Blog; Vlinnie's korte vakantie zomer 2014 (3)

Door Vlinnie gepubliceerd op Monday 04 August 19:07

klik hier voor het vorige deel

Toen het kwart voor 11 was werd het tijd om me zelf in de auto te gaan hijsen. De kids drupte langzaam hun bed in en na zo’n drukke dag zouden ze al snel in slaap vallen. Terwijl opa en ik naar het ziekenhuis reden was het rustig op de weg ondanks dat ze aan het werk waren bij de op en afrit die wij moesten nemen. Na een poosje in de auto kwamen we aan in het ziekenhuis, waar opa een rolstoel voor me regelde zodat ik niet hoefde te hinkelen. Natuurlijk moesten we even wachten voor ik aan de beurt was. De dienst doende huisarts zei dat ik plaats kon nemen op de bank zodat hij naar me knie kon kijken. c75af5274a5ec167b5dd79331cb91c5b_1407174 Hij duwde en voelde aan me knie maar pijnlijk was het niet. Ik dacht op dat moment dat het wel mee zou vallen. En dat het ijs dat ik daarvoor nog op me knie had goed had geholpen en ik misschien gewoon een spier verrekt had. De arts vroeg of ik mijn been kon strekken en buigen ik vertelde hem dat dat wel ging maar wel pijnlijk was. Hij vroeg me dus of ik het even kon doen. Ik boog me knie en schreeuwde het uit van de pijn. Toen ik in het bos lag kon ik hem verder buigen en draaien maar nu leek het wel of het minder ver kon buigen en het sneller pijn deed. Hij verzekerde me dat het niet gebroken was en dat ook mijn kruisbanden niet gescheurd waren. Hij vermoede dat er misschien een scheur in me meniscus zat en wilde me met pijnstillers naar huis sturen en ik moest thuis maar naar mijn huisarts gaan en daar naar het ziekenhuis voor een MRI-scan. Opa was het hier echter niet mee eens en wou dat er verder naar gekeken werd omdat we op vakantie waren en het niet in de planning zat dat we binnen  drie dagen naar huis zouden gaan.De arts vertelde dat er sowieso vannacht geen MRI gemaakt kon worden omdat er niemand daarvoor aanwezig was. toch wilde we dat er verder naar gekeken werd. De arts heeft ons uiteindelijk door gestuurd naar de eerste hulp waar het wachten opnieuw begon.

Na drie kwartier als enige in de wacht kamer te zitten ging opa vragen hoe lang het nog zou duren voordat we geholpen zouden worden. Er werd ons verteld dat er binnen 5 minuten iemand bij ons zou komen. En inderdaad binnen 5 minuten kwam er een verpleegster met haar handen vol die zei dat ze er zo aan kwam nadat ze alles had opgeruimd. 4ddf76a8cef84236e824d592c3c53793_1407175Na een paar minuten kwam ze ons halen. Ik moest weer gegevens op geven en ze legde de werking van de medicatie uit die ik zou krijgen tegen de pijn. Daarna belde ze naar de collega die foto’s zou gaan maken. Aan de telefoon zei ze dat ze hier een meisje had dat was gevallen en last had van der knie of hij haar op wilde halen voor foto’s. Ik moest lachen om haar woorden terwijl ik een klein meisje met blonde haren en twee paarden staarten voor me zag. Een meisje, ik ben toch echt al bijna 30. En samen hebben we gelachen om haar woorden. Ze zei me ook dat ze me leeftijd wel wist maar dat ik er gewoon erg jong uit zie. Ik hoor het wel vaker dus ben er wel aan gewend maar dat ze me echt beschrijven als een meisje was nieuw.

Na even gewacht te hebben werd ik opgehaald door een vriendelijke broeder die de foto’s ging maken. Ik mocht plaats nemen op de harde ligbank. Hij wilde dat ik mijn been strekte voor de foto. Ik strekte hem hoever ik kon en zei hem dat het verder echt niet zou lukken omdat ik van de pijn verging. Hij zei dat het zo ook wel moest lukken. Nadat de eerste foto genomen was moest ik voor mij in een onmogelijke houden liggen die enorm veel pijn deed. Hij beloofde dat hij de foto zo snel mogelijk zou nemen. Terwijl de tranen over mijn wangen liepen en ik kreunde van de pijn moest ik me eigen echt vast houden aan de bank omdat mijn lichaam zichzelf terug wilde draaien. Ondanks dat hij de foto snel nam leek het wel een eeuwigheid te duren voor ik weer terug kon draaien. fbde0d09eb8c1ee0d91b9a6689ba8ac3_1407174Nadat de foto’s gemaakt waren mocht ik weer in de rolstoel zitten en bracht hij ons naar de gips kamer waar het wachten opnieuw begon. Vanuit de kamer kon ik de beeldschermen zien waar de dokter de foto’s zou gaan bekijken. Na een poos wachten zag ik dat er ineens een knie op het scherm kwam en de dokter die er naar keek. Het kon niet anders dan dat het  mijn foto’s waren. En inderdaad nadat de dokter er na gekeken had kwam ze naar ons toe. Er was geen breuk te bekennen wat ik zelf ook al vermoede. Ze vertelde me dat er een MRI-scan gemaakt moest worden om te kijken of er iets mis was met de spieren rond om me knie. Ik zou daar een nieuwe afspraak voor moeten maken en de zuster me verder alles uit zou leggen. Na een tijdje kwam de zuster weer terug en legde me uit wat verder de bedoeling was. ik moest in de middag bellen om te vragen wanneer ik me MRI-scan had en dat ik die zelfde dag ook een afspraak moest inplannen bij de orthopeed. Verder werd er een druk verband aangelegd wat de zwelling en de pijn moest afnemen. Ik kreeg krukken mee en meer konden ze echt niet op dat moment voor mijn doen. We konden dus weer terug naar de camping waar we om 2 uur snachs weer aan kwamen en we moe onze bedje in konden duiken.

