Breek het Nationaal Monument Slavernijverleden af!

Door Koen V gepubliceerd op Friday 27 June 16:27

Het op 1 juli 2002 door – destijds – Koningin Beatrix onthulde Nationaal Monument Slavernijverleden in Amsterdam mag wat mij betreft per direct worden afgebroken. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Inmiddels is het ruim honderdvijftig jaar geleden dat de slavernij in Nederland officieel werd afgeschaft, we zijn dus ruim vier generaties verder, met een dergelijke uitspraak kan ik dus niemand meer beledigen.

Waarom ben ik van mening dat dit monument afgebroken dient te worden? Het Nationaal Monument Slavernijverleden staat symbool voor de afschaffing van de slavernij in Nederland. Hiermee wordt de indruk gewekt dat de slavernij de wereld uit is, helaas is niets minder waar. Naar schatting leven anno 2014 wereldwijd nog steeds meer dan 20 miljoen mensen in slavernij (bron: ILO (International Labour Organisation)), en dat is een voorzichtige schatting. Het ‘herdenken van de afschaffing van de slavernij’ is naar mijn bescheiden mening dus een belediging ten opzichte van al die mensen die wereldwijd nog steeds gedwongen tewerk worden gesteld. Beter zou het zijn zich in te zetten voor de uitbanning van de hedendaagse slavernij.

Nu hoor ik u denken: slavernij in 2014? Dat is toch onmogelijk! Hieronder zal ik u een aantal voorbeelden van hedendaagse slavernij schetsen.

Gedwongen tewerkstelling

Deze vorm van slavernij behelst het fysiek gedwongen worden tot het verrichten van arbeid, deze vorm van slavernij komt veel voor in Zuid Oost Azië. Mensen worden gewoon van straat geplukt en gedwongen aan het werk gezet, soms zelfs van overheidswege. Vaak wordt men ook verleidt een lening aan te gaan die men onmogelijk kan terugbetalen, waarna tewerkstelling volgt. Men wordt dan wel symbolisch uitbetaald, maar de rente op de lening is dermate hoog dat van aflossing geen sprake kan zijn. Deze schulden gaan soms over op het nageslacht, hiermee wordt de slavernij in stand gehouden.

Kinderslavernij

In sommige landen worden kinderen nog steeds door hun ouders verkocht, waarna ze een groot deel van hun leven in slavernij doorbrengen. Berucht in dit opzicht is Thailand, meisjes worden in de toeristencentra tot prostitutie gedwongen. In Afrika worden kinderen vaak ingezet bij de pluk van cacaobonen en in de mijnen.

Gedwongen huwelijken

In een groot aantal landen zijn gedwongen huwelijken nog steeds gemeengoed. De vrouwen in kwestie staan onder zowel fysieke als mentale dwang. In de praktijk is dit slavernij, de vrouwen hebben immers geen vrije keus om hun echtgenoot, en daarmee het huishoudelijk werk, te verlaten.  

Mensenhandel

Deze vorm van slavernij komt ook in de Westerse wereld veel voor. Onder het voorwendsel dat men in een rijk land aan een goede baan geholpen wordt gaan vooral vrouwen in zee met mensenhandelaars. Ter plaatse wordt het paspoort vaak achtergehouden en eindigt men in de prostitutie.

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zolang er mensen zijn met macht en geld leeft de slavernij voort.
We kijken massaal naar het voetbal, hoeveel mensen moesten er werken om die stadions te bouwen, tegen een hongerloon.
Monument laten staan en ander bord er bij plaatsen.
ter nagedachtenis en voor degene die nog steeds lijden onder de slavernij.
Dat andere bord, daar kan ik mij wel in vinden.
Tja, ook in Nederland schijnt slavernij nog steeds voor te komen. Maar het is goed dat we herinnerd worden aan de openlijke veelvoorkomende slavernij van onze voormalige landgenoten.
Persoonlijk vind ik het belangrijker het probleem éérst op te lossen en daarna de slachtoffers te herdenken.
Op de maan staat een vlag, omdat we daar geweest zijn. Zodra we op mars gelopen hebben, komt daar een vlag. Maar omdat we nog niet op Pluto, en Jupiter geweest zijn, mag er op de maan geen vlag staan?

