Tot kunst verheven

Door Natuursmurf gepubliceerd op Friday 25 July 17:07

“Het is toch een geweldige kunstenaar, die Picasso, vind je niet Maaike?”

“Tja, sommige van zijn werken spreken me wel aan maar dit bijvoorbeeld, dan heb ik toch ernstig moeite met de vlakverdeling van de ogen en dergelijke. Ik bedoel: ik heb een nichtje van acht jaar en zij doet het niet slechter dan dit werk van Picasso. Ik vraag me wel eens af of hij hiermee de hele wereld in de maling neemt met een prutswerkje dat hij in een dronken bui heeft gemaakt, nadat hij eerst vier keer tegen de muur is gelopen.”
“Kom op Maaike! Dit is kunst! Je weet niet half hoe moeilijk het is om overal de lijn in aan te brengen en het dan toch weer tot een goed uitgebalanceerd geheel te laten worden!”
“Ach ja, die balans Yneke, en die lijn, volgens mij was dat dus juist het probleem van hem, toen hij dit schilderde. Met wat minder borrels op had het misschien zelfs op een mens geleken maar nu verdenk ik hem er zwaar van dat - ”
“Muts!”
“Ha ha ha! Doos, we denken er gewoon anders over. Ik kan kunst waarderen maar ik heb wel mijn grenzen. Kijk, hoe jij schildert, daar kan ik dan weer wel van genieten. Jij schildert ook niet altijd realistisch maar dan kan ik me wel een beeld vormen met mijn eigen fantasie, wat jij er mogelijkerwijs bij gevoeld moet hebben of wat je ermee uit wilt drukken. Het is net als een gedicht: je moet alles niet uit moeten leggen; het gaat erom wat de lezer eruit haalt. Als ik naar jouw werken kijk, dan doe ik dat gemakkelijker dan met zo’n scheefgetrokken portret van deze ‘grote meester’.

ac7ae71ca4e3cf2518fe5704ea7c1638_1406303

Maar meis, ik moet nu echt op huis aan, ik moet de kinderen zo uit school halen. Ik heb genoten van ons bezoek aan het museum. Ik bel je! – Kus.”

Tja, die Maaike! Ik kan zo genieten van haar ongezouten mening over kunst. 

Het blijft een mening natuurlijk maar ik vind het altijd spannend om een schilderwerkje van mij aan haar te laten zien. Toch trek ik me altijd wel aan van hetgeen zij erover heeft te zeggen. Ooit heb ik iets met brute kracht de prullenbak in geramd nadat zij het had beoordeeld. Later had ik daar ongelooflijk veel spijt van omdat ik het zelf heel erg mooi vond; dat doe ik dus nooit meer. Dan maar een fan minder.

Ik rijd het dorp binnen en ik verwens mijzelf dat ik vergeten ben dat het vandaag marktdag is. Nu kan ik mijn auto wel in de boom hangen, alle parkeerplekken zijn bezet!  Gelukkig is de school slechts twee straten verder dus ik kan dat wel aanlopen en ik ben ruimschoots op tijd.

Het is erg druk op de markt en ik twijfel even of ik meteen een kilo appels zal meenemen, die de kinderen altijd zo lekker vinden maar meteen besef ik dat ik nog slechts vijf euro bij me heb en mijzelf kennende, wil ik dan ook meteen ander lekkers kopen. Ik besluit om daar vanmiddag nog maar eens voor terug te gaan, dan heb ik ook meer tijd.

Ik zie opeens dat er een nieuwe kraam bij is. Het is een soort van rommelmarktkraam en ik verbaas mij daarover. Nooit eerder had deze markt iets dergelijks; het is normaal gesproken enkel gericht op de moderne huishouding en kleding.

Maar… dat schilderij! Je zou toch zweren dat dit een werk is van onze grote Picasso!

Dan herinner ik mij de woorden van Maaike: ‘ik heb een nichtje van acht jaar en zij doet het niet slechter dan dit werk van Picasso. Ik vraag me wel eens af of hij hiermee de hele wereld in de maling neemt met een prutswerkje dat hij in een dronken bui heeft gemaakt, nadat hij eerst vier keer tegen de muur is gelopen’…
Zou dit inderdaad een mislukt werk zijn van een niemendal?

