dat ik mijn toekomst al uitgestippeld heb, inclusief een Spaanse man en licht getinte kinderen, dat ik mijn eigen bedrijf wil op zetten en hoop dat ik over een jaar de prachtige Spaanse taal goed onder de knie heb. Maar ons gesprek word abrupt verstoord door een luide stem dat via de luidsprekers door het coupé galmt. ‘Of wij zo vriendelijk zouden willen om de trein te verlaten in verband met een technisch defect.’ Rumoerig staan de mensen op, pakken hun spullen bij elkaar en slenteren richting het perron. De zware mannenstem in de luidspreker vervolgd krakend en piepend zijn verhaal. ‘De reizigers met bestemming Assen, Haren of Groningen uw sneltrein staat gereed op spoor 1B, de reizigers met bestemming Meppel, Hoogeveen, Beilen of Assen uw stoptrein staat gereed op spoor 2A.’

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed verhaal, welkom hier!
Je vroeg om tips, bij deze alvast eentje: gebruik kopjes en plaatjes bij je artikelen. Dat leest prettiger waardoor je uiteindelijk meer bezoekers krijgt, zeker via Google. En dat brengt het ook nog wat geld,op....
Hartelijk dank voor de tips! Zal ze verwerken in mijn vervolg verhalen.
Ik neem aan dat het fictie is, gezien de titel?
Wel lekker, geloofwaardig verteld. Ik moest lachen toen die vrouw ging zitten. Ik zie het ook helemaal voor me.
Dank voor je reactie. Het is het eerste hoofdstuk van mijn zelf geschreven boek. Alles gebaseerd op waarheid, non-fictie dus. :)