De spionnen

Door Rose_love gepubliceerd op Thursday 12 June 18:57

Voorzichtig legde ze een van haar handen op een lange, brede wortel die half boven de grond uit stak. De aarde was nog vochtig van de regen van vrijdag. Ze zakte er een beetje in weg. Liefdevol streelde ze de stam met haar vingers. Er straalde een koele energie van af. Haar vingertoppen tintelden helemaal.
Ze draaide zich om naar Mark om wat te zeggen, toen ze ineens wegzakte in de aarde. Het ene moment stond ze nog tussen de wortels en het volgende moment was ze opgeslokt. Weg!

Een mysterieus geluid haalt mij uit mijn concentratie. Met tegenzin trek ik me los van de bladzijde. Voorzichtig leg ik het spannende jeugdboek neer en kijk mijn tuin rond. Onverwacht blijft mijn blik hangen op mijn twee tuinkabouters. Zag ik ze nou net bewegen? 

911265f3a8a586cb6f8f472cedd89872_1402594

Onzeker staar ik naar het glas rosé in mijn hand. Hoe vaak had ik het al bijgevuld? Ik meende altijd ongevoelig te zijn voor alcohol, maar ik wist uit ervaring dat ook ik af en toe gigantisch onderuit ging – figuurlijk dan. Ik keek weer naar de kabouters. Ze leken echt te bewegen. Voorzichtig zette ik mijn glas op tafel en even voelde ik aan mijn voorhoofd. De kabouters bewogen. Dit leek nergens naar. De grote tuinkabouter bewoog wat onhandig heen en weer. Het was een kabouter met een grote bril op zijn neus die hem door het brede, zwarte montuur wel een beetje een boeventronie gaf. De andere kabouter, in zijn blauwe overall, leek me dansend uit te lachen. De oogjes van beide kabouters schitterden, alsof ze levensecht waren. Ik begreep er niets van. En toen hoorde ik de stemmetjes.

‘Hahaha, kijk haar nu!’ zei de blauwe overall. De boevenkabouter proestte het uit, waardoor hij bijna omviel, maar daar lette niemand op.
‘Blond, hè, dan krijg je dat soort dingen.’

03fc550f0ddc540463627c69f0b37ce6_1402594

‘Ze verwacht natuurlijk nooit dat wij haar een beetje bespioneren hier, voor het geval er zo’n schrijfopdracht over haar zal gaan. Je weet wel, uit die nieuwe zilla.’
De boeventronie wankelde weer op de steen, terwijl hij zei: ‘Die nieuwe zilla wordt vast een succes. Ik sta telkens weer versteld van die humor hier op Plazilla. Dat zelfs ik daar nog wat van kan leren, is natuurlijk onvoorstelbaar.’
De kabouter met de blauwe overall ging een eindje omhoog. Dat kwam doordat het blauwe figuurtje in de kabouter zijn schouders ophaalde, maar dat zag de andere buikspreker niet.
‘Had jij verwacht dat ze er zo uit zou zien?’ vroeg de blauwe overall.
‘Ik had me er wel een voorstelling van gemaakt, maar dat ze zo zou zijn, had ik niet kunnen denken. Kijk nu, ze doet haar schoenen uit,’ zei het andere wezen.
‘Waarom zou ze er naast gaan lopen, denk je?’
‘Geen idee,’ vervolgde de bril, ‘maar had je niet kunnen zorgen dat er voor mij een kabouter was zonder bril? Ik zie eigenlijk geen lor door die glazen. Het zou net zo goed een man kunnen zijn en daar kijk ik toch liever niet naar.’
‘Niet?’ vroeg blauwtje verdwaasd. ‘Oh, jij hebt er meteen weer romantische gedachtes bij? Je zou toch inmiddels beter moeten weten, grijsaard.’ De oogjes achter de bril begonnen kwaadaardig te glanzen.
‘Zeg, waar heb je het eigenlijk over? Je maakt toch geen grapje over mijn leeftijd zeker.’
‘Waarom hebben ze ons samen op pad gestuurd?’ vroeg de smurf, die het inmiddels een beetje zat begon te worden met de wasbeer, die nogal snel op zijn teentjes getrapt leek. ‘Ze hadden jou ook veel beter met een vrouw op pad kunnen sturen.’
‘Geen commentaar graag, help me liever die bril af te krijgen. Als ik eens stiekem naar een vrouw kan kijken, dan doe ik dat liever goed ook.’
De blauwe overall schuifelde langzaam naar de andere tuinkabouter.
‘En hoe dacht je dat dan te doen?’ vroeg hij bedachtzaam. De wasbeer sprong op en neer onder de kabouter.
‘Kom een beetje tegen me aanstaan, als ik dan wat beweeg, dan blijft hij misschien achter jouw muts haken.’

