Bijverschijnselen van rampzalige calamiteiten

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 25 July 12:59

Onverwacht, ook bij MH 17

Toen ik kinderen wilde wist ik zeker dat ik altijd op de hoogte zou zijn waar ze uithingen. Uiteraard zouden ouders en nazaten liefdevol contact hebben. Geïnteresseerd zijn, voor elkaar klaar staan indien gewenst. Zonder oordeel elkaar vrijlaten, eerlijk zijn, meeleven, elkaar betrokken volgen en zeker contact houden.

c6d81da0dd50c3bc99cc2e3896d4759b_1406289

Ik schaam me vaak om die illusies. Alhoewel... schamen is niet de goede uitdrukking. Soms voel me ongemakkelijk om die naïeve lieve zelfverzekerde dromen van vroeger. Ze brengen me namelijk in verlegenheid.

Bij een kennismaking bijvoorbeeld. 

Er zal zich geen voor de hand liggend makkelijk praatje ontspinnen. Men informeert of ik kinderen heb. Nadat ik heb geknikt vraagt men hoe het met hen gaat. Een doodnormale vraag. Toch ontaardt dit meestal in een ongemakkelijk moment voor alle partijen en ik zit onmiddellijk met de kont voor het blok. Dan begint mijnerzijds het twijfelen.

  1. Moet ik mijn schouders ophalen? Veelzeggend uiteraard, maar dat staat wellicht onverschillig.
  2. Indien ik het wegwuif weet de ander dat het met mijn kind niet makkelijk loopt, maar niet waar ik mee worstel. 
  3. Onsamenhangend wat onzijdigs mompelen? Het wordt er niet duidelijker van, roept wellicht nog meer vragen op.
  4. Een eind in het wilde weg liegen of wegkijken? Wat ik ook doe, het is een ongemakkelijk moment en het wekt bij de andere partij zichtbaar vragen op die de oppervlakkigheid meteen voorbij schieten.
  5. Moet ik vertellen hoe ingewikkeld en ongeloofwaardig het in elkaar zit en hoe het is gekomen dat het eindresultaat zo schrijnend schamel is? Dan ben ik minstens een uur aan het woord en iedereen denkt terecht meteen: We horen maar één kant van het verhaal. 

Het gesprek krijgt ongewild een confronterende kant die niemand wil bij een eerste of tweede kennismaking. Zulke diepgaande intimiteit is niet altijd wenselijk op zo'n pril moment…voor géén van de betrokkenen en de ervaring leert: Meestal voelt iedereen zich toch wat in verlegenheid gebracht en hiervoor is géén oplossing die voor alle partijen makkelijk, gezellig of oppervlakkig uitpakt. 

Een traumatische ramp heeft levenslang onverwachte bijverschijnselen.

Door een schijnbaar eenvoudige belangstellende vraag, simpele interesse die we graag voor elkaar tonen,

  • Weet ik meteen ook weer glashard hoeveel ik mis.
  • Denkt de ander snel dat er met mij over bepaalde zaken beter niet gepraat kan worden, om me niet nog meer te bezeren.

Oh, ik houd zielsveel van mijn dochter, maar we zijn vreemden die elkaar niet bereiken. Het is on(ver)telbaar, schier onvoorstelbaar, hoeveel ik met haar had willen beleven, mooi en lelijk, blij en bedroefd, maar zeker niet deze schijnbaar onverenigbare onbereikbaarheid....

Ik weet waar ze woont, heb haar mobiele nummer en mail ook wel eens, maar dat brengt ons geen steek dichterbij. Ze reageert vaak niet eens en als ze dat wel doet lijkt het puur omdat het moet. Ik ben blijkbaar een verre onbekende, een lastige zeurende buurvrouw, waarbij zij niet over de vloer komt. Zo'n muts, die ze enkel in het voorbijgaan groet als ze haar toevallig ziet, maar meestal kijkt mijn dochter niet.

Schuldig voel ik me niet om wat ze me kennelijk verwijt. Het vertoont geen enkele overeenkomst met mijn keuzes en/of persoonlijkheid. Doch zelfs dat weet ik niet zeker omdat ze daarover niet praten wil. Aan alle reacties in de afgelopen twintig jaar is het echter wel duidelijk dat ik volgens haar schuldig ben. Aan alles. Het is zonneklaar dat niets van wat zij denkt raakt aan wat er in werkelijk is gebeurd en ik ben de enige die dat weet.  

