Zwart hart met zwart bloed maar wit in het hoofd,bijdrage van Bendanon aan de Nederlandse Literatuur Gids 2e kwartaal,2014 autobiografisch

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 June 11:27

De Nederlandse Literatuur Gids aanvaardt met vreugde en dank  de bijdrage van Mohammed Bendanon. Een indringend verhaal dat autobiografisch van aard is.

San Daniel voor de Nederlandse Literatuur Gids

 

Ik ben Mo.  Zo noemen mijn collega´s mij. Dat is niet erg, ik noem mijn collega bewaker van de nacht dienst ook Peet en hij heet voluit Petrus. De naam herinnert mij nog aan waar mijn roots liggen man. Mijn vader heette Mohammed Moestafa om de profeet te eren.  In de begin van de jaren 60 kwam mijn vader en ging rotwerk doen hier. Hij heeft altijd gewerkt en heeft het slecht gehad. Ik heb de tekenen van mijn bloed, ik ben donker, alhoewel mijn haar grijzig begint te worden, dat hebben mensen met donker haar eerder. Ik voel me Hollander, en ben dat ook van geboorte maar ook van binnen. ik houd van friet en mayonaise en roomijs en ik geniet van voetbal. ik heb een los vast relatie met een Surinaamse vrouw. Ik werd geboren in 1961 en mijn vader wilde dat ik betere kansen kreeg dan hij ooit gehad had. 

Het was een groot ding wat hij deed, hij ging weg uit zijn dorp, hij kon niet lezen en schrijven en verliet zijn buren en vrienden. Hij keek toen alleen naar geld en een auto en luxe dingen.  Later kwamen er meer mannen uit het dorp, sommigen gingen in de havens werken, die waren er nog toen. Vervelend werk, maar ze verdienden in een maand meer dan in een half jaar in het dorp. Ik was donker en vader Moestafa wilde dat ik Hollands sprak en als hij ergens heen moest waar iets gelezen moest worden, dan ging ik die dag niet naar school maar moest ik mee. Hij schaamde zich dat hij nooit les gehad had. 

Ik ben goed heel goed terecht gekomen, ik ben bewaker, een ambtenaar in Zoetermeer, in het huis van bewaring. De echte naam is Penitentiaire Inrichting. Het is zwaar werk want je moet je niet betrokken gaan voelen met die mannen die in voorarrest zitten. Maar ik heb dat wel. We hebben allemaal een hart en ik voel de pijn die in dat gebouw woont. Ik zie veel jongens van Marokaanse ouders en zij zien mij en ik denk, kijk naar mij dit kun je ook, ga echt leven. Buiten  word ik weleens naar behandeld. Dan denken ze daar gaat weer zo´n rot Marokaan, maar als ik spreek dan hoor je het verschil niet tussen u en mij. Misschien spreek ik iets langzamer.  In uniform hoor ik alleen wel eens iets in de geest van daar gaat er weer één die werk heeft door voorkeur regels. Dat is niet zo, ik ben op eigen kracht gekomen waar ik ben. 

Ik zou het op prijs stellen als u fouten ziet om mij daar op te wijzen. 

Mo (hammed)

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt!
je hebt het écht verdiend,Mo
Ik heb het gelezen een goed geschreven rakend verhaal
het ga je goed Mo!!!