Neerpenner recenseert : Ogen van de draak

Door Neerpenner gepubliceerd op Friday 27 June 13:16

 

Inleiding:

500db5ae57bd651aa01dbbcae3923859_1403870

De recensent lijkt een luizenbaantje te hebben. En meestal is dat zo, maar dat komt omdat ze hun job niet naar ten volle uitvoeren. Een echte recensent heeft een zware job, want zijn werk is tweeslachtig van aard.
Ten eerste moet hij de lezer tevredenstellen, door hem goede boeken te presenteren, hem de moeite besparen om zich door saaie flutromans te worstelen.
Ten tweede moet hij ook de schrijver steunen. Er zijn slechte recensenten die vaker een slecht boek afkraken dan een boek prijzen. Waarom? Omdat het natuurlijk gemakkelijker en leuker is om in originele woorden een verhaal tot verspilling van hout te degraderen, dan voor het verhaal op te nemen.
Maar de ware recensent vernedert de schrijver niet. Als hij een teleurstellend boek tegenkomt, waarin echter potentieel inzit, zal hij eerlijk de zwakke punten benoemen, maar ook de goede punten. Want hij wil de schrijver helpen, hij wil hem leren waar zijn valkuilen liggen. Kortom, een goede recensent helpt schrijvers om beter te kunnen schrijven.
De recensent moet een bondgenoot zijn van de lezer én de schrijver. En hij moet vooral het plezier van het lezen aanwakkeren, doorgeven.

Als ik een goed boek lees, beleef ik er veel genoegen aan. Een goed boek doet je verdwalen in een heerlijke wereld en zijn einde levert altijd een zeker verdriet op, omdat je uit die wereld vertrekken moet. Dus telkens als ik een boek tegenkom die van een uitzonderlijke kwaliteit is, zal ik het recenseren, in de hoop jullie datzelfde genoegen te schenken.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ogen van de draak


Ogen van de draak is een uitzonderlijk boek in het oeuvre van Stephen King. Hij schrijft normaal altijd bizarre verhalen, die een versmelting van fantasie en de echte wereld zijn. (Zoals 22-11-63)
Een bekende uitzondering daarop is zijn zevendelige serie De donkere toren. Die serie is op zich indrukwekkend, maar wat mij verbijstert, is dat de serie verbonden is met vele boeken van Stephen King. De angstaanjagende antagonist van De donkere toren bijvoorbeeld, heeft vele namen en speelt ook een kwaadaardige rol in vele andere boeken. Een van die namen is Flagg, en onder die naam verschijnt hij in Ogen van de draak.

Het is opgebouwd als een typisch sprookje. Het vredige koninkrijk Delain heeft een oude koning wiens einde nadert. Gelukkig is er daar de voorbeeldige kroonprins Peter, waarvan iedereen verwacht dat hij een rechtvaardige koning zal worden. Maar er hangen dreigende wolken boven Delain. Want een groot kwaad heeft zich genesteld in het paleis, de Koninklijke magiër Flagg die in de donkere gewelven woont. Flagg is een duistere figuur dat iedereen, zelfs de oude koning, vrees inboezemt. Niemand durft hem dwars te zitten, want de kerkers van het paleis zijn ruim genoeg en beschikken over martelwerktuigen. Behalve Peter. De prins doorziet zijn duistere aard en Flagg vreest zodra Peter de kroon draagt dat zijn intriges uitgespeeld zullen zijn. Want anders dan zijn vader, heeft de kroonprins een sterke wilskracht.
Maar Peter heeft een jongere broer die in zijn schaduw staat, Thomas. De ongelukkige Thomas die lelijk en onhandig is, die de zwakke inborst van zijn vader heeft geërfd.
Als Thomas koning zou worden, dan zou Flagg vrij spel krijgen. Want Flagg aast niet op de troon, het laat hem zelfs koud. Flagg wil niks anders dan dat Delain voorgoed ondergaat in bloed en revolutie. Hij wil de orde verbrijzelen en een onherstelbare anarchie laten heersen.
Met de zwakke Thomas als koning, zou Flagg eindelijk zijn duistere wens kunnen vervullen. Peter staat echter in de weg. En zelfs Flagg durft niet de jongen doden, uit vrees dat zijn rol wordt ontdekt.
Uiteindelijk bedenkt hij een kwaadaardige val, waarin Peter loopt en zijn rechten op de kroon verliest.
Terwijl Peter wegkwijnt, heerst terreur in Delain. De bevolking wordt onderdrukt, en zijn protesten worden op het hakblok gesmoord. Een bloederige revolutie is nabij.