“Ze zal toch niet op weg zijn geweest naar Maleisië,” liet ik me gisteren ontvallen en EmjE reageerde onmiddellijk, nogal laconiek:

“Dan had je dat inmiddels allang gehoord.” Ik vroeg me af of dat wel zo zeker was, want, “ik vermoed dat ze niets bij zich draagt waaruit op te maken is dat ik haar moeder ben.” EmjE leek toch geschrokken want het drong ook tot haar door: Het enige dat we aan moeten nemen is dat haar woon- en verblijfplaats nog steeds dezelfde is.
  

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Er vallen stiltes maar niemand staat er bij stil .................

........ ik kan er op reageren vanuit mijn beleving maar wil hier jouw verhaal tot me nemen...........
Ja, je luistert
en het zal wellicht raar klinken
Jij luistert om de stiltes te begrijpen en er niet op te reageren
zodat het verhaal de tijd krijgt om te bezinken...
heftig verhaal en ik leef met je mee en wens jou veel sterkte
het is vaak een eindeloos zoeken naar genegenheid en respect. Indien er moeten aan te pas komt dat kinderen van je houden en respecteren dan hoeft het voor mij niet meer. Maar ieder mens is anders en de een kan alle contacten afsnijden en de ander niet.
Heftig.. weet niet goed wat ik moet zeggen. Heel veel sterkte.
Eerstelijns familie valt altijd te traceren via het bevolkingsregister e.d., zoals Gildor al aangeeft. Dit zal ook altijd gedaan worden. Je bent immers verplicht je in te schrijven bij de gemeente waar je woont en wordt ook direct uitgeschreven waar je woonde. Doe je dit niet dan ga je problemen krijgen met aanvragen van paspoorten, verleningen van rijbewijzen etc en kan het een bureaucratisch en vervelend rondje worden om dit weer goed te krijgen. Duurzaam en tijdrovend bovendien.

Maar heftig zoals je dit neerzet, want de onzekerheid e.d kan ik me goed voorstellen.
Zij draagt niet mijn naam.
Ooit, omdat ik niet wist waar mijn dochter was en hoe het met haar ging, wilde ik een brief aan haar vader sturen om het aan hem te vragen. Zij had na 22 jaar sinds kort contact met hem, maar zijn adres had ik niet.
In zijn gemeente zijn adres opgevraagd. Zij moesten zijn toestemming vragen en drie weken later kreeg ik bericht dat hij niet wilde dat ik contact opnam. Klaar ben je dan.
Jeetje... ik vind dit behoorlijk heftig!! En begin nu je onzekerheid e.d. nog beter te snappen in bovenstaand stukje.

Ik blijf er wel bij dat ze jou, als moeder ten alle tijden zullen vinden en nog snel ook. In haar geboorteregister sta jij als haar moeder en via bevolkingsregister ben jij dan zo achterhaalt.

Sterkte!!
Ik geloof ook wel dat ze me vinden zouden, uiteindelijk,
Doch gezien de geschiedenis denk je soms toch vaak de wildste kanten op. Bijvoorbeeld:
Stel hij weet niet dat ze met mij geen contact heeft, neemt aan dat ik als eerste bericht zal krijgen en ziet op de begrafenis pas dat ik er niet bij ben...Ik bedoel maar, aangezien het allemaal zo abnormaal verlopen is kun je niet uitgaan van het gebruikelijke...
Dit stuk gaat ook hoofdzakelijk over het feit, dat een traumatische ramp soms levenslang gevolgen heeft die men niet zou verwachten, (Tenminste, voor zij die geen absurde zaken hebben meegemaakt)
Ze zat er niet in, nee, ze zat er niet in..., maar het zou zo maar gekund hebben, dat gevoel snap ik. Loslaten kun je je kind nooit want je bent en blijft een moeder, een hele lieve zelfs. Ik blijf geloven in de dag dat jouw dochter dit ook gaat zien, en dan kan ik eigenlijk alleen maar medelijden met haar voelen, want God wat heeft ze veel gemist en door haar vingers laten glippen. Waarom, waarom... xxx
En toch blijft er dus dat moeder-dochtergevoel......Indrukwekkend geschreven!
Ja, ik kan niet anders dan van mijn eigen vlees en bloed houden, laat mijn kind als moeder niet in de steek, maar andersom is dat wel degelijk mogelijk.
Ben er stil van. Durf overigens ook niet op die lijst te kijken.
Oh, gelukkig, dan ben ik niet de enige, maar ooit, als ik niets meer hoor... zal ik het toch eens durven, denk ik.