Herinnering aan Vakantie Geduld.

Door Kookaburra gepubliceerd op Friday 04 July 15:56

Nog 1 middag werken, en dan heerlijk drie weken vakantie. De caravan is klaar, er om- heen ziet alles er netjes uit en de kleding is al gebracht. Het proefkamperen is helemaal geslaagd en vandaag nemen we alvast een voorproefje op onze vakantie.

Het is dan ook heerlijk weer, lekker warm, de zon schijnt en het water in het zwembad pompt zich prachtig door het bad. Ook het kinderbad is spic en span klaar voor de grote intocht van alle vakantiegangers. 

Vandaag lekker van het mooie weer genieten en morgen naar de verjaardag van de tweeling. Dan naar huis, Nederland zien winnen en zondagavond weer terug naar het vakantiepark. Nog even geduld dus, nou dat kunnen we wel opbrengen hoor. Net zo goed als dat we geduld hebben opgebracht om het zomerse weer af te wachten.

Er komt een herinnering naar boven van vroeger, toen zaten we ook te wachten op het mooie weer. We waren nog nooit op vakantie geweest en toen die ene keer mochten we naar een camping in de caravan van vrienden van mijn zus. Ik was zo'n jaar of 12. We spreken dan over midden jaren 1960. Mijn zusje was ook mee, zij was 5 jaar jonger. Mijn zwager had ons op zaterdag gebracht met de volkwagen kever, en lach niet, mijn  moeder had thuis alvast vlees gebraden voor de zondag en de juspan ging mee in de auto. Mijn vader ging op zijn brommer naar het vakantiepark, van Rotterdam naar Doorn. Op het park aangekomen hadden we de kleine caravan snel gevonden. Mijn moeder had al gauw de kleding en de andere spullen een plekje gegeven en mijn zusje en ik gingen de camping verkennen. Er was niet zo veel te doen, omdat het regende en dus gingen we snel weer naar de caravan, vader was ook zojuist gearriveerd. Intussen was het eten bijna klaar. Moeder mopperde omdat alles zo klein was en ze kon  zo snel de borden niet vinden. 's Avonds tegen bedtijd moesten de banken uitgeklapt worden om er een bed van te maken en  wij mochten in het stapelbed. Dat vonden we wel spannend. Op zondagmorgen, nadat de bedden weer ingeklapt waren en we brood en thee voor ontbijt hadden gingen we eerst naar de kerkdienst op het park. Ik ben van de generatie dat we op zondag niks mochten, niet buiten spelen, niet fietsen, laat staan in de zandbak op het park en zwemmen al helemaal niet. Thuiszitten met je zondagse jurk aan.

Nee, na kerktijd bleven we geen koffie drinken in de zaal. Daar hielden mijn ouders niet van, vooral niet met al die vreemde mensen. Ik vond het wel jammer want er waren andere kinderen en een heleboel aardige mensen. Dus ja, wij gingen weer terug naar de caravan, daar dronken wij onze koffie.En op zondag werd er altijd 'smiddag warm gegeten, dus ook in de caravan. Het regende nog steeds. Mijn ouders lazen de Spiegel en de Elisabethbode aan de tafel in de caravan. Moeder klaagde omdat alles zo krap was en de bedden opgeklapt moesten worden elke ochtend en elke avond weer uitgeklapt. Vader rookte zijn pijp en zat te mopperen dat kamperen niks voor hem was en hij morgen naar huis zou gaan als het nog steeds regende,  want hier kon hij immers niks beginnen. Alleen maar binnen zitten met die regen. Je kon niet eens wandelen. Vader was het liefst bezig in de tuin of met allerlei klusjes in zijn schuur.  'sMiddags trokken we de stoute schoenen aan en gingen wandelen naar het dorp,  een wandeling van zo'n drie kwartier in de regen, onder de paraplu. Het was immers zondag en vast wel ergens een middagdienst. Een kerk vind je immers gemakkelijk als je uitkijkt naar een kertktoren. En een kerkdienst kon echt niet worden overgeslagen regen of geen regen, gewoon op zondagmiddag hoor je naar de middagdienst te gaan. Nou ja het brak de tijd. 'sAvondsweer thuis in de caravan en nadat we weer wat opgedroogd waren, aten we een boterham en na de afwas speelden we een spelletje mens erger je niet. Pa las de krant. Een gewone zondag.

De volgende dag hoorden we dat vader en moeder hadden besloten dat als het vandaag niet droog zou worden we 'smiddags naar huis zouden gaan. Moeder begon al te pakken. Vader zou de juspan op de brommer mee naar huis nemen , want weggooien deden we niet. Wij gingen met zijn drieën met de bus en met de trein naar Rotterdam en dan nog een stuk met de bus naar huis. Het was maandag en 'savonds sliepen we weer in ons eigen bed.

Dinsdag scheen de zon weer, wat hadden we fijn op het vakantiepark kunnen spelen als mijn ouders nog 1 dag geduld hadden gehad.

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.