Je zelf zijn in de maatschappij, kun je dat:Bijdrage aan de Nederlandse Literatuur Gids, van Kai Maduro 2e kwartaal 2014,'wij en de maatschappij'

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 June 15:40

Kai Maduro is een groot denker, zijn levens ervaring biedt hem de mogelijkheid om de maatschappij positief afstandelijk te beschouwen. De Nederlandse Literatuur Gids  dankt kai voor zijn bijdrage.

 “De grootste uitdaging in deze tijd is jezelf zijn in een maatschappij die wil dat je bent als ieder ander”

(R. Angeles)

En of dat een uitdaging is! Er is moed nodig om in deze maatschappij te zijn wie je werkelijk bent. Want de staat van ‘niet-jezelf-zijn’, van voort te sjokken met de kudde, is een ‘mentaliteit’ waar de meeste mensen zich niet eens bewust van zijn. Ook al veroorzaakt het een disbalans van je gevoelens. Het ‘niet-jezelf-zijn’ kan zo ‘normaal’ overkomen voor jezelf dat je het niet eens in de gaten hebt.

In mijn jonge jaren, heb ik jarenlang onbewust in die toestand van niet mezelf zijn geleefd. Met als gevolg mentale en emotionele onevenwichtigheid. Tot een toenmalige collega en vriendin mij op een dag verweet me ‘onecht’ te gedragen. “Durf eens jezelf te zijn, Kai. Laat zien wat je werkelijk voelt, wie je werkelijk bent”. Zij vergeleek mij met een toneelspeler.

Deuk in mijn ego

Die opmerking was toen een behoorlijke deuk in mijn ego. Wat echter het meeste bij mij bleef nadreunen was haar terechtwijzing dat ik zelf niet eens doorhad dat ik een ‘heel en heel slechte toneelspeler’ was. En dat ik, volgens haar, mij zo gedroeg omdat ik me steeds afvroeg wat anderen van me zouden denken of dachten.

Ontmaskerd

Ja, dat kwam toen aan als een sloopkogel. Mijn ego werd met de grond gelijk gemaakt. Ik was er zelf namelijk honderd procent van overtuigd dat ik een rasechte ‘rebel’ en helemaal mezelf was. Ik droeg de kleren die ik wilde dragen; ik dacht anders over vele dingen dan anderen; ik was geen conformist, en legde mij echt niet zomaar neer bij de heersende burgerlijkheid en zeker niet bij die van mijn ouders. Heerlijk schoppen tegen de heilige huisjes. En daar voelde ik mij best prettig bij. Tot ik door mijn toenmalige vriendin ontmaskerd werd.

Emoties en gevoelens

Jazeker. Zij was genadeloos. En toch heeft het wel even geduurd voor ik doorhad op welke gebieden ik mezelf niet was. Dat bleek uiteindelijk vooral te zijn op het gebied van mijn emoties en gevoelens. Ik zei of liet het ene zien en voelde heel iets anders. Ik kon aan de buitenkant heel attent en aardig zijn voor iemand terwijl ik innerlijk hem/haar het liefst wilde wurgen. Vooral aan de telefoon was ik daar een meester in. Ik kon heel kwaad zijn om iets en me tijdens een telefonisch gesprek daarover voordoen alsof ik heel begripvol en kalm was. En wanneer ik mij ellendig voelde kon ik toch nog in gezelschap in een flits mijn tandpasta-glimlach laten zien. In die tijd kon ik me zelfs zwaar beledigd voelen en me toch een houding van onkwetsbaar zijn tonen.

Rampzalige gevolgen

Later hoorde ik van een bevriende psycholoog dat ik deze onevenwichtige levensstijl, die ik zelf heel normaal vond, zeer waarschijnlijk te danken had aan mijn streng christelijke opvoeding en mijn overdreven drang carrière te maken in mijn toenmalige beroep. Maar ook in mijn privéleven gedroeg ik mij indertijd emotioneel zeer onevenwichtig.  Op relationeel gebied waren de gevolgen rampzalig.  Relaties die niet kapot gingen, maar explodeerden.

Bang voor afwijzing

Die les heb ik uiteindelijk wel geleerd. Tegenwoordig, ben ik zoveel mogelijk mezelf, zowel uiterlijk als innerlijk en weiger ik me anders voor te doen of te gedragen dan wie ik ben. Bij anderen zie ik tegenwoordig heel snel waarom ik mij indertijd zo gedroeg. Ik was bang voor afwijzing, niet door anderen geaccepteerd en aardig gevonden te worden.

 Compromissen sluiten

Talloze mensen hebben hier last van. De kans is groot dat ook jij – nou ja, misschien jij niet – net als ik in het verleden, dagelijks bezig bent met compromissen sluiten wat betreft het jezelf zijn: of wat betreft je uiterlijk of wat betreft je temperament, je emoties en je gevoelens. Begrijpelijk, want nog altijd – ook in de zogenaamde tolerante westerse maatschappijen en culturen – worden de geldende normen en waarden door de meerderheid nageleefd uit angst voor wat anderen van je zullen denken of zeggen. Bijvoorbeeld: “Een christen, moslim, een Nederlander, Turk, Venezolaan, een vrouw, een echte man, een beschaafd mens… (en vul maar zelf verder in), doet zus of zo niet!”

Er is moed nodig

En houd je geen rekening met wat de familie, de groep, men of beter gezegd de kudde van je eist, omdat je op jouw manier jezelf wilt zijn, dan heb je de kans dat men je belachelijk en misschien zelfs bespottelijk zal vinden. En dan heb ik het niet eens over de onzinnige (niet ter zake doende) eisen en bepalingen van werkgevers wat betreft  je kleding en uiterlijk. Ook daarom kan je worden gediscrimineerd, gepest, gesaboteerd, ontslagen, genegeerd, vernederd, mishandeld en zelfs vermoord. Want werkelijk jezelf zijn betekent bijna altijd, anders zijn dan anderen. En de kudde accepteert dat niet. Er is moed nodig om te worden en blijven wie je werkelijk bent. Als je wilt, denk eens hier over na.

  

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed he???
Zeker, absoluut een goed verhaal. Jezelf blijven en je niet aanpassen om perse bij de groep te willen horen. Plazilla is daar een uitstekend voorbeeld voor!!