De beeld in het Oosterpark, lekker laten staan. Als voorbeeld, en straks staat er overal een soortgelijk kunstwerkje waar voorheen slavernij was. Hier is het niet meer. Niet openlijk, hoewel, ergens zijn we allemaal slaven, alleen zit die ketting niet om je enkel, maar in je hoofd. Gehersenspoeld
De meeste kleding, arme landen loontjes, weliswaar vrijwillig, maar vrijwillig omdat je geen keus hebt, is eigenlijk ook gedwongen hè. Net als hier. Wij zijn alleen rijke slaven, die in huizen wonden en auto rijden. Maar de bazen laten zich rijden, en hebben bewaking :)
Van mij mag (=moet) het beide: erkennen dat wij een zwarte bladzijde in onze geschiedenis hebben, overigens zonder dat daarmee de huidige generatie schuld op de schouders neemt. Gewoon erkenning, gewoon als menselijke daad.
En uiteraard, mede daardoor geïnspireerd, de strijd aangaan met alle vormen van moderne slavernij. Het moet me toch van het hart: slavernij is pas in 1962 afgeschaft in Jemen en in 2007 in Mauretanië. Mij zegt dat wel wat.

De slavernij is een zwarte bladzijde in de wereldgeschiedenis, dus ook van de Nederlandse geschiedenis. Feit is wel dat wij daar tegenwoordig met een totaal ander moreel besef naar kijken dan de mensen die een paar eeuwen geleden leefden. Deze zin schrijvende realiseer ik mij dat ook onze nakomelingen zonder enige twijfel met de nodige schaamte naar ons zullen kijken. Het is vooral vanuit dat besef dat ik dit artikel heb geschreven. Want aan de ene kant wél uitgebreid en groots de afschaffing van de slavernij herdenken, maar aan de andere kant het hoofd afwenden en de ogen sluiten voor het feit dat de slavernij in onze tijd nog steeds gemeengoed is. Juist daarom zou het goed zijn het monument te slopen, gewoon als statement: éérst de slavernij de wereld uit, en dan pas een monument plaatsen ter nagedachtenis aan de slachtoffers. Dat zou naar mijn bescheiden mening de juiste volgorde zijn.
Ik snap je. Ik sta niet helemaal achter je "maatregelen" maar ik denk dat we wel hetzelfde idee hebben: het is bizar om het verleden te herdenken zonder te kijken naar nu en de toekomst.
Ik gebruik dat monument dan liever als ijkpunt of als startpunt: dit was vroeger en nu pakken we door!
Eigenlijk dus net zoals ik met dodenherdenking om ga: niet alleen de "goeden", maar alle slachtoffers herdenken, opdat oorlog niet meer voor zal komen.
Zo belangrijk is dat monument nu ook weer niet; als mensen er op de een of andere manier troost bij vinden: prima. Het is en blijft een symbool, overigens een symbool dat de gemiddelde hedendaagse slaaf vermoedelijk niet zal kunnen waarderen. Want stel je eens voor dat je zeven dagen per week opgesloten zit in een naaiatelier in Bangladesh, terwijl anderen de afschaffing van de slavernij vieren. Persoonlijk zou ik daar knap verdrietig van worden.
Ik heb dit artikel geschreven om - helaas op kleine schaal - aandacht te vragen voor het feit dat slavernij nog steeds bestaat en als ik het denken van een paar mensen heb kunnen beïnvloeden, dan ben ik reuze tevreden. :)
Ik had mij voorgenomen niet te reageren op je laatste alinea, maar kan de verleiding toch niet weerstaan. Ook op 5 mei voel ik mij niet 'senang': wel groots herdenken, maar ook accepteren dat er nog steeds concentratiekampen bestaan. Ik vraag mij dan ook altijd af: hoe zouden onze 'bevrijders' over ons (niet) handelen oordelen?
Wat heb jij hier een duidelijk punt, men kan inderdaad niet doen of de afschaffing van slavernij echt door is gezet er vanuit gaan dat het opgelost is, het zo waar wat jij schrijft en de hedendaagse slavernij beschrijf je duidelijk, laat men zich daar alstublieft wat meer voor inzetten, er blijven mensenrechten voor iederéén ,laten we ook juist menselijk blijven als we rijker zijn dan anderen. Extra duim, mooi artikel
Dank voor het compliment. Zoals ik hieronder aan Ruud de Vries al schreef: herdenken is goed, de huidige problemen oplossen is beter.
Helemaal mee eens!
Ja en nee, maar ben niett nucter genoeg om er op in te gaan. Komt nog wel.
Ik ben nieuwsgierig naar je mening.
De titel van je artikel bracht mij even op een dwaalspoor. Maar je hebt helemaal gelijk.
Herdenken is goed, het probleem de wereld uit helpen is beter.
Helemaal mee eens.