27 januari 2014, over Jenny’s vertwijfelde zoektocht naar haar plekje onder de zon.

Door Neerslag gepubliceerd op Friday 20 June 15:59

En dan wordt je wakker op 27 Januari. De eerste dag als resultaat van de beslissing om de zon te zien en het donker te ontlopen. Het enige dat ik vanmorgen moest doen om een positieve bijdrage aan de dag te leveren was luisteren.

mini-kopie.jpg?w=300&h=198De nacht bleek donker. Gewend aan lantaarnpalen, witte strepen en reflecterende paaltjes, reed ze vol vertrouwen weg in haar rechts-gestuurde Mini. Voor het eerst alleen, eindelijk. Jenny had een leven voor zich, een toekomst met zelf te maken keuzes. Bij aankomst op de eerste kruising koos ze vol zelfvertrouwen om rechtsaf te slaan, richting het zuiden, richting de vrijheid. Het straatje was smal en de boomkruinen die hoog boven het wegdek een boog van bladeren vormden, hielden het maanlicht tegen. Turend naar het summier, door de koplampen, verlichte wegdek van kinderkopjes en flatsen asfalt, probeerde ze haar besluit om te vertrekken te rechtvaardigen met het op een rijtje zetten van alle frustraties die het gedwongen wonen in een vreemd land met zich meebrachten. Twee jaar nadat ze, tegen haar zin, met haar ouders naar een klein dorpje in het rurale hart van Portugal was geëmigreerd, was het moment gekomen om haar eigen zoektocht naar geluk te beginnen. Het haar, sinds enige dagen toegekende, rijbewijs en de, uit Liverpool mee verhuisde, oude Mini die ze al die tijd liefkozend had gepoetst en onderhouden, waren haar strohalm. Nooit meer zou ze zich conformeren aan andermans besluiten, ook niet aan die van haar ouders.

liverpool-kopie.jpg?w=150&h=112Haar ouders hadden zich opgewerkt onder industriële rook in een steeds verder verkrottende arbeiderswijk. Voor hen was het de ultieme droom, wonen in een klein dorpje, weg van alle ziekmakende omstandigheden en het onderbetaalde werk op een slachthuis. Jenny ging naar school, Jenny had vriendinnen, Jenny wilde mooie kleding, Jenny moest in het weekend plezier maken. Het leven van haar ouders stond in het teken van Jenny’s geluk. Achteraf werd haar wel duidelijk wat haar ouders voor haar hadden gedaan en hoe hard ze hadden gewerkt om hun dochters leven zo aangenaam mogelijk te maken. De ruzies over school prestaties, de uitbranders, bij het thuiskomen uren na de afgesproken tijd en de huilbuien van haar moeder als haar vader weer dronken de wereld vervloekte, had ze als tiener schouderophalend ondergaan.

Terwijl in de verte de lichten van een tegenligger opdoemde, realiseerde Jenny zich dat haar ouders slechts een keer een besluit hadden genomen voor zichzelf, emigreren naar een ander land, een andere manier van leven. Nee, het was niet Jenny’s keuze. Geen vriendinnen, geen uitgaansleven en op school was het ook geen succes geweest. De Portugese taal bleek een grote uitdaging en het inleveren van vrije tijd, omdat ze af en toe een handje moest meehelpen op het boerderijtje dat haar ouders hadden gekocht, had ze als een straf ervaren. Steeds weer was ze de discussie aangegaan waarom haar ouders dit leven, waarin ze nog harder moesten werken en veel minder verdiende dan in het verleden, gelukkiger maakten.

vila-de-rei-kopie.jpg?w=150&h=103Haar ouders hadden een keuze gemaakt op het moment dat in hun levenswandel een zijweg aandiende, en gekozen voor het onbekende pad. Jenny besloot wederom rechtsaf te slaan, niet vanwege enige rationele reden, maar domweg omdat deze afslag haar op een geasfalteerde weg bracht. Na een halfuur geconcentreerd turen naar het wegdek doemden de eerste lantaarnpalen op in de verte. Ook het uitzicht over de Zêzere rivier kwam haar bekent voor. Jenny stopte op de hoge brug die de twee bergen met elkaar verbindt, en waar in de diepte de rivier stroomt richting de Taag. De tranen kwamen door de stramme wind die in haar gezicht blies, overtuigde ze zichzelf. Weer achter het stuur besloot Jenny wederom rechtsaf te slaan en de rivier te volgen. Ze zou bewijzen dat ze voor zichzelf kon zorgen en in de Algarve een baantje vinden in de horeca, sparen en, als ze genoeg had voor een ticket, terug gaan naar Liverpool, terug naar haar vriendinnen en haar achtergelaten leven.

castelo-kopie.jpg?w=150&h=109Haar linker arm werd warm van de felle zonnestralen die zich, bij het ochtendgloren, niet lieten weerhouden om door te dringen in het kleine autootje. Bij iedere bocht naar links reflecteerde het heldere licht op de liefdevol gepoetste motorkap. De lage stand van de koperen ploert maakte de omlaag geklapte zonnekleppen nutteloos. Wellicht was het de warmte, misschien het verdwijnen van het donker of uiteindelijk toch haar eigen, door de nachtelijke rit gesorteerde, afwegingen, die haar tot rechtsaf slaan dwongen op een kruising in het pittoreske dorpje Martinchel. Ze vond zichzelf terug op de stuwdam van Castelo do Bode, nog geen tien minuten van Tomar, de stad waarin ze tot voor kort naar school ging. Haar concentratie liet, na een nacht rijden in het donker, te wensen over en Jenny besloot bij het zien van een, al vroeg geopend, cafeetje te stoppen. Ze bestelde een galão en een croissant en nam plaats aan een tafeltje met uitzicht op de immer aanwezige TV in zo’n etablissement.

Het gesprek dat ze aanknoopte met een wat oudere immigrant, die daar toevallig iedere doordeweekse morgen z’n abatanado drinkt, liep uit op een monoloog vol reflectie. Ze vond een luisterend oor bij een vreemdeling die zonder iets te zeggen haar conclusies bevestigde. Opgezadeld met een soort van biechtgeheim gaf hij zijn visitekaartje met de opmerking dat ze altijd mocht bellen of langskomen als ze daar behoefte aan had.

Het zal zo tegen negenen geweest zijn toen er een e-mailtje verscheen in het Gmail venster.

Jenny had de auto geparkeerd en de deur met slechts een klik gesloten. Met wat verse eitjes, uit het kippenhok waar ze toch langs liep richting de achterdeur, was ze binnengekomen. Haar ouders zaten aan keukentafel en keken verbaasd. Dat ze nog zou slapen, dachten ze. Nee, Jenny was al vroeg op, had de kippen gevoerd en wilde haar ouders eigenlijk verrassen met verse croissantjes voor het ontbijt. Het zal een zware dag worden voor haar na zo’n nacht van nadenken, maar waarschijnlijk draagt die merkwaardige zoektocht in het donker wel bij tot het vinden van haar plekje onder de zon.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.