De ideale wereld op Plazilla: Plutopia.

Door Lucifall gepubliceerd op Friday 13 June 07:59

Hoe ziet jouw ideale wereld er uit en hoe zou jij op Plazilla kunnen bijdragen aan Plutopia?

Doe we dat zoals in het Utopia van John de Mol? Net zoals in de buitenwereld met hier en daar een alternatief of diepgaand trekje?

Doen we dat door een open discussie of wringen we ons in bochten.

Hoort blokkeren in Plutopia en lost dat wat op? Of zou dit juist groepjesvorming in de hand werken?

Is het mogelijk: dichters, emo-schrijvers, artikelschrijvers, poëten en andersdenkenden te verenigen in Plutopia?

We tappen allemaal uit hetzelfde vaatje
We ademen allemaal dezelfde lucht
Allen alleen weten we niets
Allen samen weten we alles
All is one

Ik vraag met af: hoe ziet jouw Plutopia eruit?
 

Reacties (45) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Plutopia is wat je er zelf van kiest te maken. Het is een groot virtueel speelveld waar voor iedereen wel iets te beleven (en te leren) valt. Mooi onderwerp, en mooie reacties.
Als ik eerlijk ben is er een ding dat ik niet wil.
Een plutopia

Jezelf moeten bewijzen of eruit, een winnaar die met veel geld gaat lopen, afgunst , na met vertrouwen begonnen te zijn..

maar als antwoord op je eigenlijke vraag, hoe ziet mijn plutopia eruit?

Veel gelezen worden, mooie reacties, aandacht voor elkaar. helpen als je dat kunt, je stil houden als je niets weet te vertellen.
aardig blijven, want iedereen hoort erbij.
zeker een mooi Plutopia :-)
Leef en laat leven...
Als eerste wat leuk bedacht Plutopia,

Hoe mijn Plutopia eruit ziet, ruimte voor iedereen , want iedere heeft wel iets te schrijven waar ik door kan leren, genieten of om lachen.
Een wijs en begripvol samen zijn, verdraagzaam en een hoog Gun gehalte en als er al iets recht te gezet moet worden waarde en respect meenemen naar elkaar om daar dan aandacht aan te geven of te weten om iets te laten gaan, ik moet zo vaak denken aan een opmerking die ik thuis hoorde vroeger toen ik kind was

Er zijn geen problemen, er zijn Mensen.
Vaak is het mij ook in het echte leven opgevallen hoe de problemen er inderdaad vaak veroorzaakt worden door de mens zelf, ik heb mijzelf ook daarom bewust aangeleerd een probleem te evalueren om het daarna al gauw niet meer als een probleem te zien en erdoor heen te kijken, het verdwijnt dan weer vaak net zo snel als dat het kwam. Een balletje dat opgegooid wordt hoeft niet altijd opgevangen te worden, die mag ook lekker wegrollen zonder aandacht,

