16 januari 2014, over janken, tegenzin, ontreddering en de liefde als remedie.

Door Neerslag gepubliceerd op Friday 20 June 15:54

En dan wordt je wakker op 16 januari. Nee, niet om 5 uur maar voor een tweede keer om 11 uur, nadat je, na de dagelijkse routine, bij thuiskomst om 7 uur weer direct het bed verwelkomt hebt. Of het een positieve gewaarwording is moet nog maar blijken. Er zijn van die dagen dat het mij zwaar valt om aan de rest van het leven te beginnen. Vandaag is zo’n dag. Na een uurtje van koppijn en stilzittend staren naar een slapende viervoeter rest er niets anders dan toch maar een keer diep adem te halen en de realiteit te aanvaarden. Vooral die eerste uren gaan onopgemerkt voorbij met koffie en overpeinzingen. Wat doe ik hier nog, waarom ben ik zo als ik ben, voor wie en wat hou ik me in leven? Niets is zo vermoeiend dan het proberen de redenen te weerleggen waarom zulke gedachten mij bekruipen. Iedere dag is de conclusie anders en dat maakt het er niet makkelijker op.

De TV heeft 1000 kanalen en op de één op andere manier kom ik steeds weer uit op films of documentaires waarin sterfgevallen en afscheid centraal staan. Op het moment dat een oude man afscheid neemt van zijn trouwe hond, of olifant afscheid neemt van de kudde om in eenzaamheid te sterven kan ik janken, eindelijk janken. Ik schijn het nodig te hebben, dat huilen, niet dat het erg oplucht maar waar ik het vroeger kon beredeneren met “het is maar een film”, kruipt het verdriet nu in mijn ziel, of wat voor vreemdsoortig orgaan daar in mijn binnenste ook huist. Brengt me dat op definitieve gedachten? Nee, ik wil niet dood, maar het leven had ik me anders voorgesteld. Van de 49 jaar dat ik hier op aarde rondloop zijn er zo’n 40 het best wel waard geweest om te beleven. Tot voor kort kon de hoop op betere tijden me nog altijd overtuigen van de noodzaak tot ademen en zoeken naar oplossingen. Ze waren er ook regelmatig die oplossingen, maar vooral de laatste tijd blijken ze steeds meer van korte duur te zijn. Niet omdat de ingeslagen weg op zich geen reden tot hoop gaf, maar vanwege de inhumane tegenwerkingen van mensen die de macht hebben. Wat zijn mensen toch veranderlijk en hoe snel leiden financiële prikkels uit tot egoïstisch gedrag en zelfingenomen voortstuwing zonder enig respect voor de situatie van anderen.

Zij, voor wie ik er moet zijn, houdt ons in leven. Met een vechtlust die mij reeds heeft verlaten, offert ze haar dagen op aan het ondergaan van een onmenselijk regiem op het kantoor van een multinational, voor wie mensen slechts procenten van productie capaciteit zijn. Haar inzet wordt gewaardeerd met een schamele beloning, de belangrijkste reden waarom een multinational een filiaal in Portugal, met z’n gebrek aan arbeidsvoorwaarden opent, die nog geen 50% van de bijstandsuitkering in Nederland bedraagt. Voor haar moet ik er dus zijn, maar die hersenspinsels bij het ontwaken proberen me te overtuigen dat ze beter af zou zijn zonder een energieloze kostenpost. Die gedachten verliezen het gelukkig nog steeds van de gevoelens en vlinders, iedere avond, als ik haar weer van het station afhaal.

Zo tegen twee uur in de middag komt dan eindelijk die drang tot verdrijving van het negativisme opzetten. Ik ga wat doen! Meteen gevolgd door een schuldgevoel over de tijd die ik deze dag weer heb verdaan met de dialoog met me zelf. Er zijn zoveel klussen te doen die geen geld kosten, zoveel initiatieven aangedragen om te werken aan de toekomst. Tegen drieën open ik de deur van mijn , voor mijn gevoel toekomstige, maar feitelijk al functionerende, werkplaats. Ik zie de troep en begin met enige zaken van de ene naar de andere plaats te verslepen. Het schiet niet op, maar toch zal ik door de bomen die het bos verbergen heen moeten kijken en gaan doen waar ik goed in ben, liefhebben.

Liefhebben is eigenlijk het enige talent dat in de loop der jaren niet is afgenomen, maar zich klaarblijkelijk heeft doorontwikkeld. Haar heb ik lief, en dat is het belangrijkste. Daarnaast is mijn liefde voor hout en al haar verschijningsvormen een ware passie. Het zal die eigenschap moeten zijn om de toekomst tegemoet te treden. Ik ga het doen, zoals ik al eerder heb gedaan, hout bewerken met mijn ambachtelijk kunnen en zal voorwerpen maken waarin een toekomstige koper de liefde waarmee het tot stand is gekomen zal herkennen. Voorbij het negativisme, ik ga wat doen, althans vandaag……

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.