Straks ben ik dood

Door Pennetje gepubliceerd op Monday 21 July 16:50

 

Ik ga dood.

Dat wist ik natuurlijk al, want per slot van rekening gaan we allemaal een keer, maar ik ga eerder dood dan verwacht. Ik kom net bij het ziekenhuis vandaan en de arts wond er bepaald geen doekjes om. Helemaal alleen nam ik het nieuws in ontvangst. Terwijl ik daar zo zat tegenover de arts, ineengedoken op die stoel in de kale ziekenhuiskamer, flitste het verwijtend door mijn hoofd: ‘Waar is mijn moeder nu ik haar nodig heb? Misschien niet helemaal eerlijk, want ze moest werken en het kan zijn dat ik was vergeten te vertellen dat ik een afspraak had in het ziekenhuis. Maar waar zijn mijn zussen? Nooit heb ik iets aan ze gehad, ook niet toen we klein waren. Je hoort wel eens hoe fijn het is om een band te hebben met je zus, hoe sommige zussen elkaars beste vriendin zijn. Daar kan ik zo jaloers op zijn. Waarom heb ik dat niet? Zelfs met twee zussen, dubbele kansen, zeg maar. Waarom heb ik constant het gevoel te worden afgewezen, dat ze me niet goed genoeg vinden. Eén troost, ze zijn ook niet bepaald elkaars beste vriendinnen. Los zand, zo zou je onze familie kunnen beschrijven, maar we doen allemaal bijzonder ons best om de schijn van een hechte familie op te houden. Dat streven verenigt ons weer.

Ik lig in bad met mijn kleren aan, kon me er niet toe zetten om ze eerst uit te trekken. Mijn kleren deinen mee met elke beweging van mijn lichaam, blijven plakken om daarna direct weer los te laten, als dansend zeewier. Terwijl ik helemaal onder water verdwijn, kijk ik naar boven, naar de plank met de shampoo, de bruisballetjes en de douchecrème. Fascinerend hoe water de wereld vervormt. Niets is wat het lijkt. Mijn gedachten lijken enigszins te kalmeren in deze verdoofde wereld, waar alles vertraagd lijkt binnen te komen. Binnenkort ben ik er niet meer. Het kan snel gaan, zei de arts. Een schatting durfde hij in eerste instantie niet te geven, maar toen ik aandrong kwam hij uit op negen maanden. Negen maanden! Net genoeg tijd om een kind te krijgen. Dan zou ik vanavond nog in actie moeten komen, of in elk geval zeer binnenkort. Ondanks mezelf moet ik hierom lachen, waarbij ontsnapte luchtbelletjes hun weg naar de oppervlakte zoeken. Door de sloot water die ik daarbij binnenkrijg, zit ik opeens met een ruk overeind, hoestend en happend naar adem. Ik had wel kunnen stikken. Stikken van het lachen, wat een bizarre manier om te gaan. Voor mij al helemaal, want er valt niet zoveel te lachen in mijn leven, dus de ironie van een lachende dood is niet ver te zoeken. Wat zouden de zussen daarvan zeggen?

Opeens zitten mijn kleren me in de weg. Ongeduldig begin ik eraan te plukken. Ze moeten uit, hetgeen nog niet meevalt. Ik haal mijn vinger open als ik te bruusk aan de rits van mijn broek ruk. Verdomme, het bloed vloeit in het water, verwatert stante pede. Razend word ik ervan, begin aan de rest van mijn kleding te rukken, trek een scheur in mijn T-shirt. Shit, shit, shit! Als ik eindelijk al mijn kleren uit heb en in een hoopje over de rand van het bad heb gekieperd, voel ik pas hoe de tranen over mijn wangen lopen. Frustratie, dat is het. Natuurlijk, frustratie vanwege die rotkleren. Wat kan mij die kleren toch schelen, klerezooi!

En nu? De vraag lijkt te blijven hangen in mijn achterhoofd. Ja, wat nu? Wat wil ik nog doen met de resterende tijd? Genieten, genieten, genieten, maar ja, dat gedwongen genieten is niks voor mij. Waarmee kan ik mijn leven nog inhoud geven, misschien een betekenis die het tot nu toe nog niet had? Wat kan ik betekenen voor de rest van de wereld? Tot dit moment niet zoveel, maar nu met de finish in zicht…daar moet ik even goed over nadenken, niet te lang natuurlijk, want de tijd dringt…

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik schrok me rot...,
Succes met je boek!
Dank je wel.
Mooi geschreven
Dank je wel, Mereltje.
Mijn eerste gedachte was: Wat vreselijk, tot ik de andere reacties las. Gelukkig is het fictie, steengoede fictie dat wel.
Heel erg bedankt. Al die positieve reacties ik ben er superblij mee.
Zeer boeiend, maar ook benauwend beschreven, erg goed.
Dank je wel. Dat vind ik een groot compliment, aangezien dat ook precies de bedoeling was. Dit begin moet het fundament worden van een thriller.
Ik wens je er veel succes mee, maar ik ben er zeker van dat je dat boek wel tot een goed eind zal brengen.
IK DACHT DUS ECHT DAT HET ECHT WAS
Ik was er al bang voor. Vandaar dat ik eronder heb geschreven dat het fictie is.
Ik dacht ook dat het serieus was. Ik ken mensen die echt nog maar kort te leven hebben. Ze zijn doodziek door kanker. Er is 1 zekerheid in hun leven. Ze weten waar ze de eeuwigheid door gaan brengen.
Dat is altijd het dubbele aan fictie. Het is verzonnen, maar dat wil nog niet zeggen dat het niet echt zou kunnen, maar nee, het gaat dus niet over mij.
Sommige fictie is zodanig geschreven dat het waar gebeurd zou kunnen zijn. Andere fictie kan ook van hoog niveau zijn, maar dan is het duidelijk dat het verzonnen is.

Je hebt dit dus toch heel goed geschreven.
Dank je wel.
Je had mij er knap stil mee.
Dat is lief. Dank je wel.