Ik heb je begrepen papa, ik laat je los.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 29 June 03:46

                                               Ik heb mijn vader gesproken...

Ik heb al zoveel openingszinnen bedacht voor dit verhaal. En gewist. Ik heb titels verzonnen, en foto's gezocht. Allemaal om jullie te vertellen wat ik heb mee gemaakt. Maar geen titel is pakkend genoeg, geen openingszin is goed. Dat maakt dit verhaal ook echt bijzonder voor mij. Want dit verhaal kent een geen begin en ook geen einde... (Gelukkig geen type-ex on screen)..

Het gaat over mijn geliefde grote vriend.. Mijn overleden vader.  Iemand waar ik mij nog vaak aan vast klamp, gewoon omdat ik hem zo erg mis. Ik heb zolang het gevoel gehad dat hij wat wou zeggen tegen mij. Dat gevoel is altijd zo sterk geweest. Wie kon ik vertrouwen? Wie kon mij helpen? 

Tot ik werd aangesproken door een dorpsgenote, die vertelde dat ze al 35 jaar een medium is, en ze had al een paar weken drang naar mij toe. En nu juist nu ik thuis zit met een longonsteking voelde ze ook mijn pijn en benauwheid. Ze wou mij een reading geven. Ze wou mij helpen.. Het is een gezellige dame dus een dag later is ze bij mij thuis gekomen. Konden we elkaar ook offline elkaar ontmoeten.. Dus veel koffie en veel thee, en toen gebeurde voor mij een levens veranderende ervaring.  Ik vroeg of ze ook readings deed met foto's, foto van mijn vader en het duurde niet lang dat ze contact had met mijn vader. Ik moest luisteren, en mijn vader was aan het woord... Verdwaasd luisterde ik naar alles wat zij vertelde... Ik ben al dagen bezig om dit te schrijven.. Het zal mij lukken...

 

                                               50ebc98633bd242fc438afc4eb951803_1404007

                                           

                                 De reading, wat mijn vader mij wou zeggen..

Ze zei dingen waar ik te jong voor was. Hoe mijn vader vroeger was. Hoe hij opgroeide in zijn ouderlijk gezin. Mijn vader heeft nooit veel verteld over hoe hij als jongen was.. dus knikte ik veel, en luisterde ademloos. Was hij wel gelukkig? Het was een hardwerkende man. Die onzeker was. Hij vertelde over zijn huwelijk met mijn moeder. Hij had een speciaal plekje in zijn hart voor haar. Mijn moeder had de broek aan thuis, maar dat was hij wel gewend van zijn moeder. Hij wist niet beter, dus hoe zij zich ook gedroeg, dat accepteerde hij toen. Juist omdat hij van haar hield. Dat is de vrouw waar hij kinderen mee kreeg. Ik heb mij vaak gedacht aan hoe hij zich voelde in ons gezin. Ik vond hem altijd de gebeten hond, maar daar maakte hij korte metten mee. Hij maakte mij dan ook zeer duidelijk dat het iets is tussen hem en haar. Het was hun huwelijk.. Het was zijn pakkie aan, niet de mijne. Dus moet ik stoppen daar over door te malen... Ergens werd ik ook blij er van, dat ik wel uit liefde ben geboren... ook omdat ik een "moetje" was, maar hun toch voortgekomen ben uit hun liefde. En ondanks dat ik geen contact met mijn moeder meer heb, zou haar graag mijn respect willen uitspreken.. Het is klaar zo... Ik respecteer wat mijn vader zegt, omdat ik zelf ook een gezin heb snap ik hem zelfs beter...

Ik heb dat nu zelf met mijn eigen man. Een man aan mijn zijde die erg veel van mij houd, mijn eigen gezin. Dit is mijn pakkie aan. Maar denkt hij over hoe de zaken nu staan in mijn ouderlijke gezin?  Daar was hij stellig over. Het is niet meer zoals het was. Hij is niet meer hier, en het leven gaat niet altijd zoals het moet. Hij gaf mee om het los te laten, te accepteren. Als het niet meer goed komt dan is dat maar zo. Heb er vrede mee..