Dus Plutopia kan een mooi inspirerende bron van onderlinge daadkrachtige schrijvers en schrijfsters zijn die elkaar stimuleren in de positieve zin.
En eerlijk gezegd is Plazilla zo een Plutopia al voor mij persoonlijk,de waardevolle wijze raden en leuke mooie artikelen hebben mij veel gebracht in mijn genieten en leren van het schrijven.
Ik weet zeker dat Plazilla als Plutopia inspireert.. Het mooiste hier vind ik dat je iedere dag wel wat bijleert.
Mijn Plutopia..leuke vraag!
Ik denk: leven en laten leven met respect. Niets verwachten. Doen wat goed voelt. Experimenteren en van fouten mogen leren, elkaar vooruit helpen. All is one, gewoon "zijn".
Niets verwachten vind ik ook een mooi inzicht in deze.
Ik heb een half jaar in een zgn all is one mini-maatschappij van stadsnomaden mogen leven.. Ik verwachte van alles. Met name paix en vree en een saamhorigheidsgevoel. Helaas is het elkaar vooruit helpen moeilijk, ook in een dorp vol hippies..
Plutopia is zeker mogelijk met allerlei verschillende soorten mensen zolang iedereen elkaar de ruimte en de vrijheid gunt. Al die vaatjestappers vinden elkaar wel.
Ruimte en vrijheid.. mooi
Ik denk dat alle soorten mensen hier hun ei kwijt kunnen. Mijn Plutopia zou zonder oordelen en al helemaal zonder veroordelingen zijn. Ieder zijn eigen ding, krijg je niet genoeg aandacht misschien eens in de spiegel kijken, krijg je veel negatieve aandacht misschien eens in de spiegel kijken. Ik kan de artikelen die mij niet aanspreken prima negeren, ik kan hier komen wanneer ik dat wil. Als mensen hopen op mijn reactie nodig ik ze van harte uit om mij een verzoek te sturen om hun artikel te lezen en ik zal ze antwoorden of ik lees en waarom wel of niet. We zitten ook hier in verwachtingspatronen en oordelen en ik probeer juist dit ook in 'real' life zoveel mogelijk los te laten. Een boeiend proces maar het schept enorm veel ruimte in mezelf. Als iemand hier zit om te verdienen (wat echt wel mogelijk is!) dan gun ik hem/haar de grootste inkomsten (volgens mij was ik de enige die in het begin smakelijk kon lachen om de artikelen van Dick Laan omdat ik zag waar hij mee bezig was).
Als iemand hier zit om met elkaar te schrijven en te lezen dan gun ik deze persoon dat hij in een liefdevol vriendenclubje terecht komt die op elkaar reageert en met elkaar schrijft en praat. Val ik buiten dat vriendenclubje dan zal ik opnieuw de hand in eigen boezem steken en me de vraag stellen waarom. Niet zozeer omdat ik op zoek ben naar al mijn eigen fouten maar wel om misschien te concluderen dat ik beter pas in een ander clubje die op de zelfde toonhoogte praat of dat ik misschien zelf door mijn gedrag buiten dit groepje ben gevallen, aan mij opnieuw de keuze wil ik mijn gedrag veranderen omdat ik dit van mezelf geen correct gedrag vind of accepteer ik wie ik ben en accepteer ik ook de consequenties. ................. en zo rammel ik er een reactie uit in blind vertrouwen dat ik hier typ wat uit mijn hart komt........ samengevat zie ik dus inderdaad overeenkomsten met de Utopia punten, gunnen, vertrouwen, verwachtingspatronen, oordelen, geld en niet te vergeten........ aandacht. Maar nogmaals vragen staat vrij, hulpvragen stellen schijnt een moeilijk thema te zijn net als het vragen om aandacht maar een rechtstreekse vraag komt bij mij beter binnen dan een klaagzang met de hoop dat iemand dit lied hoort en de vraag eruit filtert. (geleerd uit mijn eigen spiegel!!)
Veel 'ik' in deze reactie maar de enige die ik nl kan veranderen ben ik zelf tot hoever ik hierin ga is ook aan mezelf. Als ik mezelf dwing om binnen de grenzen van Utopia te willen verblijven zal ik mezelf aan moeten passen aan de groep......... maar mocht er geen wegstemsysteem zijn dan was dat nog maar de vraag........ dan zou je daar ook met individueel gedrag kunnen overleven als je je daar gelukkig bij voelt. toch? (dat is geen zekerheid wat ik daar zeg, geen ervaring mee maar ik zou het me kunnen voorstellen, stil op de achtergrond je eigen wereld, ik zou er wel als observator willen zitten en het ene verhaal naar het andere verhaal voor mijn ogen zien verschijnen en vastleggen)
Sorrie voor mijn artikel onder de jouwe maar je laat me schrijven met één zo'n vraag :-)
Jouw reactie triggert me. Wat ik in het echte leven en ook op Plazilla zie gebeuren, is dat er een aantal informele leading figures zijn. Als je serieus uit wilt gaan van het gegeven dat alles één is, zou dat in theorie betekenen dat je onbevooroordeeld met anderen, of met schrijfsels omgaat. Er zullen altijd invloeden zijn vanuit je eigen rugzakje, die de manier manier waarop je iets leest bepaalt, interpreteert en hoe je er op reageert. Daarbovenop nog het idee ergens wel of niet bij te willen horen, maakt dat er toch groepjes ontstaan. Ik probeer zo onbevooroordeeld mogelijk om te gaan met wat ik tegenkom, zowel op Plazilla, als in real life. Maar heb wel gemerkt dat dat een prijskaartje heeft. Er wordt in de maatschappij vaak verwacht dat wie niet voor is, tegen is. Volgens mij wordt dat veroorzaakt door een stuk wantrouwen.
Er zijn absoluut invloeden vanuit je eigen rugzakje, dingen die herkenbaar zijn zullen eerder aanspreken of zal je eerder iets op te reageren hebben denk ik maar daar is ook niets mis mee daarom ontstaan er ook groepjes die kunnen praten/schrijven over gedeelde interesses. Wil niet zeggen dat er ook geen gemeende delers zijn met anderen. Alles heeft een prijskaartje maar ik koop in mijn beleving hiermee mijn eigen rust , geluk en vrijheid die ik deel met de mensen met wie ik wil delen. Ergens merk ik dat ik daardoor met bepaalde mensen niet meer klik, bijna moeite heb om over koetjes en kalfjes met ze te praten (voor mij leven ze op een andere planeet die ik niet (meer) ken en dat is geen veroordeling slechts een constatering, zij hun ding ik de mijne) maar er andere mensen om je heen komen met wie ik kan lezen en schrijven zonder elkaar voordurend op de huid te zitten. Groepjes zullen er altijd zijn maar je mag en kan ook deelnemen aan meerdere groepen en een groep is voor mij ook niet heilig....... Wantrouwen............. als ik daar over begin kan ik denk ik beter een nieuw artikel gaan maken :-) Ik probeer ook maar wat totdat ik in situaties kom die me bevallen door te leren van de situaties die me niet bevallen met vallen en opstaan .............
Zo zie ik het ook wel. Je hebt de keuze om ergens wel of niet op te reageren. Als je reageert, ontstaat een dynamiek. Vooral in het begin hier op Plazilla had ik heel erg de neiging om in de bres te springen voor anderen. Ik merk dat veel mensen meeleven, zich hier erg betrokken voelen bij elkaar. Op zich is het geweldig dat die mogelijkheid tot interactie er is.
Hierboven refereerde je aan hulpvraag, of aandacht vragen. In feite lijkt me dat iedereen die iets schrijft aandacht vraagt voor hetgeen geschreven is.
Wat ik persoonlijk nogal heftig vond, is dat als ik een artikel met dagelijkse beslommeringen publiceerde, dat mensen met allerlei oplossingen aankwamen.
Heel lief natuurlijk, maar dat was mijn opzet niet.
Ik wilde gewoon dat ei kwijt.
Ik vind dat je ten alle tijde moet proberen zelf een oplossing te zoeken, dat hoort bij individuele ontwikkelingsprocessen. Als er echt een probleem is, weten dat je altijd om hulp kunt vragen.
Die hulp, of die aandacht ontstaat door die interactie.

