TouretteNet. Mama, ik wil Dood!

Door Arinka gepubliceerd op Wednesday 02 July 20:49

34457d6f6c2bf52f4550833451371af0_1404329

Soms ben ik ineens zo depressief dat het maar goed is dat ik niet aan het spoor woon. Ik zou te pas en te onpas langs de langsrazende treinen staan, om mezelf nog net op het laatste moment te bedenken en snel achteruit te springen.

Niet dat ik dood zou willen hoor, welnee, maar het gevoel kan me wel op een dramatische manier overvallen.

Zo ook mijn dochters. Ze kunnen als een blad aan een boom omslaan en waar ze eerst nog vrolijk en energiek door het huis heen stuiterden, storten ze ineens in elkaar en zien het he-le-maal niet meer zitten. Huilen, stampvoeten, somberen, het koppie laten hangen, Mama, ik wil niet meer, het komt op zulke momenten allemaal voorbij.

Vroeger dacht ik dat het iets genetisch was. Die depressie. Ik ging pas naar de huisarts als ik mijn ziel amper nog kon tillen van ellende, waardoor ik jarenlang therapieën kreeg tegen depressief gedrag. En dat hielp geen ene bal.

Ik was namelijk helemaal niet depressief, ik was vermoeid, overprikkeld, uitgeput. Weliswaar ook genetisch, maar veel minder somber dan men dacht: Het is een Tourette dingetje… Je neemt een vork en een flinke stapel hooi. Je begint met een geweldig humeur te scheppen en aan het einde van de berg sta je op instorten.

Als je dat eenmaal weet, dan is het plotseling allemaal niet zo erg meer. De depressies verdwijnen dan ook als sneeuw voor de zon. Een nachtje slapen en je kunt de hele wereld weer aan. Maar als je er middenin zit, voelt dat natuurlijk helemaal niet zo. Dan voelt het werkelijk alsof de wereld vergaat. Alsof iedereen tegen je is, jij mislukt, dom en lelijk bent en er aan je ellende nooit meer een einde zal komen.

Vandaar dat ik zeg dat het dus maar goed is dat ik niet aan het spoor woon.

Mijn dochters hebben dit dus ook en heel veel andere Touretters idem dito. Leven met Tourette is namelijk best wel zwaar. Ondanks dat ik er vaak makkelijk over doe is het soms gewoon flink zwoegen en zeker als je nog klein bent en nog niet echt vat op je emoties hebt kan het allemaal heel overweldigend zijn.

Je doet te veel, alles loopt anders, iemand zegt iets lelijks tegen je… Allemaal redenen om uit je humeur te raken. En dan, zoals alles bij Tourette, meteen maar op de meest fanatieke manier. Het lijkt wel een voortdurende wedstrijd, zelfs gevoelens van verdriet, boosheid, frustratie en ellende moet volledig benut worden.

Als mijn kinderen zich zo voelen dan doe ik eigenlijk niets anders dan knuffelen. Troosten, in de zin van ze op andere gedachten brengen, heeft weinig zin; Touretters laten zich niet echt troosten want ze hebben iets in hun hoofd en dat zullen ze dan ook steeds herhalen. Dus sla je armen om ze heen en laat ze maar doen.

Vertel ze dat het er inderdaad nu allemaal wel treurig uit ziet (ga dus niet alle goede en leuke dingen opsommen) en dat ze het niet zullen geloven, maar dat het er morgen echt allemaal veel beter uit zal zien. Als dit een paar keer is gebeurd, nemen ze dat ook van je aan. Touretters raken soms overspoeld en moeten leren dat niet alles is wat ze op dat moment voelen.

Soms ben je helemaal down en voel je je echt heel erg rot en boos en verdrietig. Maar sta er niet te lang bij stil en ga dan een keer lekker vroeg naar bed. Het is echt zo dat alles er beter uit ziet na een goede nacht slapen… En bedenk ook dat praten over dood gaan, je rot voelen, huilen en al die negatieve gevoelens ook wel eens gewoon bij Tourette horende tics kunnen zijn!

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Fijn voor je dochters dat je hun gevoel zo goed herkent en dat je niet met allerlei ongewenste goedbedoelde troostpraat komt, maar alleen maar met wat ze op zo'n moment nodig hebben. Knuffels.
Lijkt mij inderdaad heel zwaar en respect voor de manier waarop jij, je dochters en je man uiteraard ook, ermee omgaan.