De keuze van Claudius

Door Rose_love gepubliceerd op Saturday 19 July 21:43

Wat een vrouw. Hij had het meteen al gedacht toen hij haar voor de eerste keer zag. De mooie Valeria Messalina: volle, verlangende lippen, zinderende ogen en het lichaam van een godin. Op dat moment had hij nog niet geweten hoe onverzadigbaar ze was. Hij likte langs zijn lippen. Natuurlijk wist hij dat ze ook andere mannen had, maar zo lang ze naar hem terugkwam, nam hij daar genoegen mee. Liever een beetje van haar dan helemaal niets. Ze lag op de diepblauwe ligbank en keek naar hem vanonder haar lange wimpers. Het maakte hem warm, maar tegelijkertijd had hij zin om haar uit te dagen.
‘Waar kijk je naar, mooie Lycisca?’ Hij zag haar opschrikken.
‘Hoe noemde je me?’ klonk haar zwoele stem.
‘Houd je maar niet van de domme, Lycisca,’  herhaalde hij de naam nog eens. Ze kwam naar hem toe, zette zich op zijn schoot, bedwelmde hem met haar geur.
‘Vanwaar die naam, Claudius?’ vroeg ze zacht. Achteloos liet ze haar lange donkere haren voor haar ogen vallen. Het kriebelde langs zijn hals, langs zijn kin en hij kon het niet laten die glanzende pracht aan te raken.
‘Dacht je dat het niet bekend zou worden?’ Messalina lachte hees.
‘Dacht je dat het me uit zou maken?’ vroeg ze spottend. Hij zette zijn hand in haar nek, zijn vingers oefenden druk uit op haar luchtwegen. In haar ogen verscheen geen greintje angst. Ze keek hem enkel aan met die duistere, verhitte blik van haar.
‘De vrouw van de keizer verkoopt zich als hoer, omdat haar eigen man niet voldoende is en het maakt je niet uit?’
‘Ach, keizer,’ de titel rolde minachtend over haar lippen, ‘denk je niet dat de mensen zouden smullen van zo’n schandaal? Ik heb een beetje afleiding nodig, Claudius. Je kunt me niet opsluiten als een vogel in een kooitje.’ Het idee van Messalina als afhankelijk, kwetsbaar vogeltje deed hem bijna schateren, maar hij wist dat ze dan woest zou worden. Ze was wel erg mooi als ze kwaad was. Een koude tochtstroom streek langs Claudius’ benen. De wind raakte de gordijnen, haar zwarte haren, haar witte tuniek. Helderwit, de kleur van een maagd.
‘Vermaak je maar, liefje. Ik zal weer een paar dagen weg zijn. Volgende week ben ik de jouwe weer.’
‘Het is nog maar de vraag of ik dan ook de jouwe zal zijn. Waar moet je heen?’ Ze zei het met een ruwe stem, alsof hij haar gekwetst had, terwijl zij de enige was die kwetste. Hij liep naar de blauwe bank toe, besteedde geen aandacht aan de losliggende tegel waar hij bijna over struikelde.
‘Ik moet wel weg, ik moet naar Ostia, om de havens te inspecteren.’
Ze zei niets, stond uit zichzelf op, strengelde zich om hem heen. Haar koele lichaam omspande hem als een spin die haar prooi omhelst. Hij liet zich meevoeren, die laatste nacht voor het noodlot toesloeg.

Messalina kon niet slapen. Claudius begon oud te worden. De wilde nachten met hem behoorden voortaan tot het verleden. Ze verslond mannen bij het leven en ze wist het wanneer ze over hun bloei heen waren. Claudius was dat punt allang gepasseerd, maar hij leek het zelf niet in de gaten te hebben. Ze stond in de deur van zijn slaapkamer en keek neer op de dikke, slapende keizer. Toen draaide ze zich om. Morgen zou hij vertrekken, dan zou haar avontuur beginnen. Ze liep de tuin in om te wachten op het eerste ochtendgloren. De uren vergleden en eindelijk hoorde ze hoe Claudius aanstalten maakte om te vertrekken. Zou hij nog even bij haar slaapkamer kijken? Messalina lachte vermaakt, toen ze zich voorstelde hoe zijn ogen over haar onbeslapen bed zouden gaan. De naam ‘Lycisca’ zou hem tijdens deze reis achtervolgen. Toen de rust was weergekeerd, stond ze op om naar bed te gaan. Vandaag zou ze slapen, want vanavond zou het leven weer beginnen …