Zie ik in dit werk een Picasso omdat ik net wat van zijn werken bewonderd heb?
Ik kijk naar de lijst die zwaar beschadigd is en ik probeer er een handtekening in te herkennen maar helaas zit er in de rechter onderhoek van  het werk ook een beschadiging.

10 Euro! Wellicht is het een miljoen waard?
De man naast mij is blijkbaar ook geïnteresseerd. Ik moet dat doek hebben, ik was eerst!

Shit! Slechts 5 euro bij me …

‘Ik bied 5 euro voor dat schilderij!’ roep ik enthousiast terwijl ik per ongeluk expres mijn stilettohak op de voet van de man naast mij plant. Die springt drie meter de lucht in. Ondertussen verleid ik de man van de kraam met mijn hypnotiserende blauwe ogen.
Een paar minuten later loop ik met mijn buit onder de arm richting mijn auto. Ik kan niet wachten om het kunstwerk te onderzoeken. Ik reken mezelf al bijna rijk.
Eenmaal thuis leg ik het schilderij op tafel. Met een vergrootglas duik ik in de rechter onderhoek en weet even later met kunstige precisie de initialen te ontcijferen: PS.
Zou Picasso zijn schilderijen zo ondertekenen? Ik denk weer aan de woorden van Maaike en mijn twijfels nemen de overhand. Goed, misschien heb ik me vergist, maar dat doet niets af aan het feit dat het een prachtschilderij is.

Vanuit mijn bed bewonder ik het kunstwerk dat een verdiende plaats aan de muur heeft gekregen. De intrigerende kleuren kneden mijn gedachten. De schilder moet een grote kunstenaar zijn geweest. ‘Wie ben je?’ Met die vraag op mijn lippen val ik tenslotte in dromenland.

‘Caramba, wat een ogen!’

Ik schrik wakker. Hoorde ik nou iemand? Ik kijk over de rand van mijn bed en merk dat Bonito ook met gespitste oren zit te luisteren. Een duidelijk teken. Ik schiet in mijn sloffen en sluip de deur uit. In de gang is het doodstil. Ik hoor de wandklok in de kamer tikken. Ook mijn hart komt daar boven uit. Opeens voel ik wat langs mijn been strijken. Ik sta op het punt om mijn vocale capaciteiten luidkeels uit te testen als ik zie dat het Bonito is die me - natuurlijk - gevolgd is.
‘Stoute hond,’ slis ik hem toe.
Hij kijkt me vragend aan. Wat heb ik gedaan?
Ik klop hem geruststellend op zijn kop. Hierna vervolg ik mijn weg. Zo zacht mogelijk draai ik aan de deurknop en duw de deur open. Eerst op een kier, dan verder tot hij half open is. Weer leg ik mijn oor te luisteren. Bonito jankt zachtjes. Dan hoor ik ineens een zacht geraas en als ik de deur helemaal openzwaai, schiet er iets voorbij. Een muis, is mijn eerste gedachte.

Luid blaffend loopt Bonito me haast ondersteboven. Hij duikt eerst met zijn snoet onder de tafel om vervolgens grommend onder de bank te turen. Mijn hand reikt naar de lichtknop, maar er gebeurt niks. Is de stroom uitgevallen?
‘Help help!’
Nu hoor ik het toch duidelijk. Ik loop naar de keuken, rommel wat in een la om uiteindelijk met een zaklamp terug te keren. Ik trek Bonito weg van de bank en ga zelf op mijn buik liggen. Met de zaklamp schijn ik voor me uit.
Voordat ik mijn onverwachte bezoeker kan spotten, gaat hij er vliegensvlug vandoor. Ik knipper verbaast met mijn ogen. Het was geen muis. Dat was zeker.
Het was iets blauws.
Een achtervolging die niet zou misstaan in een gemiddelde roadrunner aflevering ontspint zich vervolgens in de halfverduisterde kamer. Daarbij wordt het nodige meubilair omver gelopen. Nadat ik mijn teen voor de zoveelste keer heb gestoten, geef ik het op.

