Vrijwilliger worden? Solliciteer je naar een klap in je gezicht?

Door Suzefred gepubliceerd op Tuesday 05 August 11:44

Vrijwilligerswerk verrijkt je leven, zeg ik wel eens. Maar soms ook zijn er momenten dat je je afvraagt waar je het allemaal voor doet en waarbij je je afvraagt wat sommige mensen bezielt.

Hieronder een stuk ervaring waar ik vandaag weer aan herinnerd werd, een stukje van zo’n 2 jaar terug.

In die periode ben ik volop in hardlooptraining voor de Roparun, rennen van Parijs naar Rotterdam voor het goede doel, daarnaast probeer ik me als vrijwilliger minstens zo hard in te zetten voor de honden van Bosnië.

Op het werk zijn OR-verkiezingen gaande en via de mail krijgen we allemaal een mail van een van de verkiesbare deelnemers. Een mail met uitleg wat hij nastreeft en waarom hij vindt dat je in ieder geval je stem moet laten horen.

Ik herken me daarin, ik werk op dat moment een jaar of 6 als vrijwilliger voor de zwerfhonden en we zitten midden in een wedstrijd waarbij we onze droom waar zouden kunnen maken, een gloednieuwe camper die we in zouden kunnen zetten als mobiele kliniek om zwerfhonden te castreren/steriliseren. Het enige wat we daar op dat moment voor nodig hebben, zijn stemmen…

Na veel wikken en wegen (en rekening houdend met positieve en negatieve reacties), hak ik de knoop door en besluit ik een adressenlijst van die eerdere mail te gebruiken voor mijn mail:

 

Goedendag,

vandaag heb je een mail gehad van iemand die zich kandidaat heeft gesteld voor de OR.
Iemand met passie, die zich inzet voor anderen, voor een zaak waar hij belang aan hecht.
Hij eindigde met 'zorg in ieder geval voor een stem die geteld wordt'.
Ik mag dat wel.

Nu sta ik in dubio, want ik vind niet dat je collega's te veel lastig moet vallen met privé-zaken, maar juist door die laatste zin, besluit ik dit toch te doen.

Het gaat om het volgende, in mijn privéleven ben ik een van de vrijwilligers van een stichting die zich hard maakt voor een diervriendelijke oplossing van het zwerfhondenprobleem in Bosnië.
Dit doen we door het probleem bij de bron aan te pakken: door les te geven op Bosnische scholen en door sterilisatieprojecten te draaien. Zo hebben we vorige maand met een grote groep vrijwilligers uit Nederland, België en zelfs Amerika 345 (zwerf)honden en katten in Bihac gesteriliseerd.

Dit werk doen we in verschillende gemeentes en een van onze dromen zou een mobiele kliniek zijn.
Die droom lijkt werkelijkheid te kunnen worden met een wedstrijd die marktplaats uitgeschreven heeft waarbij een camper weggegeven wordt aan een van de top-10-doelen.
De stemming is tot en met morgen en we zitten in die top-10.
Het is echter duidelijk dat iedereen nu al zijn netwerken aan het aanschrijven is voor de laatste doorslaggevende stem om in die top-10 te blijven en vandaar dat de zin 'zorg in ieder geval voor een stem die geteld wordt' mij overhaalt om ook jou deze mail te sturen want jouw stem zou wel eens het verschil kunnen maken.

Zou je vandaag of morgen 3 seconden de tijd willen nemen om ons te helpen?
Hier staat ons doel: (de link bestaat inmiddels niet meer)

Een druk op de blauwe knop met 'Steun mij' is genoeg. Geen lid worden, geen nieuwsbrieven, helemaal niets van dat, alleen een steunbetuiging.

Namens de dieren heel erg bedankt,

mvg,

Fred.

Met bonkend hart drukte ik op verzenden. Ik weet dat genoeg mensen vinden dat je privé en werk gescheiden moet houden, zelf ben ik meer van de stroming, ‘als je geen interesse hebt, dan negeer je het of verwijder je de mail’.

De eerste reacties kwam al snel.

