Gildors heldenrol

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 20 June 21:42

Even vooraf: U volgt nu een programma in de zendtijd voor de Plazillabijeenkomst. Graag wijs ik u nog even op de poll van onze lieve Zwitser die dat op mijn verzoek prachtig in elkaar heeft gezet. Heeft u interesse in een Plazillabijeenkomst en wat zijn uw voorkeuren? Laat het hier weten: http://plazilla.com/page/4295139719/plazilla-poll-plazillabijeenkomst-doe-je-mee

Dit was een programma in de zendtijd voor de Plazillabijeenkomst. Dan schakelen we nu door naar onze held Gildor, uit het bekende Goede muizen, slechte muizen.

158335f7fc7fd70f34235ac677ee9c6f_1403295

Als Gildor zich ergens thuis voelde, dan was dat hier wel, in de donkere bossen van Indonesië. Hij was dan ook volkomen in zijn element die dag in juli, hoewel de hitte hem zowat neersloeg en de lucht vochtig warm was. Samen met zijn metgezel liep hij over een breed overschaduwd pad, op zoek naar een uitdaging, want daar hield hij wel van. Hij hield zijn oren en ogen open, maar alle geluiden klonken hem wat vreemd in de oren en hij moest ook in de gaten houden waar hij liep. Even liet hij zijn ogen naar rechts dwalen, waar hij tot zijn verrassing een smal paadje zag opdoemen, bijna overgroeid door allerlei soorten groen. ‘Psst,’ fluisterde hij naar zijn metgezel – hij kreeg zomaar de neiging om te fluisteren -, ‘kijk daar! Mijn gevoel zegt me dat we dat pad moeten volgen. En deze keer volg ik mijn gevoel.’ Hij zette enkele stappen op het paadje en keek achterom. Zijn metgezel aarzelde, maar volgde. Gildor liep voorop, terwijl de lucht om hem heen leek te zinderen van spanning. Plotseling versperde een grote steen hem de weg. Zou hij er overheen of er langsheen gaan? Het kostte hem niet veel moeite om op de steen te komen, zijn conditie was tenslotte altijd in orde geweest. Op dat moment sloeg hij zijn ogen op. Wat hij toen zag, benam hem de adem. ‘Ongelooflijk!’ riep hij uit, maar er kwam geen reactie. Met moeite rukte hij zijn ogen los van het schouwspel voor hem.  Op de plaats waar zijn metgezel gestaan had, waren nu enkel nog voetafdrukken te onderscheiden.

411dc2ff3a254b93e037055e9508a192_1403295

Verdorie, was hij een keer alleen met zijn zwager op stap, verdween dat ventje weer. De voetstapjes van Neerpennert staarden hem beschuldigend aan. Gildor knipperde een keer met zijn ogen en draaide zich toen weer om. Het was een eind reizen geweest vanaf het Plazillamuizendorp, maar Neerpenner had het zeker geweten, in dit bos waren de muizenkindjes. Natuurlijk, toen ze eenmaal op de bewuste plaats gekomen waren, had Neerpenner het niet meer geweten en had hij, Gildor, alles op moeten lossen. Zijn zwagertje wist echt niet welke weg ze zouden moeten nemen, hij wist alleen dat de kindjes hier ergens in het bos waren. En net nu Gildor daar in de verte twee kleintjes ontdekt had, verdween hij! Gildor keek besluiteloos om zich heen. Zou hij Neerpenner gaan zoeken of zou hij eerst naar Dirk-Jan en Mireille gaan die daar in de verte met hun kleine muizenpootjes in het water zaten? Neerpenner wist niet zoveel van het land als hijzelf. Met de kinderen in zijn kielzog zou hij zich minder snel voort kunnen bewegen, maar aan de andere kant zou hij het zichzelf nooit vergeven als hij ze weer verdwenen waren als hij op deze plaats terugkwam. Hij kneep zich nog eens in zijn velletje om te controleren of hij waakte of droomde.

