Karazmin op avontuur

Door Natuursmurf gepubliceerd op Saturday 02 August 01:45

Er klonken vrolijke kinderstemmen over de oude heide van Dartmoor, lachend maar ook kibbelend op een speelse manier. Karazmin moest onwillekeurig glimlachen. Er is immers niets zo geruststellend als het horen van dat geluid. Het geeft de zekerheid dat alles in orde is zodra kinderen echt zorgeloos vrolijk kunnen zijn. 'Oude heide'. Die woorden bleven in haar gedachten hangen. Wat zijn mensen toch arrogant. De reden om het land oud te noemen was vooral gelegen in het feit dat volgens onderzoek dit gebied ook al 12.000 jaar geleden door mensen was gebruikt. Dat is maar een vluchtig moment in vergelijking met de echte ouderdom van dit gebied, maar naar menselijk begrippen leek het een eeuwigheid. Ook toen hadden er hier waarschijnlijk kinderen gespeeld, net zoals nu. Zouden die ook zo speels over de heide hebben gedwaald en hun ouders hebben doen glimlachen? 'Wat waren hun dromen en verwachtingen geweest?'. Het was stil nu en Karazmin dacht dat ze zich even verbonden voelde met al die oude geesten die hier waren blijven hangen. Vrolijkheid, ook toen en ze moest weer glimlachen. Maar het gevoel veranderde en ze voelde een koude rilling over haar rug lopen, een indrukl van naakte angst die met haar werd gedeeld. Ze schudde haar hoofd over dergelijke nonsens gedachten, dat paste absoluut niet bij haar nuchtere houding. 'Dat komt er van als je gaat lopen nadenken. Kom op meid , het is tijd om foto's te maken'

Maar haar gedachten gingen toch weer terug in het verleden. Nu slechts naar gisteravond. In het hotel had ze in de eetzaal een bordje zien hangen. Een soort oude wijsheid had ze gedacht en ze deed moeite om de tekst te ontcijferen. “Wo betide the unwary traveller who are abroad in the late hours of the night because there are unspeakable horrors lurking on the wastes and in the lanes“ . De oudehoteleigenaar zag haar kijken en mompelde iets van “Niet alleen in de late uurtjes, meisje” Dat 'meisje' had hem een knipoog opgeleverd, maar daar reageerde hij niet op. Blijkbaar hoorde het bij de folklore dat bezoekers hier werden ontvangen met een zekere verbazing. Net alsof de plaatselijke bewoners niet goed konden begrijpen, waarom iemand vrijwillig naar dit gebied zou komen. Alles om de toeristen tevreden te stellen. Blijkbaar hoorde daar ook het beeld bij van een norse bediening in het hotel en een zekere mysterieuze zwijgzaamheid. 'Misschien kan ik zo'n bordje meenemen als souvenir'. Veel verdere gedachten had ze er niet aan gewijd op dat moment, maar in de nacht waren er dromen geweest en ze was angstig wakker geworden, niet meer wetend wat haar zo bang had gemaakt.

Weer schudde Karazmin haar hoofd, op deze manier zouden die foto's er nooit komen. Haastig zocht ze iets om een begin te maken en ze zag een prachtige formatie struiken. Er ging iets bijzonders van uit dat ze niet kon verklaren. Ze hoopte maar dat dit ook op de foto zou blijken. Om het beeld goed te krijgen deed ze een stap achteruit en struikelde even. Daardoor drukte ze per abuis op het knopje en maakte een foto. Geërgerd keek ze naar het wazige beeld dat daardoor was vastgelegd en wou dat eigenlijk meteen verwijderen, maar haar blik werd getroffen door een ongebruikelijke vorm ergens in het midden van de foto en ze zocht de opties om dat stukje even te vergroten. Op het moment dat ze zag wat ze per ongeluk in beeld had gekregen, stokte haar adem en raakte ze in paniek.

Ik heb gisteravond toch niet teveel wijntjes achterovergeslagen? Ze keek nog eens naar de foto. Ik heb gewoon teveel fantasie, glimlachte ze bij zichzelf. Maar om echt absoluut zeker te zijn en haar twijfels weg te nemen, sloop ze behoedzaam richting de struiken. Zo geruisloos mogelijk bereikte ze uiteindelijk de plek waar de ‘ongebruikelijke vorm’ op de foto was verschenen. Er was niets (verdachts) te zien. Ze liet een zucht ontsnappen en maakte aanstalte om weer terug naar het hotel te lopen, toen ze iets blinkends op de grond zag liggen. Ze boog wat voorover om het voorwerp beter te bestuderen. Het leek wel een zakhorloge. Ze reikte er naar en toen schoot haar verbeelding uit de struiken, greep het zakhorloge en rende op zijn korte pootjes weg. Met een ruk draaide Karazmin zich om. Ze wreef even in haar ogen, maar zag toch duidelijk een wit konijn, gekleed in een rood vestje het hazenpad kiezen.
‘Wacht even,’ riep ze het konijn na, maar die bracht alleen uit: ‘Geen tijd. Geen tijd.’
Zonder nadenken holde Karazmin het witte konijn achterna. De achtervolging leek uren te duren. Hijgend en puffend probeerde ze het dier in bij te houden, maar vlakbij een tor verdween het dier ineens uit het zicht.

