Ode aan Carina, een jonge nymph

Door Pennetje gepubliceerd op Thursday 17 July 16:05

Vanaf het moment dat ik haar zag, wist ik dat ik nog nooit had liefgehad. Carina, Caaaa-rieeee-naaaa. Alleen haar naam al laat mijn hart smelten tot het niet meer is dan een vloeibare herinnering aan de kloppende essentie van mijn bestaan, een plas met knikkende knietjes die in een klap alle verbinding met haar functionele wezen ontkent om alleen nog te dienen als willoze slaaf in de pogingen haar gelukkig te zien.

Twaalf lentes telde ze, meer niet, toen haar handje voor het eerst in mijn hand verdween. Als deze aanraking al een lichte trilling door mijn tot dan toe onbewogen mannenhart liet gaan, dan voelde de daarmee gepaard gaande  oogopslag aan als een aardbeving, 10 op de schaal van Richter. Nog nooit was ik zo getroffen door de peilloze diepte van een ziel, veel ouder dan het bescheiden aantal jaren dat het omhulsel hier op aarde kon hebben doorgebracht. Die wonderlijke tegenstelling tussen de nog kinderlijke vormen van haar ontluikende vrouwelijkheid en de rijpheid van haar onomwonden blik brachten me acuut in verwarring.

In die luttele seconden dat onze ontmoeting plaats vond, veranderde de wereld van een onverschillige omgeving waar mijn plaats in het geheel niet meer dan een toevallige samenloop van omstandigheden scheen, in een oord waar het grootste geluk geen passender invulling kon hebben dan het bezingen van haar naam en schoonheid. De toekomst lachte me tegemoet, want geen van mijn dagen zou nog worden gesleten in sombere lusteloosheid.   

Was het de manier waarop ze haar ogen neersloeg, nadat ik me schaamteloos had ondergedompeld in de diepste kern van haar wezen, en alsof ze zich plotseling bewust werd van haar naaktheid besloot zich te bedekken en schielijk haar ogen sluierde door haar trillende wimpers naar beneden te laten zakken als ware het een gordijn in het theater? Vanonder haar wimpers keek ze mij vervolgens verlegen aan, waarbij de oorspronkelijke  kleur van haar ogen, die qua tint het midden hield tussen de zee op een stormachtige herfstdag en een strakblauwe lucht, enige gradaties donkerder kleurde. Met een voorzichtige glimlach zocht ik aarzelend de bevestiging, dat zij mij net zo interessant vond als ik haar. Tevergeefs. Ik moet bekennen dat ik een dergelijke capitulatie voor beleefdheidsvormen enigszins teleurstellend had gevonden, want waar veel meisjes zouden zijn gezwicht voor de makkelijke gedachteloze reflex, niet mijn Carina. Haar zachte mond bleef vastbesloten in de perfecte kinderlijke vorm, zelfs geen mondhoek bibberde.

Mijn ogen dronken het honingblonde haar in, dat  in wispelturige golven over haar schouders viel, waarbij ik een vleug opving van de zoete geur van haar shampoo. Een steek van jaloezie ging door me heen bij de gedachte dat om het even welke insect constant om haar heen zou kunnen blijven vliegen, terwijl ik op een bepaald moment toch afscheid zou moeten nemen. De gedachte hieraan vervulde me met een vreemd soort wanhoop, want wanneer zou ik haar weer zien?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
waarschijnlijk nooit mer zo is het leven vluchtige herinneringen aan een mooie dag en een mooi wezen