991b8cc1e2811ac4e0f40093f81dce3c_1403296

‘Au!’ piepte hij, want hij had behoorlijk hard geknepen. Mireille draaide haar schrandere kopje om. Haar kleine kraaloogjes werden groot van verbazing.
‘Papa?’ vroeg ze met een klein stemmetje. Met bloedend hart (deze keer niet vanwege een kris) liep Gildor naar haar toe. Hij streek haar voorzichtig over haar magere, geschramde kopje en ving haar op toen ze zich in zijn pootjes stortte. Toen pas keek Dirk-Jan om. Opgekropte woede straalde uit zijn oogjes. Gildor schrok van zijn eigen muisje.
‘Hoi Dirk-Jan,’ zei hij voorzichtig.
‘Hoi papa,’ zei Dirk-Jan een beetje stug. Mireille fluisterde snel wat in Gildors oor.
‘Wat zei jij tegen papa, Mireille?’ vroeg Dirk-Jan meteen fel.
Ze keek hem parmantig aan en zei eerlijk: ‘Ik zei dat jij boos was op papa en alle andere muizenmannen, omdat ze ons niet zijn komen zoeken.’
Gildor probeerde de twee ruziënde muisjes te sussen. Hij wist niet precies wat ze meegemaakt hadden, iets waar hij wel achter moest zien te komen, maar Neerpenner dwaalde hier nu ook nog ergens rond. En waar waren de andere kindjes?
‘Kinders, kinders, wat is dat toch met jullie? We hebben jullie overal gezocht, dag en nacht, maar jullie waren onvindbaar. En wat denken jullie dat papa hier doet? Ik ben hier echt niet om vakantie te vieren.’
Dirk-Jan keek hem nadenkend aan, precies de blik die Gildors zoontje ook zette als hij zich over moeilijke dingen met dinosaurussen boog. Zijn wijsmuisje interesseerde zich overal voor, dacht Gildor trots.
‘Waarom duurde het dan zo lang, papamuis?’ Gildor keek glimlachend op het kleine muisje neer.

df053b8d4a1cc629aecf1956a6506c7f_1403295

‘We zijn niet allemaal zo pienter als jullie, Dirk-Jan. Maar wat is er nu precies gebeurd en hoe komen jullie hier? Waar zijn de andere muisjes?’ Mireille wipte van haar ene pootje op haar andere pootje.  Een piepklein muizentraantje drupte van haar spitse kinnetje op de grond.
‘Het was echt heel erg eng, papa, en we zijn hier helemaal met zijn tweeën! Die hele enge grote muis en Miezemuis hebben ons met andere enge muizen meegestuurd, we hoorden hen onderhandelen over kazen. En toen zei Dirk-Jan dat we konden ontsnappen en toen zijn we gaan rennen en toen kwam er nog één muis achter ons aan en toen …’ Gildor maande haar even tot kalmte, want het kleine muizinnetje vergat bijna adem te halen.
‘Vertel jij eens even verder, Dirk-Jan?’ vroeg hij.
‘Het was eigenlijk heel simpel, pap. Ik zag een boom met een hele grote, kromme wortel boven de grond en er zijn best wel eens muizen die daarover struikelen. Dus ik zei tegen Mireille dat we daar overheen zouden springen en de muis die ons achtervolgde ging plat op zijn plaat.’ Hij grinnikte even, omdat hij het weer voor zich zag. ‘Maar toen zaten Mireille en ik alleen in het bos, dat was niet zo leuk. Het is hier heel erg donker ’s nachts, papa.’
Gildor kon er nog niet helemaal wijs uit worden, maar een deel van het verhaal begreep hij in ieder geval.
‘En waar zijn nu alle andere muisjes?’ vroeg hij toen nog maar een keer.

