Neerpenner en de jacht op de verdwenen muisjes (1)

Door Rose_love gepubliceerd op Thursday 26 June 19:18

De muisjes zijn gevonden, maar... Neerpenner weet nog van niets!

58b46f00f05d7b9d4de61c06c07f8981_1403805

Hij hield een natte doek voor zijn gezicht. Het rook hier ontzettend muf, stoffig en doods. “Als een graftombe”, dacht hij en glimlachte om die ingeving; hij had immers nog nooit een graf geroken. Nu hij de geheime kluisdeur geopend had was er aan de eeuwenlange rust een einde gekomen. Voor het eerst sinds honderden jaren was een zuchtje frisse lucht deze afgesloten ruimte binnengedrongen – Neerpenner kon niet zien hoe uitgestrekt de ruimte was – en het stof van eeuwen dwarrelde, ontwaakt uit haar Doornroosje-achtige slaap, dansend in het rond. Neerpenner knipperde even met zijn ogen. Het stof deed hem tranen en zelfs in het aardedonker van deze geheime ruimte had hij het gevoel ook nog eens door een mistgordijn heen te moeten kijken. Zijn hart klopte opgewonden in zijn keel toen hij het schijnsel van zijn veel te kleine zaklamp richtte op de diepe duisternis. In zijn lichtbundel leken de stofdeeltjes hem als mysterieuze Orbs de weg te wijzen. De weg naar zijn grote triomf, realiseerde hij zich trots. Zijn ogen begonnen langzaam te wennen aan het duister en in zijn schijnsel zag hij waarvoor hij was gekomen. De schimmen van lang vergeten boeken en zelfs boekrollen. Hij kon nog net een kreet van opwinding onderdrukken.

fabbb93b26508a73be0c39e747c3f6be_1403805

Dankbaar richtte hij zijn blik omhoog. Het was hem dan tóch gelukt. Dat krijg je nou, als je hém onderschat. Zoveel voorgangers waren onverricht ter zake teruggekeerd, maar hij was verder gegaan waar zij opgaven. En vooral de manier waarop het hem dan uiteindelijk gelukt was, deze ruimte in de diepste catacomben van Vaticaanstad betreden, inwendig kon hij niet anders dan in lachen uitbarsten.
Voorzichtig deed hij zijn eerste stappen. Hij zag zijn voetsporen in het centimeters dikke stof en moest denken aan Neil Armstrong op de Maan. “A small step for Man...”, fluisterde hij.
Stokstijf bleef hij staan toen hij het doffe geknars hoorde. Snel keek hij achterom en zag nog net hoe de kluisdeur zich sloot en hem opslokte en hem in deze gevangenis opsloot.
“Heb ik weer! Hoe ga ik me hieruit redden?”, vroeg hij zich af. Hij herinnerde zich echter ineens waar hij voor gekomen was en terwijl hij daaraan dacht, leek die dichtgevallen deur niet zo’n groot probleem meer. Tenslotte was hij hier ook binnen gekomen, dus eruit zou ook geen probleem zijn, pochte hij overmoedig in zichzelf. Hij was hier met een missie. Eindelijk zou hij de eeuwige dankbaarheid van zijn zus verdienen. Hij wreef zich in de klauwtjes. Hij was stom geweest dat hij samen met Gildor naar Indonesië was gegaan. Net toen hij even afgeleid was en zijn acteertalent uitprobeerde voor een aantal bosbewoners, had Gildor de kleintjes gevonden. En hij, Neerpenner, werd tenslotte nog met de nek aangekeken ook, omdat hij er tussenuit geknepen was en zijn zwager alleen maar weer meer last had bezorgd. Natuurlijk, het zou wat. Als hij, Neerpenner, er niet was geweest, dan hadden de muisjes nu nog in dat oerwoud rondgedwaald. Misschien was dat eigenlijk nog wel beter geweest ook, want sinds Dirk-Jan en Mireille eenmaal terug waren in het muizendorp, hadden ze alleen nog maar gehuild om de andere muisjes. Neerpenner was gek geworden van het klagerige gepiep.

3d64561f965019df3b6f441897ff24b1_1403805

Net op het moment dat hij had willen ontsnappen aan de ellende, had hij de ingeving gekregen. Er waren kleine muisjes in de bibliotheek onder het Vaticaan. Hoe ze daar gekomen waren, wist hij niet, maar hij zou ze gaan redden. In zijn eentje. Voor Gildor en Roosje verzon hij de smoes dat hij op zoek ging naar Mystie. Ze hadden haar immers al even niet meer gezien in het muizendorp. Karazmin was de enige die in de gaten had dat er meer aan de hand was, maar wat ging er nu aan die fotomuis voorbij? En als zij iets miste, dan merkte die Zebrazus van haar het wel op. Neerpenner zette voorzichtig een stapje vooruit. Onhandig als hij was, ging hij bijna op zijn snuitje. Gelukkig bleef hij nog net met beide pootjes op de grond staan, zoals dat hoorde. Stel je voor dat zijn zaklamp zou beschadigen! Het zweet hing in druppels in zijn snorharen. Neerpenner klapperde een paar keer met zijn oortjes. Dat hij een beetje zweette kwam niet van de angst, hij had gewoon geen goede conditie. Hij liet zijn kraaloogjes over de boeken gaan. Opeens hield hij zijn adem in. Zag hij dat goed? Op zijn tenen liep hij er naar toe, alsof hij zo min mogelijk stof onder zijn pootjes wilde voelen. De enige geluiden die hij hoorde, waren zijn eigen voetstappen en het wilde kloppen van zijn hart. Zag hij daar nu echt het boekje met aanvullende nachten van het sprookje van Duizend-en-een-nacht? ‘Supplemental nights … ’ Ja! En het sprookje zelf ook, vertaald in het Engels! Neerpenner likte eens langs zijn muizenlipjes. Hij had niet verwacht hier zulke verdorven boekjes aan te treffen. Hij deed allemaal wel net alsof de meisjes hem niet interesseerden, maar ondertussen hadden deze feeërieke wezens zijn belangstelling stilletjes gewekt.

