Geen kanker? Sterf dan maar aan stress

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 20 June 14:25

Een scan is op zich geen lijdensweg. Je drinkt een uur ervoor een liter speciale troep, ligt met je armen gebogen achter je hoofd op een tafel. Via het infuus spuit men een partij lichtgevende contrastvloeistof door je lijf waarvan je het erg warm krijgt in de schaamstreek, Je denkt dat je in je broek plast, terwijl er een apparaat over je heen bromt, maar dan is het ook klaar. Bij EmjE is het echter, vanwege de minder goed functionerende nieren, een ingrijpender verhaal. Dagopname, vier uur aan een infuus, dan de scan en weer vijf uur met zo’n zak aan een kermende standaard op drooglopende wieltjes rondsjouwen…

Dinsdag, meteen na de kennismaking met dokter Huppeldepupje op maandag, zijn we om half acht present in het ziekenhuis. Voordat ze een goede ader vinden zien EmjE's armen al blauw van de mislukte prikpogingen. Daarom wordt er iemand van de OK bijgehaald. Ik vertrek daarna om iets voor mezelf te gaan doen en kom haar om half zeven weer ophalen. Zo’n dag is al geen pretje, maar gelukkig zullen we donderdag al door de verantwoordelijke arts. Mevr.Huppeldepupje, telefonisch de uitslag van de scan krijgen. Tussen twaalf en twee.

Natuurlijk zitten Missy en ik donderdag, tien minuten voor die tijd,  bij EmjE op de bank, want wat als de berichten niet gunstig uitpakken? Moet je je op de dood voorbereiden of valt het allemaal mee en heeft men buiten de baarmoeder niets in de lymfeklieren of eierstokken aangetroffen? Spannend, maar samen sta je sterk.

Om drie uur, doodop en gaar van het wachten, belt EmjE er achteraan, want ja..donderdag tussen 12 en 2 is niet zoiets als  vanaf twaalf uur op donderdag tot ergens volgende week om veertien uur, toch?  

“Oh, wat vervelend, heeft mevr. Huppeldepup u niet gebeld? Nou zeg, dat is niets voor haar. Zo kennen we de dokter niet, maar ik zie dat ze met de andere vier patiënten ook nog geen telefonische consulten heeft afgehandeld. Ja, echt heel raar. Ik weet zeker dat ze u nog zal bellen, hoor. Nee, we weten niet waar ze is. We kennen haar als zeer accuraat, maar ik zal haar wel even mailen.”

Je stressgrens is dan toch wel wat over de kook, opgerekt zogezegd, maar we willen onszelf niet onnodig opwinden,  zijn toch lichtelijk gerustgesteld en EmjE laat zich niet zomaar plat walsen, immers. Diverse mensen van haar werk, vrienden en familie bellen of we al iets weten en voor vijf uur moeten we ook nog bloed gaan prikken zodat te zien is of de nieren nog wel werken. Mobieltjes mee, want oh jeh…

Om vijf voor vijf hangt EmjE thuis weer bij de desbetreffende afdeling aan de lijn.

“Ja, sorry mevrouw, heel vervelend allemaal, maar we weten hier ook niet wat er aan de hand is of waar we de dokter kunnen bereiken. Meestal belt ze wel, desnoods vanaf een andere locatie… eh, ze zal vanavond zeker nog contact met u opnemen, want dokter Huppeldepup is erg betrouwbaar.”

We zeggen gekscherend tegen elkaar dat de dokter 'is zoekgeraakt' en dan dringt het tot ons door dat zo’n mens uiteraard ook iets vreselijks kan overkomen. Medeleven verdringt ons eigen pakkie an... Iets voor het eten improviserend bereiden we ons erop voor dat we misschien toch niets zullen horen, indien haar iets ergs is overkomen. Dan valt het tenminste niet zo tegen. De detective tijdens de wedstrijd Engeland- Uruguay is spannend. Dat helpt ook om de stress niet uit de band te laten springen, doch om elf uur kijken we elkaar gelaten aan.

“Huppeldekutje zal nu niet meer bellen, maar morgen om kwart over negen hang ik als eerste aan de lijn,” begint EmjE ondanks zichzelf opgefokt te raken…. Missy en ik blijven uiteraard slapen…

Vrijdagmorgen, kwart over negen heeft EmjE iemand aan de lijn die er gisteren niet was. Het hele verhaal moet ze dus opnieuw uit de doeken doen en oh ja, oh nee, dit is niets voor mevrouw H.

“Nu is ze op studiedag, zal u maandag zeker bellen, maar ik ga het voor u uitzoeken..” EmjE blijft netjes, zoals ze dat op haar werk ook altijd moet.

”Ja, maar dit is wel heel errug vervelend, hoor,” zegt ze redelijk aardig, terwijl ik me in de woonkamer fiks zit op te winden. De zoekgeraakte dokter begint mij méér dan een klein beetje tegen te staan. Zijn ze daar nou helemaal van de pot gerukt? We zijn geen drenzende kinderen die om een ijslollie zeuren… Wij willen weten of er uitzaaiingen zijn gevonden, potverdrammie.

“En wanneer belt u me dan terug?” vraagt mijn vriendin onmenselijk rustig. Voor de middag horen we meer. Ik ga met Missy aan de wandel, een frisse neus halen in het miezerige motte bos, mezelf onder controle krijgen want EmjE heeft niets aan mijn onnodige opwinding en/of woede.