De volgende dag belde ik tegen het middag uur op om te kijken wanneer de afspraak zou zijn. De zuster had me al verteld dat het druk was en het waarschijnlijk over een week pas kon. Toen ik de assistente aan de telefoon kreeg vertelde ze me dat de hele week al vol zat maar dat de arts wilde dat de MRI-scan binnen een week gemaakt was en dat ze druk aan het schuiven passen en meten was maar dat het nog niet gelukt was om een afspraak in te plannen en ze me later terug zou bellen als het gelukt was. nog geen 10 minuten  nadat ik had opgehangen werd ik terug gebeld door de assistente dat ik de volgende dag om vier uur terecht kon. 459c26031d8da37bea80b5c8d1ac94b3_1407174Ik vond het erg snel en was er blij mee omdat de pijn behoorlijk heftig was ondanks de diclofenac die ik voorgeschreven had gekregen. Nadat ik ophing heb ik gelijk het afspraken bureau gebeld om voor de zelfde dag een afspraak in te plannen. Ze zei me dat de eerste twee weken niet mogelijk was. Ik legde het verhaal kort en beknopt uit dat ik op vakantie was en dat de arts had gezegd dat ik dezelfde dag als de MRI een afspraak moest hebben. Uiteindelijk ging ze proberen om toch een afspraak te plannen voor de vrijdag. Ze praatte in haar zelf en noemde een aantal tijden op waarop ik reageerde. Het moet wel naar vier uur want dan heb ik pas mijn MRI. Ze zei me dat het dan niet mogelijk was om een afspraak in te plannen omdat de afdeling om 3 uur sloot vanwege vakantie tijd. Dus heeft ze me uiteindelijk de maandag ingepland om 5 voor half 10.

Vrijdag brak aan en de tijd verstreek. De kinderen waren naar het zwembad en de buurvrouw zou een oogje in het zeil houden zodat opa en ik naar het ziekenhuis konden. Bij het ziekenhuis aangekomen moest ik me melden bij de afdeling. Aan de balie wisten ze gelijk wie ik was zonder dat ik mijn naam gezegd had. Ik was denk ik de enige die die dag een MRI onderging die niet kon lopen van de pijn of door een andere oorzaak. Want de desbetreffende mevrouw kon ik zelf niet. Nadat we een poosje gewacht hadden kwam er een dame naar me toe die vertelde dat ze waren uitgelopen maar me wel alvast mee nam zodat ik vast kon uitkleden voor de MRI. Toen ik aan de beurt was kwamen ze me halen met een andere rolstoel zonder metaal. Het was een enorm ding met grote dikke banden waar ik in moest zitten. Ik werd een afgesloten ruimte ingereden waar ik op de tafel moest gaan liggen. e93b05166047c4219dcb299d4b9fd6e5_1407175Omdat ik me been niet kon strekken kreeg ik er een speciaal kussentje onder ter ondersteuning. Toen moest me bril af en kreeg een koptelefoon met muziek op tegen de herrie van het grote apparaat. Iedereen verliet de ruimte en ik werd automatisch in de tunnel geschoven. Het apparaat maakte inderdaad een ritmisch hard geluid. Daar lag ik dan te luisteren naar de reclame die te horen was op de radio en het ritmische geluid van de MRI. Het zou 25 minuten duren voor ik klaar was. Na een drie tal liedjes begon ik te dommelen en dacht ja ik kan best even gaan slapen. Toen begon één van mijn lievelings nummers en luisterde er aandacht naar terwijl ik probeerde niet mee te zingen omdat ik niet bewegen mocht. Uiteindelijk voelde ik dat ik bijna in slaap viel en schrok enorm toen ik weer naar achteren werd gereden onder het gevaarte vandaan. Daar lag ik dan dood stil niet wetend wat er verder ging gebeuren. Na 2 tot 3 minuten kwam er iemand binnen die zei dat het er weer op zat. Dit verbaasde me enorm want voor mijn gevoel lag ik er pas net. Ik kon weer aankleden en op weg naar de camping. Het was nu wachten  tot het weekend om was en ik maandag de uitslag zou krijgen en eindelijk wist wat de pijn nu veroorzaakte…..

klik hier voor het volgende deel

Vlinnie

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beterschap!
Dankje wel miesje
beterschap en wat mooi geschreven meis, en altijd toch weer een gedoe zo een onderzoek
dankjewel

JA behoorlijk :S en geloof me ben niet happy met de resultaat van het onderzoek :S
Leuk geschreven. Maar pijnlijk zo'n knie.
Behoorlijk pijnlijk :S Binnen kort de ontknoping wat er nu echt is met me knie :P alhoewel je dat al weet lol :P
hihihihi ik wel. ;-) Maar ik zeg niets ;-))