9c59c014f6fa07badcb0addb5843dfca_1403805

Met rode oortjes gluurde hij tussen de pagina’s. De plaatjes vielen een beetje tegen, maar een paar eeuwen geleden konden ze vast nog niet zo goed tekenen. Hij herinnerde zich ook het verhaal dat de Engelse vertaler, Burton, meteen van onkuisheid beticht werd toen die de vertaling op de markt bracht. Hij zou zijn neusje nog dieper tussen de pagina’s gestoken hebben, als hij niet plotseling een geluid gehoord had. Een raar geluid. Het leek op het zwiepende geluid van een muizenstaart. Verbluft scheen Neerpenner met zijn zaklamp om zich heen. Zouden zij hem gevonden hebben in plaats van hij hen?
Al zijn nekhaartjes vlogen overeind toen hij een duistere stem hoorde: ‘Doof het licht.’ Met een bibberend klauwtje deed hij zijn zaklamp uit. Wat was dit in vredesnaam? Ineens werd hij verblind door een fel wit licht en hoorde hij een soort klikgeluid. Hoewel het meer klonk als pang. Zijn ledematen voelden als verdoofd en hij liet zich meevoeren door de raadselachtige stem.
‘Vergeet je zus. Vergeet de kinderen. Vergeet het muizendorp. Je krijgt een nieuwe missie, Neerpenner.’ De stem noemde hem bij zijn naam!
‘Wie bent u en hoe weet u wie ik ben?’ fluisterde hij. Hij stond te trillen op zijn pootjes. De stem lokte hem met een slepend ritme. 

 

Wordt vervolgd ...

79a72a64ebafe4f4d08741eee42296e5_1403805

 

Ik wil via deze weg nog één keer de poll over de Plazillabijeenkomst onder de aandacht brengen. Hier kun je hem invullen: http://plazilla.com/page/4295139719/plazilla-poll-plazillabijeenkomst-doe-je-mee

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eindigt spannend! Ik ga direct het vervolg lezen :)
Wat een aparte muisjes ;) Die bovenste is een rat en de onderste is een chinchilla als ik het goed heb ;)
Ach, het zijn beestjes met spitse snuitjes en lange staarten. Bij een fantasieverhaal, doen de plaatjes er voor mij niet zoveel toe. Het gaat meer om het verhaal. :)
En toen?

Eerlijk gezegd vond ik duizend-en één nachten maar niks. De verhalen bleven zich maar in een kringetje komen, en na de zoveelste geest die de held plotsklaps redt, had ik er genoeg van.
Ook al ging het inderdaad over seks en geweld. :)

Ik zou veel kunnen vertellen over dit, maar ik bewaar mijn mening nog tot het slot. Kwestie van je te aanmoedigen om het einde te schrijven. ;)
Dat einde heb ik inmiddels geplaatst, dus ik wacht met angst en beven op een volgende essay van jouw hand. ;)
De kunst van het schrijven van een goede cliffhanger, die beheers je! Bien fait!
Wat mij vooral opvalt is de hoeveelheid liefde voor je ukkerige broertje die je heel subtiel tussen de woorden en de spaties hebt verstopt. Misschien heb je het zelf niet eens door...

Ik kon me nog net bedwingen en heb mijn nagels niet kort gebeten. Kom op, laat ons niet in spanning achter! Vertel, van wie is die stem met dat slepend ritme? Wat is de nieuwe missie van Neerpennert? I need to know!

Je opmerking over Burton vind ik ook erg interessant. Eens kijken wat ik over hem te weten kan komen...
Haha, ik heb Cliff het Hangertje voor altijd in mijn hart gesloten! Af en toe vertroetel ik mijn broertje inderdaad te veel, ik zou hem juist moeten leren een muis te worden die het leven op eigen pootjes aan kan.

De stem, de missie, het staat allemaal in het tweede en laatste deel van deze soap, die uit het leven gegrepen is.

Dat van Burton gaat door voor de waarheid overigens. ;)
Spannend!!!!
Thanks, Moz@rt! :)
Dat eindigde weer veel te snel en dan helemaal tot morgen wachten... ;)
Wat voor jou omvliegt, leken voor onze Neerpenner uren natuurlijk. Dus niet zo lichtzinnig over zijn angstaanjagende avonturen. ;)
Excuus. Smurfen en muizenissen liggen natuurlijk een heel eind uit elkaar ;)
Dat denk je alleen maar ... ;)
Ben benieuwd naar de nieuwe missie. Mooi verhaal.
Morgen, oom Wasbeer, morgen...
Had mijn leesbrilletje niet bij de hand, vandaar
Volgens mij zit u een beetje te slapen, oom Wasbeer. Maar het is dan ook al bijna bedtijd.
Mij best, ik heb toch al slaap.

Welterusten, roosje