“Fred ik heb gestemd Succes”

“Hoi Fred, Ik heb uiteraard gestemd en meteen ook de link op facebook gezet. Een bekende heeft dit ook weer gedeeld, dus wie weet leidt deze eindsprint tot de overwinning! Ik hoop het van harte :) Groeten”

Maar ook een te verwachten en een mooi verwoord, te respecteren antwoord

“Wil je mij uit jouw mailinglijst halen? Dit soort prive zaken in een werkgerelateerde omgeving is zeer ongewenst en beschouw ik als spam. Al jouw goede bedoelingen ten spijt.”

Wat dat betreft eigenlijk precies wat te verwachten viel. En gelukkig kan ik zeggen dat ik uiteindelijk (veel) meer leuke en positieve reacties heb ontvangen dan negatieve.

Helaas zijn we uiteindelijk niet gekozen tot winnaars van de camper, maar dat mag de pret niet drukken, alle vrijwilligers hebben zich een slag in de rondte gewerkt om het doel onder de aandacht te brengen en het was een vrolijke actie.

Hier zou het kunnen eindigen als een ‘eind-goed, al-goed’-verhaal, maar vanwaar dan toch de inleiding van dit verhaal?

Door een korte reactie van een van mijn collega’s.

“Fred,

Zeer gewaardeerde collega, echter:
Ik zit echt niet te wachten op allerhande wervings/promotie acties, hoe goed bedoeld ook.
Voor een OR verkiezing kan ik het heel goed hebben maar voor zwerfhonden, nee dank je.

Ik heb ze ook veel gezien in Athene en omstreken, vies, etc.
Er is een heel simpele oplossing voor, zsm afmaken zoals de destructor met ziek en brak vee in Nederland ook doet.
Ben je binnen een jaar van een probleem af.

Kind regards,”

 

Misschien schrijf ik nog eens een verhaal met de 10 dingen die je vooral moet zeggen om een collega op de kast te jagen, ik denk dat deze dan op nummer 1 staat.

Maar, zoals gezegd, tot 10 tellen, (in dit geval tot 100) en dan maar weer verder gaan, wat in mijn geval ‘in de pen klimmen was’.

“Van alle steunende reacties heb ik er 3 gehad die het begrijpen, maar me verzoeken dit niet via het toch al zo belaste bedrijfsnetwerk te doen. Daar heb ik uiteraard begrip voor.
Ik heb zelf de stelling dat werk en privé niet altijd gescheiden hoeven te zijn. In mijn privétijd zet ik me in voor mijn werk, door over te werken in de weekenden, door het bedrijf te promoten tijdens hardloopwedstrijden of door het schrijven van stukjes waarin ik indirect ook het bedrijf promoot.
Daarentegen zijn we behalve hardwerkende collega's ook allemaal mens en die mensen komen we tegen op het werk, vandaar deze mail via het werk (had ik privé-adressen gehad van mijn collega's dan zou ik uiteraard niet het werk gebruiken). Gelukkig zijn er velen die een dergelijke actie wel kunnen waarderen en krijg ik veel steunbetuigingen en mooie reacties over 'work-life-balance'.
Maar zoals gezegd. Je eerste reactie begrijp ik en die respecteer ik.

De laatste opmerking echter doet mij behoorlijk schrikken. Ik ga er vanuit dat je het nog meent ook, in dat geval hou ik het er maar bij te melden dat dit niet de oplossing blijkt te zijn. Als dat het geval was, dan waren er nu geen zwerfhonden meer in Bosnië want daar worden juist honden geschoten, vergast, vermoord, doodgereden, vergiftigd, staarten afgesneden en bloedend achtergelaten, in grote getale geëxporteerd, in asielen gedumpt en ga zo maar door. En toch merkt Bosnië dat dit niet werkt. (en met Bosnië ook Turkije, Portugal, Spanje, Roemenië, Oekraïne en ga zo nog maar even door.
We worden nu juist gevraagd door de Bosnische overheid om te komen helpen en door onze jarenlange ervaring komen zelfs Dogstrust en de UNDP bij ons aankloppen.
Zolang er mensen zijn die denken dat het opgelost kan worden met het afschieten van honden, hebben we nog een lange weg te gaan, maar die zijn we bereid te bewandelen.
Dat je een dergelijke mening hebt, kan ik me (hoewel ik het er dus niet mee eens ben) nog voorstellen. Je bent niet de enige die die mening heeft, we horen hem uiteraard wel vaker (maar meestal anoniem, nog nooit eerder hoorde ik die van een directe collega).