Kwart voor twaalf gaat de telefoon en ik hoor hoe de vrouw, die er gisteren alles over wist en haar afpoeierde, EmE nu toch óók weer met een kluitje in het riet aan het lijntje houdt.

“Of de dokter belt vandaag nog na de studiedag en anders doet ze dat beslist maandagochtend wel.” Op de bank ontplof ik. Mááháándag? Het hele weekend in de wacht? Geen hap door je keel krijgen? EmjE blijft echter tergend netjes.

“Ik vind dit heel vervelend allemaal. Is dokter A. er dan misschien? Hij zal me namelijk dertig juni opereren”
”Nee," hoor ik haar herhalen. Je moet gaan dreigen, denk ik woedend en besluit in te grijpen als EmjE nog langer te aardig blijft. Het mens aan de andere kant van de lijn heeft niet in de gaten dat wij de reputatie van dokter B. kennen. Dat wij weten hoe men voor hem in de broek scheit. Dat hij veel respect geniet en zich EmjE’s lot sterk aantrekt

“Oh, dus de dokter die mij gaat opereren kan mij vandaag óók niet bellen?”
”Nee, die is niet aanwezig en wij vinden toch ook dat dokter H. het u zelf moet vertellen. Zij kent haar patiënten immers het beste.”  Jeetje koleremere…

“Haha, zij kent mij? Van die vijf minuten dat ze mij heeft gezien?” tast EmjE nu toch door, “en is de uitslag dan zo verschrikkelijk dat alleen zij mij dat mag vertellen?” Aan de andere kant bindt men kennelijk beduidend in terwijl mijn hart op hol slaat. Niet alleen van woede, maar... stel dat het inderdaad zo erg foute boel is...

“Wilt u me dan nu even doorverbinden met Dokter B.?” EmjE klink zeer resoluut ineens. De maat is vol... Gelukkig
”Dokter B? Eh.. eh… K-k-kent u dokter B. d-d-dan?”

“Jazeker..., Dokter B. heeft me vorige week geopereerd," spuugt EmjE nu toch remmingsloos luidkeels van zich af.

“Oh, eh oh, maar eh, ja , eh…wacht u even? Hij houdt nu spreekuur, maar ik zal met hem overleggen…” Op antwoord wacht ze kennelijk niet want EmjE is in de wacht gezet. Luttele minuten kunnen uren lijken...

“Oh, dank u wel, Heel fijn. Prima… Dan hoeven we niet het hele weekend te wachten. Dag mevrouw.” Ik hoor gelukkig aan haar stem dat ze niet in zal storten.

“Kijk, als die naam valt kan het ineens weer wel. Pfoeiii... Nou, zij mocht mij van Dokter B. meedelen dat er buiten de baarmoeder niets aan foute cellen is gevonden en ook niet in de lymfeklieren,” zegt ze met een zweem van ongeloof in de ogen. Normaal doen we nooit zo klef, maar nu val ik haar toch om de hals…

Het zwaard van Damocles, dat al die tijd boven ons hoofd hing, zweeft lichtzinnig de voordeur uit. Om die ander vier patiënten op de zenuwen te gaan werken die de betrouwbare mevrouw Huppeltrut nog niet heeft gebeld. Wij kunnen met een geruster hart op dertig juni wachten, want dan gaat EmjE onder het mes.

Ik ga naar huis. Het is maar drie minuutjes lopen en we kunnen beiden even privé uitblazen...

 

 

 

Reacties (42) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel goed nieuws maar schandalig dat jullie zo aan het lijntje gehouden werden.
eventjes een weekend wachten om te horen of er al dan niet uitzaaiingen zijn..... kan toch niet.
Zou niet mogen, maar afhankelijk, kom je er alleen maar met het noemen van gevreesde namen. Dat is volgens mij eigenlijk nog het meest schandalige
Mooi nieuws! Wel vreselijk hoe je op zo'n onverschillige manier zo lang aan het lijntje wordt gehouden, een hele slechte beurt voor dokter H en haar personeel.
Dank je wel
Gelukkig leven we bij de dag... dit debacle is bijna vergeten, maar wellicht óók omdat het goed voelt dat ik het wereldkundig heb gemaakt?
Afschuwelijk en tergend dat wachten. Een schande dat het gebeuren kan.

Een zucht van opluchting.
Gefeliciteerd!

Om snel weer te vergeten, inderdaad
op naar dertig juni
Toch nog goed nieuws!
Inderdaad, God zij dank (en iedereen die meeleeft)
Wat een idioterie zeg.Zit me hier een partijtje plaatsvervangend te vloeken!
Maar SUPER dat er geen uitzaaiingen zijn!Knuf.
De kaarsjes hebben geholpen, dank je wel
Het is niet te geloven dat die artsen zo met mensen omgaan!
Gelukkig is er nu goed nieuws, van harte gefeliciteerd!!

Maar meis.. ik lees veel te weinig de laatste tijd..
vergeef me, maar wie is EmjE?
Mijn beste vriendin, al vier en dertig jaar
Sterkte! x
Gefeliciteerd met deze uitslag!!
Dank je wel...dat is toch het belangrijkste van alles