Gedicht Binnenin

Door Arinka gepubliceerd op Friday 13 June 18:35

Binnenin 

Ik leef hier in een land vol dwazen 
waar mijn leven langzaam vloeit 
als druppels langs de wanden 
in een modderplas vol bloed 

Ik zie hier tal van ogen 
die bekijken hoe ik doof 
als een kaarsje in het vensterraam 
verborgen in de hoek 

De tralies van mijn kleine wereld 
drukken zwaar op beide schouders 
en trekken mij weer terug 
zodra ik even boven ben 

Een traan glijdt 
over mijn wang 
ergens uit mijn keel 
klinkt een dof gezang 
waarom 
ben ik verlaten 
waarom 
kan ik niet praten 

Niets laat ik toe 
in mijn gevoel 
ik gedraag me arrogant 
en koel 

Ik wil vergeten 
ik wil niet denken 
wil ook helemaal 
niet meer schenken 

Ondanks alles 
heb ik pijn, verdriet 
wie heeft mij ooit zo gestoken 
dat ik me zo heb gewroken 
ik weet het niet 

Ik zing alleen 
heel zacht een lied 
en lied van lang geleden 
toen de mensen 
mij nog geen pijn deden 
toen ik nog kon geven 
toen ik nog durfde leven 

Nu is het weer voorbij 
de wijs stokt in mijn keel 
Er is hier op aarde 
één iemand te veel 

Niemand geeft om mij

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
kan me hier heel goed invoelen, mooi beschreven deze eenzaamheid.
Au zeg…niemand is teveel, behalve de mensheid zelf soms.
kippenvelmoment
Prachtig droevig gedicht.