Ook zo’n zin in een rotvakantie?

Door Theun50 gepubliceerd op Sunday 15 June 13:31

d94ef028845dd636f0018ca380bb7c3e_1402834

Goh, ’t is wat, je eerste vakantie zonder ouders. En dat ook nog met een minimum inkomen. Maar wel lachend een goedkope veertien daagse vakantie naar Spanje versiert! Lekker met z’n tweetjes, o, zo. Opgewonden? Ja zeker. Maar het lachen zal je snel vergaan!

Natuurlijk sta je om 05.30 al helemaal klaar op de stoep sfeervol in Hawaï-hemd, witte teenslippers en de camera bungelend op je buik, want je wordt om zes uur door een bus voor de deur opgepikt. Klokslag zes uur stopt er een bus voor je snuffel. Maar dat is toch niet de goede bus? Een gewone alledaagse bus, zonder comfort, tv, barretje, koelkastje? Dat is toch geen reisbus voor een lange reis? Blijkbaar wel, want de busdeur gaat krakend open en je wordt nors gesommeerd om in te stappen. Tja, dat krijg je als je voor een appel en een ei een Spaanse low-budget-travel boekt.

Als je dan na een lange twaalf uur durende reis zonder tv- of ander vermaak, eindelijk met lamme benen op je reisbestemming aankomt moet je ook nog eens drie minuten lopen naar het vol geboekte min-drie sterrenhotel. Gelukkig staat het hotel maar honderd meter van het strand, zoals beloofd in de brochure.
Nog wel even de trappenhindernis nemen naar de derde verdieping, want natuurlijk doen de liften het niet. Eenmaal in het, mede door kakkerlakken, gehuurde appartement pak je meteen je koffers uit en hijs je je meteen in je nieuwe Speedo-zwembroek. Hup, snel hand-in-hand met je lief richting het strand en het water.

Helaas, het is weer te mooi om waar te zijn. Het kleine steegje waar je door moet lopen om bij het strand te kunnen komen eindigt in een meters hoog hek.
Maar we moeten en zullen naar het strand! Blijkt toch warempel dat je daarvoor bijna twee kilometer moet omlopen om aan het strand te komen! En een auto huren heeft ook geen zin want die kunnen niet door die smalle steegjes.
Eenmaal aan het strand wacht je een nieuwe teleurstelling; ze zijn het zand vergeten! Er liggen alleen maar stenen, stenen en nog eens stenen.
Als je s’ avonds stukgelopen en als een verbrande kreeft in het hotel terugkomt, zie je op het tafeltje een folder liggen van het ´Aquapark´. Daar mag je zelfs gratis met de bus naartoe. Eindelijk staat het geluk eens aan jouw kant.

De volgende morgen ga je, na een ontbijt van tandenbrekend stokbrood, kersenjam zonder kersen, een snotterig eitje en naar slootwater smakende koffie, al vroeg op weg richting het ´Aquapark´.
Gelukkig duurt de rit maar een ‘staand’ half uurtje. Het waterpark ziet er imponerend uit met zijn enorme keuze aan wildwaterbanen. Heerlijk, de hele dag spartel en spetter je lekker in het water, tot je eindelijk genoeg moed bijeen hebt geraapt om die ene eindeloze waterglijbaan uit te proberen.
Wauw, het is een monster van maar liefst 100 meter hoog, waar je met donderende snelheid omlaag zult razen. Als je eenmaal boven bent aangekomen krijg je, in slecht Spaans klinkend Engels dat je je handen achter je nek moet vouwen en plat op je rug moet gaan liggen. Dat heb je natuurlijk weer niet begrepen, en donder je dus met een enorme vaart naar beneden. Je lichaam schudt alle kanten op en probeer je in leven te blijven door krampachtig binnen de randen van de smalle glijbaan te blijven.

Maar je bent er nog niet! Eenmaal beneden aangekomen stuiter je vervolgens als een platte steen over het water, en landt onzacht met je knieën tegen de rand aan de overkant van het bad.
Opgelucht kruip je dan uit het water, waar een opzichter je een flinke Spaanse uitbrander geeft. Troost zoekend loop je snel richting jou vriendin, in de hoop daar wat troost te mogen ontvangen, maar ook dat is je niet gegund.
Ze ligt in een deuk! De rest van de bezoekers trouwens ook. Verbaasd, gebutst, geschaafd en teleurgesteld kijk je haar aan, hoe kan ze toch zo hard tegen je zijn. Wat blijkt: tijdens de afdaling is door de wrijving de hele achterkant van je Speedo-zwembroek weggeschuurd! Ook al heb je inmiddels een handdoek rond je middel gebonden, algemene hilariteit is jouw deel en er zijn teveel ooggetuigen om ongemerkt in de bus te kunnen stappen. Terug rijden naar het hotel? Nee, lopen!

Deze klote vakantie zal je nog lang heugen, het staat de rest van je leven in je geheugen gegrift! Zelfs na 25 jaar zul je bij elk Spaans liedje op de radio de neiging krijgen de hele installatie door het raam te donderen.


Ik negatief? Nee hoor, ik ben gewoon een realistische pessimist!

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk geschreven.
Ik moet zeggen wij hebben nog altijd goeie herinneringen hebben aan de low budget vakantie´s.
dat kan je wel zeggen wat een shit-vakantie
Goedkoop is duurkoop.
Thuis blijven en met de voeten in een teiltje terwijl er Hawaï muziek uit je oordoppen schalt is realistischer. ;-)
Leuk om te lezen. Minder leuk om meegemaakt te hebben.
Wel ironisch dat eronder reclame wordt gemaakt voor lastminute vakanties :)