Ja, koetjes- en kalfjespraatjes kunnen gezellig zijn als het zo uitkomt, als je op eenzelfde golflengte zit, ontstaat dat spontaan ;-)
En soms vind je hier aansluiting, soms daar.
De heiligheid van groepjes spreekt mij ook niet aan, maar merk wel de impact die het heeft, ook hier.
Sorry dat ik me er in meng hoor, maar ik vind jullie discussie echt boeiend. Ik schreef het al aan Kirsi, maar ik dek dat je groepjes niet tegen kunt houden. Dat is geen onwil - zo verloopt dat na een tijdje gewoon. Ik denk nu jij wat meer mensen leert kennen, je ook sneller geneigd bent hun artikel te lezen en wellicht te reageren en wanneer er een diepere converstatie geboden wordt (mss in pb) dat je elkaar dan nog beter leert kennen.
Dat is heel mooi aan Plazilla, maar ook gevaarlijk.

bij een groep horen is niet per definitie verkeerd of individueel beperkend. Immers, velen van ons zitten 's avonds ook alleen op de bank en dat beetje aanspraak is zeer welkom. Juist zij zijn meer op plazilla aanwezig en vallen dus op.

ik denk dat iedereen het hier op plazilla wel goed meent en heel graag die utopie wil zien. Zeker na de gebeurtenissen van afgelopen tijd. En wat er is gebeurd is ook een les. Hopelijk leren we daar allemaal van.

Dat is zo fijn aan dit soort artikelen. Het maakt ruimte voor discussie / gesprekken etc.