f03e705f4d5271dad333c38f72055a4b_1406939

‘Bloody hell,’ liet ze zich teleurgesteld ontvallen. Vermoeid zeeg ze neer in het gras en toen zag ze direct het half verborgen konijnenhol. Nieuwsgierig stak ze haar hoofd naar binnen, maar er viel weinig te zien. Op haar buik kroop ze een stukje naar binnen en toen verdween de aarde onder haar en viel ze in een diepe put.
De val leek eeuwig te duren maar de landing was net zo lichtvoetig als in het echte sprookje.
Ze zocht direct naar de deur die de toegang zou verschaffen naar Wonderland. Ze vond echter geen deur maar een raam. Enthousiast sloeg ze de luiken open. Magisch zonlicht straalde haar tegemoet. Behendig klom ze uit het raam en keek om zich heen. Ze was in een bos. Ze draaide zich om en zag een paddestoelenhuisje staan. Er stonden er meer. Het was een heel dorp.
‘Het zal toch niet…’ mompelde ze.
‘Hallo.’
Karazmin keek op. Voor haar stond een smurf. Dus toch.
‘Vanwaar dat lange gezicht?’
‘Tja,’ begon ze, ‘ik dacht dat ik in Wonderland terecht zou komen.’
‘Is Smurfenland niet goed genoeg voor je dan?’
‘Eh nee, ik bedoel…’
‘Zijn wij niet smurfig genoeg? Heb je liever een pratende kat?’
De smurf begon zowaar rood aan te lopen. Hij leek op ontploffen staan. Op dat moment dook er een andere smurf op. ‘Rustig Moppersmurf. Je weet wat de dokter heeft gezegd. Je mag je niet meer opwinden.’

da9361772d38f7c7477725df2eb01d7a_1406939

De andere smurf wendde zich tot Karazmin. ‘Het spijt me. Je bent van harte welkom in ons dorp, maar als je toch liever naar Wonderland wil dan moet je die kant op.’
Karazmin stond in dubio. Het was natuurlijk een unieke kans om het smurfendorp te mogen bezichtigen. Die eer hadden niet veel mensen. Maar ze volgde het witte konijn en dus besloot ze haar missie voort te zetten. Ze liep het pad af tot ze bij een splitsing kwam. Op het bordje links las ze: Wonderland. Op het bordje naar rechts stond: Neverland.
Ze keek van links naar rechts naar links alsof ze op het punt stond een drukke weg over te steken. Ze kon gewoon niet geloven wat ze zag. Als om haar ongeloof te bevestigen zag ze plots een elfje voorbij vliegen. Tinkerbell? Onmiddellijk volgde ze het pad naar rechts. Het witte konijn was ze op slag vergeten. De kans om haar jeugdliefde Peter Pan in het echt te ontmoeten, liet ze zich niet ontnemen.
Nadat ze een grote heuvel had beklommen had ze eindelijk uitzicht op het fantastische Never Never Land. Het was nacht en een volle maan scheen haar licht over een grote baai waar een piratenschip voor anker lag. Karazmins ogen begonnen te glanzen.
Op dat moment vloog het witte konijn uit de bosjes en botste tegen Karazmin op waardoor ze pardoes van de heuvel af gleed.
Een flinke plas water deed haar opschrikken. ‘Hèhè, ik dacht dat je nooit wakker werd!’
Karazmin staarde geschrokken om zich heen. ‘Waar ben ik?’
‘In bed luierik,’ lachte haar zus.
‘Maar maar…’
‘Niks te maren. We zijn hier op vakantie, weet je nog? Uitslapen doe je maar in je eigen tijd. Ik dacht nog wel dat je zo avontuurlijk was aangelegd.’ Anerea beende met grote stappen de kamer uit, Karazmin in hevige verwondering achterlatend.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven sprookjes blijven zo mooi net als jou verhalen
Bedankt Yneke.
Ik hoop dat je ook genoten hebt van jouw avontuur met Picasso smurf ;)
Wat een heerlijk verhaal!
Bedankt Chris.
Heerlijk verhaal! De sprookjes die er in steken vind ik zeer leuk. Het doet me denken aan Salla Simukka die sprookjes verwerkt in haar boeken.
Dank je. Sprookjes komen vaker langs in mijn verhalen. Zie ook: De prins op de blauwe fiets.
Van die schrijver heb ik nog nooit gehoord; ik zal haar eens opzoeken.
Heerlijk smurfig!
Is Anerea soms af en toe een wit konijn? ;)
Dank je. Dat zou je de zus moeten vragen ;)
Nee een konijn ben ik niet wel een zebra.
Ben ik even blij dat ik geen alcohol nuttig, dan droom ik dus ook nooit van kleine blauwe mannetjes. En aangezien ik nu een boek lees die vol met kleine blauwe mannetjes zit. (Fiegels of Feegles naar gelang je het in Nederlands of Engels leest.) Mijn jeugdliefde heeft puntoren maar is geen elf.
en nee, zoiets als luierik krijg ik niet te horen. Wat wel? Dat hang ik dus niet aan je blauwe neus.

Geweldig verhaal trouwens
Als ik me niet vergis heb je minstens een regenton vol fantasie dus met die dromen zou het zomaar goed kunnen komen ;)
Dromen doe ik met mijn ogen open :-)
Misschien ook beter. Dan kun je ze meteen tot leven brengen op papier.
En ik maar denken dat haar jeugdliefde heel anders heette. En wat ik te zeggen heb Wasbeer? Dat ik nooit luierik tegen dat lieve zusje zou zeggen. Ik ben namelijk veel onaardiger.
Leuk verhaal.
Ik hoop dat je toch blij bent met de kleine bijrol ;)
Natuurlijk ben ik daar blij mee.. :)
Heerlijk verhaal. Ik ben benieuwd wat de zussen hierop hebben te zeggen ;)
Bedankt.