Bonito wil het echter nog niet opgeven. ‘Pak hem!’ roep ik vanaf de bank.
Stop! Ik geef me over,’ klinkt er ineens vanuit de hoek van de kamer.
Ik sta op. ‘Laat je zien!’
Roep dan eerst je hond terug,’ krijg ik als antwoord.
Met moeite weet ik Bonito weg te trekken. Hij is veel te opgewonden nu de “buit” binnen handbereik is.
Met mijn zaklamp onthul ik eindelijk mijn mysterieuze bezoeker.

200px-Picasso_Smurf.png

‘Wie ben jij?’
Ik ben Picasso Smurf.’
‘PS,’ mompel ik. ‘Ben jij soms de schilder van dat schilderij dat ik op de markt heb gekocht?’
Sí, dat klopt.’
‘Wat doe je dan midden in de nacht in mijn huis?’
‘Ik verschijn alleen als ik geroepen wordt. Heb je mij geroepen?’
‘Hm, ja misschien wel,’ antwoord ik glimlachend. ‘Ik vind het een hele eer om zo’n grote schilder in mijn huis te mogen ontvangen.’
Ach, zo groot ben ik nou ook weer niet,’ knipoogt Picasso Smurf.
‘Woef!’ beaamt Bonito.
Ik was net die kunstzinnige ogen aan het bewonderen. Is dat jouw werk?
‘Ja. Vind je ze mooi?’
Ik vind ze geweldig. Magnifico! Jij bent een groot talent.
Ik krijg een acute bloosaanval. ‘Dankjewel Picasso Smurf.’
De schilder maakt een diepe buiging.
‘Kun je misschien wat over jouw schilderij vertellen?’
Het is een zelfportret. Dat heb je toch wel gezien, zeker?
‘Ja ja, natuurlijk,’ zeg ik snel. ‘En mooi kleurgebruik.’
In mijn blauwe periode was alles mooi,’ denkt hij met weemoed terug. Hij veert ineens op alsof hij een geweldig idee krijgt. ‘Jouw blauwe ogen doen mij stralen Yneke. Wil jij mijn nieuwe muze zijn?
Ik val bijna flauw. ‘Je maakt toch zeker een grapje?’
No no, ik voel me als herboren. Jij bent het perfecte model. Alsjeblieft, poseer voor me.’
Ik stem in. Hoe kan ik zoiets weigeren?
Dit wordt een meesterwerk.’
Ik voel me zweven. Het lijkt wel of ik ineens gewichtloos ben. Ik verdwijn in een zee van kleuren. Kunst en werkelijkheid vloeien in elkaar over.


4ca8653b6f15a8a70b9ed4e34fe83b21_1406304

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hahaha heerlijk ja hoor hier geniet ik van en Bonito die kijk mij nu aan waarom ik nu zo lach, zeg even niet dat ik een smurf bedoel;-) hij moet het maar accepteren want smurf doet het kleurrijk goed in de ogen van deze kunstenares,
Mooi! :)
Hahaha! Ik lag plat van het lachen met jouw begin, hoe Yneke aan dat schilderij geraakt. Jouw woordkeuze in het verhaal vind ik zeer leuk. Heel beeldend geschreven. Mijn complimenten!
Het begint met stilettohakjes; die dingen hebben al eerder bizarre gevolgen gehad. ;-)
Dan blauwe ogen, dat spreekt voor zich en we eindigen met een kleine blauwe man die een muze zoekt.
En dit alles bijzonder smakelijk opgediend. Toch hoop ik dat Bonito aardiger voor smurfen is dan een wasbeer voor kikkers...
Well done!
Smurfen zijn onweerstaanbaar ;)
Bedankt voor je reactie.
Natuurlijk heeft een smurf de hoofdrol :-)
Natuurlijk ;)
Echt heel erg leuk!
graag gelezen!
Dank je.
Leuk geschreven en graag gelezen ;)
Bedankt.
Die blauwe ogen van Yneke inspireren toch veel mannen l
Die blauwe ogen doen het 'm :)