Hondentrauma

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 19 June 10:03

Onze hond zorgt gelukkig af en toe voor enige afleidende opschudding. Op een leuke manier, want Missy is druk, vol energie en ze maakt zoveel nieuwe dingen mee. Los ravotten in het bos met allerhande ander hondenspul. Van laag en hoog allooi. Groot en klein, beeldschoon of spuuglelijk. Zolang het spelen wil vindt zij het fijn. Door modderpoelen plenzen is toch leuker met zijn tweetjes, waardoor ze tot aan de nek onherkenbaar wordt. In haar dooie eentje naar huis lopen als ze het vrouwtje nergens meer ziet. Als puberende deugniet op huizen mogen passen zonder de hele boel kort en klein te kluiven, maar nu mag ze met de vrouwtjes in de auto mee, aan de modieuze jongedames wandel. Ze gaan ‘gezellig sjoppen’ zeggen ze, wat uiteindelijk op een zenuwenslopende tocht blijkt uit te lopen.

Aan haar ligt het niet, ons hondekontie wacht keurig buiten voor de Action aan het fietsenrek terwijl Emje binnen tussen het ondergoed graait en ik de dierenafdeling opzoek. 

Als je weet dat honden enkel blauw en groen kunnen onderscheiden, hebben vuurrode speledingen geen zin, denk ik nog. 

6fb96c897e04d6ed0c4bef79480cec48_1403167

Maar allee, de domme piepkip mag wel mee. Ter troost en de vermaak. Het afzichtelijke mormel in vieze vleeskleur, heeft twee rode poten die nergens op lijken plus een maffe bebloede kop, maar ach, dat mag zolang onze huizenoppas er plezier van heeft, denk ik gniffelend en neem tevree ook nog een spotgoedkoop zakje zachte beloonstokjes mee. Daarna lopen we door die drukke winkelstraat naar de juwelier om het horloge op te halen dat EmjE van haar vader kreeg. Het is wel wennen voor de hond. Wildvreemden die perse met het vrouwtje een praatje moeten maken en willen aaien als we buiten bij de juwelier wachten.

“Wat een leuk hondje ben jij, zo blij en open,”  kirt de blonde dame in haar kanten poncho. Het onderwerp van gesprek zou er bijna van over het paard getild raken. “Zeker uit het buitenland? Deze kleuren kom je hier niet vaak tegen.” Dat heb ik al zo vaak gehoord dat het gaat vervelen, maar goed, de vrouw is enkel aardig…

Koffie drinken op een terrasje. Oeps, tussen al die benen ligt een donkerbruine gemêleerde boxer bij een baas die op hem lijkt. Woefblaf, wat leukepeuk, springt onze schoonheid krijsend uit de band. Ze heeft sjans, geeft oorverdovende hoog blaffend zwiepstaartend acte de presens. “Stil meiske. Goed zo, ga eens mooi af`en kijk, de ober brengt je iets te drinken.” Natuurlijk slobbert ze dorstig uit de grote glimmende bak en gaat liggen om zich te vergapen aan een woud van blote benen. Al die verleidelijke heerlijke tenen in sandalen die zo lekker smaken, maar ook daar mag ze niets mee doen. Niks niet lekker likken, zoals aan de voeten van EmjE en wij weten dan nog niet dat de Action, naast goedkoop huishoudelijk textiel en afgeprijsde dipjes ook onverwachte hondentrauma’s verkoopt.

Bij EmjE zetten we thee en vallen tevreden op de bank. Alweer een paar uur redelijk gezellig zoekgebracht. Missy zal zich helemaal in de wolken met het piepende kippending vermaken…Daar hebben we vast geen kind meer aan. We zitten er klaar voor. “Oh kijk eens Missy, wat vrouwtje voor je heeft gekocht?” Die vraag op zich is uiteraard al lariekoek. Al zou ze het vreemde ding herkennen, dan nog zou ze het woord kip er niet bij verzonnen krijgen. Laat staan dat zij, als rechtgeaarde jachthond, er het begrip speel- of wipkip bij uit kan blaffen. Ze kijkt, ruikt er even aan en doet een paar onzekere passen achteruit, loert naar mij of ze me beledigen zal door het aangeprezen plezier af te wijzen.

“Jouw nieuwe kippetje,” zijn haar beide vrouwtjes enthousiast, maar Missy gaat er als een haas vandoor, staat in de deuropening te bekijken waar ik met deze achterlijke rubber worst op poten blijf. Het piept heel hoog en lang als je erop drukt en zij huilt vanuit de verte mee, maar in de buurt durft ze niet meer te komen. Ik leg de nieuwe aanwinst op de grond en we doen alsof het misbaksel daar al jaren lag.  Voorzichtig komt ze er op af, tikt er met de neus tegenaan en rent weer weg. Verdrietig jammerend kijkt ze me aan, met een blik van: wat heeft het vrouwtje nu gedaan?

“Kom maar meiske, dat kippetje is van jou.”

Op gepaste afstand ploft ze ernaast. Houdt het gevaar constant in het oog. Loert op haar hoede van de kip naar EmjE en mij en begint er uiteindelijk, als wij niet meer op haar letten, voorzichtig aan te likken…maar spelen? Niets vermoedend drukt ze op de kippenbuik die het onverwacht uitkrijst en jawel, als door een bij gestoken sprint Missy de kamer weer uit. Nee… ze weet er geen raad mee en ook de volgende dag loopt ze er met een grote boog omheen. Het gekke is, zodra ik het ding verstop loopt ze er naar te zoeken alsof ze haar kind mist en als we thuis zijn legt ze heel voorzichtig de surrogaatnazaat in de mand. Ik mag er niet meer aankomen, maar ze wordt wel rustig. Ze wil er goed voor zorgen, maar spelen? Nu moeten we zeker wachten of ze schijnzwanger wordt?

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
vergeten ... de hond van onze dochter had vroeger ook zo'n kippetje
Zij (de hond hé, niet mijn dochter) heeft het wsl ergens begraven - de kip is spoorloos :-(
haha, ik zie het zo voor me
hoe missy heel voorzichtig het kippetje benadert en er als een haas vandoor gaat, als het 'ding' lawaai maakt ... hahaha
Zo heerlijk geschreven!
Dank je wel, Chris, lekker luchtig is leuk, vooral als het spannend is... toch?
Heerlijk hoe je dit beschrijft, zag het allemaal zo voor me, mooi om en dier zo bezig te zien te ontdekken wat weer vreemd is, succes..kan mij voorstellen dat je van het te lang gepiep aardig gek wordt
Die van mij is gek op piepspeeltjes wat een leuk verhaal
Tja die piepspeeltjes, de ene hond houdt ervan de andere niet. Onze Poolse herder heeft er niets mee maar onze Bulldog vindt het prachtig.
Inmiddels heeft ze het ding ontdekt en nu mag ze er af en toe een uurtje mee aan de slag, want anders worden we helemaal gek.
Heerlijk hondenverhaal.
Dank je wel
Piepende speeltjes... wij wisten niet hoe snel we die piep eruit moesten slopen. Finn was er gek op en wij werden er gek van.
In deel twee hoor je hoe ze het ding ontdekt
Nu mag ze er af en toe een uurtje mee aan de slag, want anders worden we inderdaad echt l gek.