c877bdca5cca8c4c1fe7bd1094946930_1403296

‘Ja, papa, dat weten wij ook niet. Die zijn vast nog bij die twee enge klotenmuizen!’
‘Dat zeg je niet zo netjes,’ zei Gildor, terwijl hij met afgrijzen hoorde hoe zijn kinderen afgezakt waren in die tijd. Waar was hun muizenetiquette gebleven? Gelukkig had hij wel gezien dat hun snorhaartjes schoon waren, en ook hun oortjes hadden ze duidelijk pas nog gewassen.
Hij begroef zijn snuit even in hun vachtjes en zei toen: ‘Maar muisjes, nu hebben we weer een klein probleempje. Ik ben hier samen met oom Neerpenner ...’
‘Waar is oom Neerpenner dan?’ riep Mireille enthousiast, zich de keer herinnerend dat ze paardje had mogen rijden op zijn smalle muizenrugje en  de vele malen dat ze hem ontsnapt waren terwijl hij mocht oppassen.
‘Dat is nu juist het probleempje, meisje, daarnet was hij er nog, maar op het moment dat ik jullie zag, was hij verdwenen.’
Dirk-Jan zuchtte dramatisch. Met theatrale stem deed hij zijn oom na: ‘Jullie doen je uiterste best om mij met modder te besmeuren, maar dat zal ik geenszins toelaten.’
Gildor keek hem waarschuwend aan, terwijl hij verlangend aan de fles drank dacht die Neerpenner in zijn zak had. Toen schudde hij zijn kopje weer. Viel hij daar toch bijna uit zijn heldenrol!

72e87116cf1da991f6d86b1c8a969b0b_1403296

‘We gaan oom Neerpenner nu zoeken,’ zei hij, terwijl hij de muizenkinderen bij de hand nam.
‘Maar papa, ik heb reuze honger,’ piepte Mireille.
‘Dat komt later wel, misschien heeft oom Neerpenner wel iets lekkers klaargemaakt.’ Gildor wist hoe miniem die kans was, want zo ervaren als hij zelf in de keuken was, zo betreurenswaardig waren de kwaliteiten van zijn zwager daar. Zuchtend gingen de twee muisjes met hem mee. Als Roosje het had gezien, had ze vast vertederd gezucht, want die grote muis met twee kleine muisjes aan de poot op zoek naar haar broertje, dát was pas een held.
Gildor ging terug naar de steen, de plaats waar hij Neerpenner kwijt was geraakt. Meteen dook Dirk-Jan naar de grond.
‘Ik zie muizenpootjes in het gras, pap, laten we het volgen!’ Enthousiast ging het muisje voorop. Gildor twijfelde nog even of hij niet zelf voorop moest gaan, maar met de twee muizenkinderen was hij sowieso kwetsbaar.
Mireille begon te roepen: ‘Oom Neerpenner! Oom Neerpenner!’

fd0c0cc814fee7197bb2c4dc0267ba65_1403296

Snel hield hij een hand voor haar snuitje: ‘Stil maar even, we volgen eerst de sporen voor we hier gaan roepen.’ Op dat moment viel het hem pas op hoe stil het in het bos was. Gelukkig leek Dirk-Jan nog steeds muizenpootjes te zien en hij holde bijna om maar zo snel mogelijk bij zijn oom te komen. Gildor had er een hard hoofd in, want wat als er nu iets met Neerpennertje gebeurd was? Er kon hem best iets overkomen zijn, zoveel was hij nog niet mans. In een klap stond Dirk-Jan stil. Verbluft wees hij voor zich. Gildor kon opnieuw zijn ogen niet geloven. Zijn hart maakte nogmaals overuren, maar nu omdat hij zich opwond om andere redenen. Hoe was het mogelijk? De brutale vlegel!

Ze stonden aan de rand van een kleine open plek en op die open plek stond Neerpenner op een grote omgevallen boomstam. Hij declameerde melancholische citaten uit Romeo en Julia voor een schare beestjes die aan zijn voeten gekluisterd lag. Toen Gildors oog op de lege fles naast de boomstam viel, ziedde hij helemaal van woede, maar hij dacht aan de twee muizenkindjes die hij aan de hand had en telde tot tien. Tot honderd. Tot tweehonderd.

