Een hedendaags sprookje: De zonnige batterij die langzaam leegliep ( deel 1)

Door Berna gepubliceerd op Thursday 26 June 12:19

c2d79be14dc2a5c16753fb8ef97d1e6d_1403780

Er was eens, heel lang geleden een batterij die trots was op haar volheid. Ze dacht hiermee de hele wereld te veroveren, maar er gebeurde iets waar iedere batterij voor vreest.  Ze liep leeg waar ze zelf bij was. Ze negeerde raadgevingen en signalen rondom haarzelf. Het ging immers goed en vrolijk vulde zij zich aan als ze enigszins leegliep.

Het ging jaren goed en naar wens. Ongelofelijk dat zij dit kon, met zo weinig goede bagage. In feite zat er prut in haar batterij. De prut bestond uit gemis aan liefde, warmte, belangstelling, ondersteuning. Ook aan haar grootheid en vorm twijfelde zij erg en daardoor had ze de neiging om zich iets kleiner te maken dan ze eigenlijk hoorde te zijn.

Toch kochten mensen haar en in het begin lag zij in de keukenla, pikkedonker was het en als de la openging en een straaltje zon haar oplaadde, voelde zij zich vrolijk en had de neiging om te dansen.

Zij was een bijzondere batterij. Niets opladen, of weggooien als zij leeg was. Nee, zij werkte op zonne-energie.  In feite was zij dus een hele moderne batterij. Een batterij van deze tijd.

Zij was de voorloper van de zonne-energie en dacht hierdoor de hele wereld aan te kunnen.

Op een regenachtige dag kwam ze eindelijk uit de kast. Men had haar nodig en zij kon eindelijk haar taak gaan vervullen waar voor zij gemaakt was.

Zij was gemaakt om te ZORGEN. Verlichting brengen in moeilijke tijden. Ze jubelde en juichte. Jippie het was eindelijk zover en ze straalde van blijdschap. Nieuwsgierig trok zij de wijde wereld in en o, wat was er veel te zien. Ze voelde zich nog wat onwennig in het begin, maar op een gegeven moment gaf zij zich met overgave.

Zij wist in haar achterhoofd goed dat zij af en toe de tijd moest nemen om zich op te laden, maar daar was geen tijd voor. De ander ging namelijk voor. Het was haar roeping, haar taak om er te zijn en zo kachelde zij maar door.

De zon negeerde zij, terwijl ze die juist zo hard nodig had om zich op te warmen, om vol te lopen, om opnieuw de dag aan te kunnen.

En toen kwam daar die bewuste dag. Ze wreef in haar ogen, maar had niet de kracht om op te staan. Ze porde zich, maar er kwam geen respons. Zou zij het loodje gelegd hebben? Met alle moed der moedigzijn gleed zij uit bed en kleedde zich tergend langzaam aan. Ze vergat haar haar te kammen, ze deed alleen het hoofdzakelijke en dat was alleen voor de buitenkant waar te nemen. Zo leek het nog wat, maar niemand kon maar enigszins aan haar zien hoe zij zich voelde.

Ze sleepte zich naar haar dagelijkse taak toe, met het laatste restje energie. De zon liep zij hierbij voorbij en dat was juist het geen wat ze nodig was.

Zij stortte zich ter aarde toen het werk was volbracht en zonder dat zij het merkte lag zij op een gegeven moment weer in de donkere la.

Ze wilde gillen, de zon, ik heb zon nodig en viel moedeloos in een droomvolle slaap. Zo passeerde zich het leven aan haar voorbij en een zwaar gevoel lag op haar hart. Ze had zich te veel gegeven, ze was de zon voorbij gegaan en nu was het einde verhaal voor haar.

3830ae5478992786aa92e14995cbb00d_1403780

Wordt vervolgd………..

 

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een origineel sprookje en meestal eindigen die toch ook weer goed hoop ik, erg mooi geschreven
Berna tegen Yneke
1
Het komt zeer zeker goed. Dank je wel voor je lieve reactie.
Het komt wel goed met de batterij, weet ik zeker.
Bewustwording is hierbij het belangrijkst. Vandaar dat ik de situatie van allerlei kanten belicht. Dat is het leuke aan schrijven. Dank je wel.
de zon extra vitaminen nodig zelfs en batterij, leuk bedacht
Dank je wel Carin
Ik weet heel zeker dat ze zon weer terugvindt.:-)
Ja, zeker weten:)