ea9fd700564566f3e6d350f6f8ec9d31_1405801

Het was een zwoele nacht. De lucht was te warm, de aarde beefde, maar Messalina rekte zich uit in een loom genoegen. Ze liet zich uit bed rollen, alsof ze weer een meisje was. Maar geen meisje zou verlangen naar de armen van een man om haar op te vangen. Ze stond op, liet haar eigen handen over haar gladde lichaam gaan. Even kreunde ze, toen besefte dat ze zich aan moest kleden. Ze kleedde zich in een lichtblauwe, sierlijke tuniek, deed kleine muiltjes aan haar voeten en deed de band met bloemachtige versiering in haar haar. Gaius Silius zou haar mooi vinden. Vanavond zouden ze trouwen. Het was allemaal begonnen als een grap. Ze had het bed gedeeld met de jonge Gaius. Geen man had haar ooit zo opgewonden als hij. Ze was bijna tot haar hoogtepunt gekomen toen hij haar gevraagd had of ze met hem wilde trouwen. Ze had zich laten gaan en was daarna in lachen uitgebarsten. Hij had aangehouden en gezegd dat ze er een toneelstuk van zouden maken.  En hoewel het woord ‘trouw’ Messalina vreemd was, had haar deze farce wel wat geleken. Zij, de vrouw van keizer Claudius zou zogezegd trouwen met een andere man. Als ze tenminste tijd had, want haar werk in het bordeel nam haar aandacht danig in beslag. De bruiloft zou in haar huis gehouden worden. Ze hadden gasten uitgenodigd en alle voorzorgsmaatregelen genomen die pasten bij deze warme bruiloftsnacht. Haar bedienden hadden zich uitgesloofd op frisse drank, lekkere hapjes en veel bloemen voor de feestelijke entourage. Messalina liep goedkeurend knikkend door de vertrekken.

3b8fd8521fe3543ebb4b30f3439f64df_1405801

Plotseling was het feest in volle gang. De avond  was als in een roes aan haar voorbijgegaan. Ze hadden hun jawoord uitgesproken en de drank vloeide rijkelijk. Messalina was licht in haar hoofd, ze tolde op haar benen. Gaius fluisterde iets in haar oor en ze moest haar best doen om hem te verstaan.
‘Zal ik je maar naar bed dragen?’ Zijn lach leek sardonisch door het vertrek te weerkaatsen. Messalina stemde toe en als een naïef pasgetrouwd stel meldden ze de bezoekers dat ze zich terug zouden trekken en dat zij rustig door konden gaan met feesten. Gelach steeg op, terwijl Gaius Messalina optilde en ze zo het vertrek verlieten.
‘Wat wil je nu?’ Zijn gespannen vraag liet alles van Messalina afhangen.
‘Mijn slaapkamer is die kant op.’ Met een soepele beweging van haar hand wees ze hem de weg. Hier draaide het immers allemaal om? Ze zou hem niet laten ontsnappen. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder. Het geluid van de feestgangers bleef in haar oren galmen. Gaius liep voorzichtig, was hij onzeker door de wijn of wilde hij haar ontzien? Na wat een eeuwigheid leek te duren legde hij haar op het bed. Het vuur in zijn ogen brandde. Met zijn lange vingers ontblootte hij haar ene schouder. Hij viel naast haar neer, zijn hoofd ter hoogte van haar heup. Met zijn rechterhand streelde hij haar been. Ze voelde hoe hij zich over het bed omhoog werkte. Plotseling raakten zijn lippen de hare. Zijn kus was heftig en onstuimig. Ondanks dat drong het vreemde geluid tot hen door. Hij draaide zijn hoofd weg, maar met haar vinger verleidde ze zijn lippen. De passie overspoelde hen. Pas toen ze hijgend ademhaalden, hoorden ze de paniekerige kreten die hen al  veel eerder hadden moeten waarschuwen. Messalina schoot overeind, trok haar kleren recht. Toen vulde een grote schaduw de deuropening.
‘Wat is dit, Messalina?’ Moeizaam haalde ze adem. Zijn tuniek zat onder het bloed, zijn ogen stonden kil. De keizer zou haar dit keer niet genadig zijn. Gaius was opgestaan van het bed. Hij staarde de keizer aan met een landerige blik, alsof hij nog dacht dat hij droomde. Claudius trok zijn zwaard en met één slag stak hij de ongelukkige minnaar van zijn vrouw neer. Messalina zag het aan. Ze voelde niet de pijn die ze verwacht had. Het was jammer dat zo’n mooie, krachtige man verdwenen was, maar zij was nog niet verloren. Claudius zag haar kille blik niet, voelde haar egoïsme niet. Hij wist dat hij alles op alles moest zetten om haar te doden. Hij moest van haar af, ze werkte zijn reputatie aan flarden. Toch kon hij zich niet losmaken van haar. Haar tong speelde uitdagend langs haar lippen.