074965d74a01209ba63c46305ea900dd_1403296

‘Neerpenner,’ zei hij toen, op zakelijke toon.
Neerpenner opende zijn ogen, hij was zo opgegaan in zijn toneelspel dat hij zelfs vergeten was waar hij was. Zijn mond viel open van verbazing.
‘Je hebt er twee gevonden?’ vroeg hij, alsof het veilingartikelen waren. Mireille holde naar hem toe en vloog hem om de hals.
‘U stinkt naar drank!’  riep ze beschuldigend. Gildor grinnikte zacht. Dirk-Jan keek naar hem op.
‘Eigenlijk wist ik wel dat u zou komen, hoor, pap! U bent altijd zo zorgzaam en lief voor ons.’ Gildor klopte zijn muisje op zijn schoudertje en zei toen: ‘Geen probleem, jongen. En nu gaan we eens met oom Neerpenner praten. Hij gaat de andere muisjes zoeken.’ 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven :-)
Thanks, Infomaatje! :)
Leuk verhaal met een heel ander eind :-).
Je moet toch een beetje origineel blijven. ;)
Inderdaad :)
Lieve Zwitser? Gaan we slijmen? ;)
Erg leuk verhaal, al betwijfel ik of de dikke Van Dale het woord 'klotenmuis' heeft opgenomen ... :)
Hahaha, de waarheid mag gezegd worden, toch? :P
Of de Van Dale dat woord kent, weet ik niet, maar Word accepteerde het wel... ;)
Word accepteert elk woord met 'kloten' ervoor :)
En nu de rest van de muizenkindjes nog!
Ja, maar ... waar zouden die zijn? ;)
Ik vroeg me al af wanneer de muizen weer ten tonele zouden komen.
Nu weet ik het :)
Tja, iemand moet zich toch een keer opofferen. ;)
Bang voor het koekje van eigen deeg geworden? Je bent wel heel aardig voor je muisgenoot. Meesterlijk verhaal.
Hahaha, bang? Ik? ;)
Deze ronde was de heldenrol weggelegd voor mijn muisgenoot. Hoelang dat zo blijft... Geen muis die het weet. ;)
**pinkt even wat traantjes weg**
Twee van mijn lieffies teruggevonden! Wat ben ik blij en opgelucht.
Nou de rest nog, nou gaan we ook door! En natuurlijk vergeten we Alexander de Kleine niet!
Maar eerst even een goed gesprek met zwagermuisje; zo'n oerwoud is best gevaarlijk voor hem, hij moet wel bij de les blijven. Dat had jij hem toch onderhand wel geleerd? Waarom luistert hij zo slecht?
Ik heb hier echt van genoten. Het was een lange en zware reis, maar ik zou het zo weer doen.
Maar eerst even een adempauze. Ik ben ook niet meer de jongste, weet je! :-)
Neepenner zal nooit een goede luisteraar worden. Hij luistert vast liever naar zijn eigen declamaties. ;) Natuurlijk gaat het verhaal nog verder, dus haal maar even heel diep adem... Ik wil natuurlijk niets op mijn geweten hebben. ;)
Nooit? Geef je de moed op? Hij is nog zo jong, hij kan echt nog wel ietsje wijzer worden, hoop ik? Of ben ik nou naïef?
Dank je, na vijf minuten ben ik weer op adem. Geen probleem. ;-)
Dat heet geen moed opgeven, dat heet het accepteren van de betreurenswaardige feiten. Ken uw klassiekers. ;)
Die limiet van vijf minuten blijft ten tijde van de vergrijzing gewoon hetzelfde? Dat had je me best kunnen vertellen, inmiddels had ik er alweer de nodige adempauze bij geteld. ;)
Ik ken het jongetje natuurlijk een stuk minder lang dan jij en je weet het, een man - en dus ook een muis - claimt het recht om koppig te zijn en stug vol te houden. Ook al lacht de rest van de wereld hem hoofdschuddend uit. Ik ga nog proberen een goede luisteraar van hem te maken. En anders moet hij maar een apparaatje uitvinden.

Ja ik ken mijn klassiekers. Ik citeer uit een Country en Western-song:
"Noah took much ridicule for building his great Ark
But after forty days and forty nights he was looking pretty smart." :-)

Ik zal nog wat meer water bij de wijn doen. Je mag er zes minuten van maken.