dd13bd38dc074b059560e6e9e71f62f6_1403870

Ogen van de draak is dus een typisch, middeleeuws sprookje. Waarin een koninkrijk wordt bedreigd door het kwaad, en alleen de verbannen prins redding kan brengen. Toch is het boek meer dan een simpel sprookje. Het is namelijk niet zwart-wit geschreven. De oude koning is niet wijs, heeft zelfs een kortzichtig verstand en een zwak karakter. Thomas houdt van zijn broer en vader, toch laat hij zich terroriseren en bespelen door Flagg. Zelfs Peter is op sommige momenten de wanhoop nabij, hij is niet de prins die met een kalm gemoed de vijand tegemoet treedt.
King maakt van elke personage een echt en levend mens. Zo kon ik Thomas en de oude koning, ondanks hun duidelijke zwakheden, toch liefhebben om het goede dat in hun schuilt.
Ook Peter is een geslaagd karakter, en dat is een prestatie.
Want het gevaar van een personage als de nobele prins is dat hij gaat vervelen, de lezer op zijn zenuwen gaat werken. Maar Peter hield mij, net als de rest, in de ban. Wanneer hij in de val trapt van Flagg, huilt hij op een gegeven moment. Het is voor even en hij zal zich herpakken, maar die tranen maken duidelijk dat ook hij maar een mens is.
Flagg is een schitterende antagonist. Hoewel hij geen originele schurk is, zowat elke fantasy verhaal heeft een kwaadaardige tovenaar, is hij voortreffelijk geschreven. Er is geen moment dat Flagg clichématig aandeed of belachelijk wordt, nee, hij joeg mij ook angst aan. Zijn demonische aard toont zich in elke gesproken zin, elke beweging die hij maakt. Zijn listigheid en giftigheid doen niet onder voor die van een oude slang.
Hij is het oerarchetype voor het Kwaad, de duivel in ons. Hij is het Kwaad dat het nooit zal opgeven om de wereld steeds een stukje lelijker te maken, dat steeds wordt gedwarsboomd, maar nooit voorgoed verslagen.
Hoe het eindigt is al vanaf de eerste pagina’s duidelijk, als je weet hoe sprookjes werken, Flagg zal de strijd om het koninkrijk Delain verliezen. Toch verveelt het verhaal geen seconde. Want je wilt weten hoe het mogelijk is dat een zodanig geslepen magiër als Flagg kan verliezen. Er zijn echter meer redenen dan de strijd tussen goed en kwaad.
En een daarvan is het contrast tussen de twee prinsen, Peter en Thomas. Naarmate het verhaal zich ontwikkelt, zien we hoe ze steeds verder van elkaar groeien en veranderen. Ondanks hun verschillende karakters, leef je mee met zowel Peter als Thomas. Een sprookje, maar dan op de wijze van een meesterlijke roman.
Dat bovendien vanuit het standpunt van een alwetende verteller wordt geschreven. Daardoor kan King verwijzingen maken naar de toekomst die de lezer nog nieuwsgierig maken. De alwetende verteller, die bovendien vaak naar de toekomst vooruitwijst, is riskant. Door een alwetend vertelpunt kan de lezer soms ruw worden gewekt uit de illusie dat het verhaal meer is dan inkt en papier. Dat komt echter zelden voor, over het algemeen maakt dat het boek nog aangenamer om te lezen.

Mijn eindconclusie? Als je graag serieuze romans leest, ben je aan het verkeerde adres. Als je echter dol bent op fantasie en een verhaal wil lezen waarin de strijd tussen Goed en Kwaad afspeelt op een prachtige menselijke wijze, ren dan als de bliksem naar de bibliotheek.

Uiteraard heb ik niet alles verteld, recenseren is één ding, het verhaal verklappen iets anders.
Rest me nog u veel leesplezier te wensen.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb het boek uiteraard in mijn kast staan, al dacht ik eerst dat je "Ogen van vuur" bedoelde, een ander boek van Stephen King.
Het is te lang geleden dat ik het boek heb gelezen, maar de terugkerende personages in de vorm van Randal Flagg herken ik natuurlijk wel, zowel in de Donkere Toren serie als in bv de Beproeving.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een uitstekende recensie is. Stephen King weet wel hoe hij personages moet uitdiepen en mooie werelden moet scheppen.

Ik ben net klaar met het boek "Over leven en schrijven" waarin hij verteld over zijn jeugd, zijn doorbraak als schrijver en de jaren daarna. Het tweede deel van het boek gaat echt over het schrijven zelf en geeft hij tips aan (beginnende) schrijvers met goede voorbeelden uit zijn eigen verhalen. Heel leerzaam.
O, de beproeving! Ja, dat was ook een goed boek, maar als ik die erbij haalde, zou het meer op een recensie van Kings gehele oeuvre geleken hebben. :)

(Qua plot en betekenis, zag ik Ogen van de draak eigenlijk als een soort mini-versie van de beproeving)

Dat boek heb ik ook gelezen, het is fantastisch en inderdaad leerzaam.

Goed om te horen dat je het uitstekend vond. :)
Uitstekende recensie; een genuanceerde analyse zoals het hoort. Al vrees ik wel dat Stephen King en zijn wonderlijke werelden een beetje gaan vloeken met het boek van Saramago dat ik nu aan het lezen ben ;)
Genuanceerd? Ik vreesde dat ik te enthousiast overkwam, maar dat was blijkbaar niet zo. :)

Saramago ken ik niet. Wat voor verhalen schrijft hij?
Wat voor verhalen? Het is literatuur, maar voor de rest valt er geen naam op te plakken. Thriller: misschien?

Hij heeft er wel een Nobelprijs voor gewonnen ...
Ik ben zeker geen King fan, maar het is een mooi verhaal geworden
Het is inderdaad een mooi verhaal, volgens mij.

Dank je wel!