23c7d77b7cb5260ac30cd0531c6ab192_1405801

Hij merkte hoe zijn gardewachten achter hem kwamen staan.
‘De taak is volbracht, geëerde keizer.’ Claudius wist wat dat betekende. De enige feestganger die nog in leven was, de veroorzaakster van het grote leed van anderen, stond voor hem. Hij nam haar in zich op. Voor de laatste keer? Kon hij haar schoonheid vernietigen? Kon hij zijn droombeeld naar de andere wereld helpen? Hij nam zijn zwaard steviger in zijn hand en plotseling zag hij in haar ogen een flits van angst. Hij kon het niet. Zijn eigen zwakheid vervloekend, stopte hij het zwaard weer terug in de schede. Blind was hij voor de glimp teleurstelling die over haar gezicht vloog.
‘Laat haar leven en breng haar direct naar mijn kamer,’ zei hij, voordat hij zich omdraaide. Hij ging vast vooruit, zijn ogen afgewend van het bloedbad achter zich. In zijn slaapkamer zou ze niet anders kunnen dan zich aan hem geven.

Sinds die dag heeft niemand Messalina nog buiten het paleis gezien. De geruchten spoedden door de straten, maar geen enkeling wist dat Messalina’s levenslust enkel nog voortkwam uit de gardewachten van haar man. Haar man, die ervan overtuigd was eindelijk de enige te zijn. Haar man, die het rijk regeerde als nooit tevoren. Haar man, die voor zijn derde vrouw gekozen had.  Door haar leven te redden, redde hij zijn eigen leven. Het leven van zijn dochter en haar geliefde. En hoogstwaarschijnlijk ook het leven van vele christenen.

 

De grote lijnen van dit verhaal zijn echt gebeurd. In werkelijkheid doodde Claudius ook de wellustige Messalina, trouwde hij met Agrippina, die ervoor zorgde dat haar zoon Nero verzekerd was van de troon door met hem Octavia, de dochter van Claudius en Messalina, te laten trouwen. De eerdere verloofde van Octavia pleegde zelfmoord op de dag van het huwelijk. Agrippina vermoordde Claudius bijna een jaar later. Nero had meer dan genoeg van Octavia en liet haar verbannen en vermoorden. Hoe één keuze direct of indirect vele doden veroorzaakte. 

