Vergeven:

Door Candice gepubliceerd op Monday 07 July 21:36
 
Candy praat:

"Vergeven:

Kan en wil het niet, zit niet in mij. Eens gekwetst blijft gekwetst is mijn standpunt. Ben er best hard in en dat zal denk ik wel ingegroeid zijn in de loop der jaren. Heb gewoon op een keiharde manier geleerd dat er in mijn leven geen ruimte is voor zwakheden. Zwakte wordt afgestraft. Dat is een levensles die ik heb opgedaan door talloze afgangen en afstraffingen doordat ik me te zwak opstelde. Ik kan heel ruimdenkend, meegaand en gevoelig voor van alles zijn, maar beschadig of belazer mij met zaken die er voor mij toe doen en vergiffenis is definitief uitgesloten. Ben ik daar te onbuigzaam in, met name als je bedenkt dat ik zelf in relaties b.v. altijd mijn "partner" heb belazerd. Ja misschien wel, maar ik accepteer zelf ook volledig dat in zo'n geval die ander mij daardoor niet meer vertrouwd of zou gaan haten. Eerlijk is eerlijk. Heb teveel rotervaringen gehad om nog iets te voelen op het gebied van vergeven. En dan lees ik hier met grote regelmaat artikelen waarin dan gesteld wordt dat je vergevingsgezind moet zijn, omdat dat de sleutel is om alles een plek (rust) te geven in je strijd om af te rekenen met je verleden. Bullshit, dat werkt niet. Alles wat mij is aangedaan een plek kunnen geven, door te vergeven om op die manier verder te kunnen gaan met mijn leven zie ik als capituleren voor die personen ... en dat zal ik nooit doen. Nog nooit heb ik excuses gekregen voor al die diepgaande vernederingen, grove openbare afgangen en talloze mishandelingen. Mijn strijd voerde me door junkiepanden, BDSM kelders, verslavingen, de hoer zijn in beide geslachten. Ik leef op haat voor al die ellendelingen. Nooit gaf ik mijn strijd voor een menselijk bestaan op. Vergeven van ook maar iets voelt als een vorm van verraad aan mezelf. Al die etterbakken verdienen enkel meermaals mijn autobanden over hun kop i.p.v. vergiffenis. Maar door mijn nimmer afnemende haat en gevecht heb ik mijn triomf behaald. Een geslaagde carriere."

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als jij een artikel schrijft is het recht voor de vuist en zonder omwegen. Daar hou ik van, ik apprecieer je.

Vroeger kon ik gemakkelijk vergeven. Met het ouder worden en af en toe het incasseren van tegenwind of onrecht is vergeven moeilijker.
Als iemand mij diep raakt, dan is vergeven echt niet meer mogelijk voor me!
Dank je en is bij mij ook zo.
Vergeving geven is zo een overtrokken iets als iemand je een streek geleverd heeft wat je tot in het diepste kwets is het logisch dat je er een houding van afkeuring tegenover hebt en dit bewaard en onthoud ter bescherming van je eigen groei,is mijn mening, vind dit een goud eerlijk artikel van je mooi geschreven ook
Dank je.
Goede overdenking, ik kan me er wel iets bij voorstellen. Vergeven telt eigenlijk alleen maar bij mij als het gaat om iets dat je écht is "aangedaan", zoals de dingen die jij hebt meegemaakt, kan me heel goed voorstellen dat je dat de personen in kwestie nooit meer vergeeft! Zou ik ook niet doen! Wraakzuchtig ben ik niet, hoewel..., soms "sla ik terug" hihi, figuurlijk dan, ben geen vechterstype.

Als mensen, zg vrienden me in mijn rug steken, slecht over me praten..., dan ben ik er gewoon klaar mee als ik er achter kom..., dat vind ik zoooo laag, vergeven is een te groot woord dan, ik heb gewoon geen belangstelling meer in de persoon (nadat ik natuurlijk even verdrietig en boos geweest ben).
Ja snap ik.
Volgens mij kunnen gerechtvaardigde kwaadheid en vergeving ook naast elkaar bestaan. Vergeving houdt niet in dat je een doetje moet worden. Ook is het volgens mij niet geheel een wilsbesluit. Je moet ook op een punt komen waar je ertoe in staat bent... Mijn twee cent. Goed verhaal, Candice, dit zet aan tot denken.
Weet ik, maar vergeven kan en wil ik niet.
Jezus hing onschuldig aan het kruis. Hij droeg de schuld van de gehele mensheid op Zijn schouders. Toch zei Hij: Vader, vergeef het hun. Ze weten niet wat ze doen.

Jij was ook onschuldig aan wat je aangedaan is, maar je reactie is heel anders dan die van Gods Zoon. Dit is geen veroordeling, maar ik laat je slechts iets zien. Ik hoop dat er toch een moment komt, dat je een zachter hart krijgt. Ik zie zoveel boosheid in je. God houd nog steeds veel van je.
Dat zal niet gebeuren. Mijn hart is zacht genoeg, maar niet voor personen die mij ooit iets aangedaan hebben.
Het is mooi dat er een deel van je hart is, dat zacht is. Daar ben ik blij mee, maar Jezus is toch ook heel veel aangedaan? En wat denk je dan van de Amish die in staat waren de moordenaar van hun dochters te vergeven?
Dit is mijn leven en gaat om wat mij is aangedaan, niet om wat anderen is aangedaan. Ik ben ik, mijn lichaam, mijn denken en mijn besluit om nooit te vergeven. gebeurd echt niet. Onder geen voorwaarde.
tegen Candice
1
Wat vind je hiervan: eerst zodanig afrekenen met de kwelgeesten totdat je het gevoel hebt dat je minstens quitte staat... en dan... eh... vergeven? ;-)
Het is maar net waar je je prettig bij voelt denk ik. Vraag me ook af als er nog zoveel woede is, of het ook zal helpen. Voor mij kwam het pas veel later, toen het mij geen bal meer kon schelen. Kon vergeven, maar contact wil ik absoluut niet meer. Stukje rust, maar kan me voorstellen dat het op een andere manier net zo goed kan werken.
Zal per persoon verschillen denk ik.
Zo!!!! Dat lucht op!!
Ach, dit is maar een lichtgewicht verhaaltje -)