 

                                  fa52289c47e0b4338472f7d9d888c7f3_1404159

       

                                                Over mij vertelde hij ook...

Waarom laat ik zoveel van mijzelf liggen. Ik ben een lieve vrouw met veel talenten. Alleen ik benut ze niet. Ik laat heel veel liggen. Onder andere mijn creatieve kant. Mijn schrijven daar kan ik veel meer mee doen, maar ik doe het niet. En dat snapt hij niet. Ik moet beter naar mij zelf kijken want ik kan zoveel meer. Mijn man die erg veel van mij houdt, twee mooie kinderen. Mijn man zou zo graag willen dat ik wat meer ga lachen. En stoppen met piekeren en blijven hangen in het verleden. Ik moet mij richten op het heden en de toekomst, en alles op pakken wat ik door de jaren heen heb laten liggen.. Kort gezegd...Leven!!!! Niet bang meer zijn. 

Hij zei over mijn puberende dochter, laat haar wat losser. Ze hoort rebels te zijn. Maar ik hou haar te strak, en een tiener hoort rebels te zijn. Moet wel mijn oog op haar houden. Het komt wel goed met haar... Ik raak haar niet kwijt. 

 

                                  Laat mij los vraagt hij, ik ben nooit ver weg.

               e4be67941573f38f77f2b91c4b210d4a_1404160

 

Het moeilijkste van alles vond ik dat hij zei, je moet mij los laten. Hij heeft het druk waar hij nu is. En het gaat goed met hem. Maar ik hou hem tegen in de dingen die hij daar te doen heeft. Alles is goed nu, en nou is het tijd om hem zijn ding te laten doen, en ik weet wat mij te doen staat. JE KAN HET!!! Je hebt al laten zien dat je een sterke vrouw bent. En een lieve moeder en echtgenote. En ik begrijp hem... Hij heeft beloofd dat hij er is als ik hem nodig zou hebben.. Hij is niet ver weg.. 

Dagen ben ik van slag geweest van dit gesprek. Een gesprek wat alles veranderd in mij.. Zoals Marco Borsato zingt...Je gaat wel weg maar je verlaat mij niet..

Dit verhaal zou niet voor iedereen zijn, want er zijn veel mensen die niet geloven in readings.. Ik zelf ben blij dat ik er een kreeg... 

Hij gaf zelfs iets door wat niemand weten kon... Mijn man zei zelfs heb je daar nooit over geschreven... Nou eeeh nee...

Mijn vader zei lachtend tegen de medium, vraag maar naar haar teen nagels...ik had sokken en sloffen aan.. Ik heb vreselijke teennagels...net als hij... en ik wist toen zeker dat hij er was... we hebben allebei vreselijke teennagels... Ik kreeg een glimlach om mijn mond.. 

Nou is de tijd aangebroken. En heb ik voor aankomende week een idee.. Ik ga je loslaten, ik blaas alles in een paar ballonnen, en ik laat ze los bij het ijsselmeer... Ik steek daarna een kaars op in de kerk, en blaas duizend kusjes naar je toe.. Ik ga doen waar jij in gelooft...LEVEN!!! Ik hou van je lieve papa...waar wij samen ook zullen zijn... XXXX

 

                                          d83d0ed1e06518d1169d738515eabc23_1404162

                                           Liefs jouw Knokker....

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Krijg er tranen van... zo mooi. Heb in maart dit jaar mijn ader verloren en heb ook wel 's het idee dat hij hier is.
Dat is hij ook, laat het toe en je herkent het in de stomste dingen.. koude rilling. Je voelt het. Ik heb hem losgelaten en ik mis hem vreselijk. Kerst staat voor de deur.. zonder onze pa's. Ik zal aan je denken...kaarsje voor onze vaders
Bijzonder. :)


XXX