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kende dit verhaal niet, maar heb me helemaal laten meeslepen. Goed geschreven!
Dankjewel, Kelly!
Ja, hier heb ik echt van genoten. Niet alleen van je schrijfstijl en de "spanning", waarmee je toch weer een andere kant van jezelf laat zien, maar ook van het onderwerp.
Toen ik Latijn had op het middelbaar, draaide op tv de serie " I, Claudius", nog steeds een van mijn favorieten. In de klas hadden we het over de affaire " Messalina". De slachtpartij na het huwelijk staat me nog goed bij. Mijn leraar wilde ons het oorspronkelijke verslag niet laten lezen, omdat hij het maar "roddeljournalistiek" vond.

Met de "vele christenen" bedoel jij natuurlijk de vervolgingen onder Nero. Ik denk dat je gelijk hebt, maar er zijn later natuurlijk talloze andere christenvervolgingen geweest.

Trouwens, een goede vriend van Claudius was Herodes Agrippa, die de apostel Jacobus liet vermoorden.
Het waren hele interessante tijden...
Dankjewel, Gildor. Spanning? Dat beetje bloed dat hierbij kwam kijken? ;) Vind het ook een heel boeiende periode, hoewel ik, als ik op zulke verhalen stuit, toch wel blij ben dat ik nu leef en niet toen.

Inderdaad doel ik op de vervolgingen onder Nero. Het was ook niet mijn bedoeling om te suggereren dat er onder een andere keizer geen christenvervolging zou zijn gekomen, maar Nero was bijzonder wreed. In vergelijking daarmee kan het toch bijna niet erger?
Beetje bloed? Je zou er bijna overheen lezen... ;-)
Ik zou best wel op vakantie naar het antieke Rome willen, maar ik ben ook blij als ik weer terug kan. Ik moet dan wel even die taal weer ophalen. :-)
Lijkt me niks voor jou, nergens chocolade!

Nero was de eerste en de beruchtste, maar het is maar de vraag of het onder zijn bewind het ergste was. Onder een aantal latere keizers was het grootschaliger, ook omdat er gewoon meer christenen waren. Maar in Nero's tijd leefden er nog tijdgenoten van Jezus.
Dat bedoel ik maar. ;) En wat dacht je van toetjes? Dat was toen ook nog niet zo tongstrelend als nu. :P

Ik weet niet of hij de 'ergste' was, maar hij heeft denk ik wel op zekere manier de toon gezet. Maar dat zijn en blijven uiteraard allemaal filosofieën, omdat de geschiedenis nu eenmaal anders is gelopen.
Ik zal eens op zoek gaan naar authentieke Romeinse recepten; ik weet dat ze te vinden zijn. :-)

You're probably right. Een jaar of vijf geleden heb ik een aantal documentaires over de geschiedenis van het christendom gedownload. Vervolgingen komen er uiteraard ook in voor. Interessant studiemateriaal, misschien voor een aantal artikelen. ;-)
Mooi verhaal, de macht die sommige vrouwen uitoefenen over mannen.
Ja, en als je dan naar de geschiedenis gaat kijken... Thanks, Nonnie!
Prachtig geschreven verhaal
Dankjewel, Yneke!
Bijzonder boeiend geschreven. En zoals Natuursmurf zegt: lekker bloederig ;)
Sensatiezoekers. ;) Dankjewel, Belgje. ;)
Bloed in een verhaal is zoals de saus op je steak: incontournable ;)
Als ik nu voortaan roodachtige saus op mijn steak krijg, zal ik altijd hieraan moeten denken. ;)
Super! ;)
Dus je hebt ook voor een bloederig eind gekozen :)
Die vrouwen ook altijd ;)
Heerlijk geschreven Roosje.
Zeg, het zijn de mannen die het bloederig maken... ;)
Dankjewel, Smurfje.
En wie brengt ons hoofd op hol? ;)
Wie laat zich het hoofd op hol brengen lijkt me een betere vraag ;)
En wie zorgt daar maar al te graag voor? ;)
Heerlijk geschreven, ik had haar geloof ik toch aan een bloedig mes geregen... :-))
Dankjewel, Ingrid, de verleiding was groot om dat toch ook maar neer te pennen. ;)