Dat je die mening dan ook meent te moeten delen, doet me echter wel schrikken. Als je de strekking van de mail een beetje kan bevatten, dan snap je dat ik een van de vele vrijwilligers ben die zich dag en nacht inzetten om dit probleem diervriendelijk aan te pakken en ik besef me maar al te goed, dat ik het einde van het probleem misschien niet eens mee ga maken. Maar ik geloof er wel in dat ik aan de basis sta van de oplossing. En al dat werk wat ik dag en nacht doe haal je met die opmerking blijkbaar zonde gene in een ruk onderuit. Had het dan gewoon gelaten bij 'sorry, maar ik heb liever geen promotiemail via het bedrijfsnetwerk', dat had voldoende geweest en dan had je me niet meer gehoord. Het feit dat je dan zo'n mening erachteraan denkt te moeten plaatsen, verbijstert me echt.

Sterker nog, zoals gezegd, zet ik me privé in door hard te lopen. Over minder dan 3 weken loop ik met een team van collega's de Roparun, dat doen we om geld in te zamelen voor kankerpatiënten. Maar dan niet voor onderzoek, daar richt de KWF zich op, met al haar vrijwilligers, maar juist voor kankerpatiënten die geen kans op genezing meer hebben, voor de patiënten die maar 1 ding zeker weten, en dat is ‘ik ga dood’. Juist voor deze mensen zamelen we geld in en gaan wij straks de sportieve uitdaging aan. Om te zorgen dat er nog "Leven toegevoegd wordt aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".
Ik wil het niet eens weten, en ik zou het dan ook waarderen als je niet meer reageert op deze mail, maar ik vraag me dan toch af of je daar dan dezelfde melding zou hebben. Stel dat ik je had benaderd voor dat doel, had je dan ook gereageerd met 'waarom zou je daarvoor rennen, geef die gewoon een spuitje, ze gaan toch dood, waarom daar nog geld en moeite in steken'? Antwoord je dat ook aan de deur bij een collecte van de KWF of van de Roparun?
Binnenkort schrijf ik weer een verhaal voor de Roparun, waarmee ik geld ophaal voor dit goede (of misschien wel nutteloze?) doel. Ik denk dat je me zojuist inspiratie hebt gegeven voor een nieuw verhaal.
Je wordt bedankt...”

 

Het was de mailwisseling die ik vandaag toevallig tegenkwam en ik zat meteen weer in hetzelfde gevoel als destijds. Het gevoel van ‘waar doe je het voor’ en ‘wat bezielt mensen om koste wat het kost hun recht op vrijheid van meningsuiting  ook uit te oefenen. Maar het is ook weer een mooie herinnering dat niet iedereen gelijk is of hetzelfde denkt.

Tot 10 tellen en weer verder gaan. We doen het immers voor de honden.

Dus maakte ik zojuist een nieuwe statiegeldzuil af en plaatste die bij een supermarkt. Zodat klanten, die wel op onze lijn zitten ons kunnen helpen. Daar doen we het voor.

6f119de2b1a2ee0160c1fd3210260607_1407234

 

e4f3136201719c29890f9d833ca3a403_medium.

Over de auteur.

Fred Steenbergen is beroepsmatig Testspecialist. Zijn vrije tijd gaat grotendeels op aan het vrijwilligerswerk voor Stichting Dierenopvang Bosnië (www.hondenopvang.com). Hiermee gaat hij meerdere keren per jaar naar Bosnië om daar te helpen met het steriliseren van zwerfhonden.

Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.

Ook helpen? Helpen kan gratis!

Hulp hoeft niets te kosten. U kunt bijvoorbeeld een verschil maken door ook  Douwe Egberts Punten te sparen. En wanneer deed u voor het laatst iets met uw Air Miles?

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je hebt altijd mensen die er 'minder fijne' oordelen op na houden. Het feit is dat jullie geweldig werk doen en dat er veel mensen zijn die dat wel eren.