a2bf64c689e6c1fada3da21e997fc26c_1402594

‘Ben je gek,’ schrok de smurf, ‘ik kom echt niet tegen jou aanstaan.’
‘Zeg, wie had het nu over meteen romantische gedachtes? Je denkt toch zeker niet … ’ Ontgoocheld hield de wasbeer zijn mond.
‘Nee,’ haastte de smurf zich om te zeggen, ‘zeg maar niets meer. Door jouw gekonkel mis ik de helft van wat ze doet en ik moet toch wel wat zinnigs kunnen schrijven als zij het slachtoffer wordt van die opdracht. Ze heeft me zo vaak getergd met haar eindeloos geplaag.’
‘Vertel mij wat,’ bromde de wasbeer die nog steeds rare capriolen uithaalde om van de bril af te komen. ‘Wat doet ze nu? Bijt ze op haar pen?’
Smurf begreep niet waarom dat de wasbeer zo schokte.
‘Ja, wat zou dat? Maar je hebt gelijk, het is een rare gewoonte. Onthouden dus.’
‘Precies,’ mompelde de wasbeer, ‘daarom zijn we hier tenslotte. Rare gewoontes en blunders doen het altijd goed.’
‘Ssst,’ siste de smurf, ‘ze krijgt telefoon.’

75d8628ff4b9d2d7721609300b3fb298_1402595

Ik wilde niets van het interessante gesprek tussen de wasbeer en de smurf missen en dus drukte ik het telefoontje weg.

‘Nee, ze neemt hem niet op!’ riep de smurf teleurgesteld uit.
 ‘Zo te zien is dat ook een gewoonte van haar, de telefoon laten gaan als ze genoeg tijd heeft.’
‘Of ze genoeg tijd heeft, weet ik niet, gezien die stapel boeken daar links,’ zei de smurf, ‘maar volgens mij is ze nu online op Plazilla.’
‘Zie je, die boeken, dat is het werk wat ze nog moet doen. Dus het is niet goed dat ze nu op Plazilla zit. Volgens mij is dit uitstelgedrag.’
De smurf zweeg, want dat was iets waar hij zichzelf ook wel eens schuldig aan maakte.
‘Ben je je tong verloren?’ vroeg de wasbeer bars.
‘Kun jij nooit je mond houden?’ sloeg de smurf terug.
‘Als ik naar mooie vrouwen kan kijken, zucht ik alleen, maar die verrekte bril. Hoe ziet ze er uit, vertel eens?’
 ‘Nou, ze is … ’ begon de smurf aarzelend.
‘Waag het niet om me te vertellen dat ze mooi is,’ gromde de wasbeer, ‘ik zie geen lor met die bril.’
‘Dat heb je al een keer gezegd.’ De smurf was inmiddels behoorlijk aangebrand. Hij kon veel hebben, maar die wasbeer maakte het wel erg bont. Hij waggelde in de richting van de bebrilde kabouter en gaf hem met de punt van zijn muts een venijnige tik op de neus.
‘Je kunt wel zien met wie je omgaat,’ zei de wasbeer sikkeneurig. ‘Trouwens, je zou toch niet tegen me aan komen staan?’ Hij boog zich naar voren, nog een klein eindje en dan kon hij precies zijn bril achter die muts haken. Plotseling schoot hij te ver door en de twee kabouters vielen van de grote steen waar ze op stonden. Ze lagen plat op de straatstenen. De smurf had de tegenwoordigheid van geest om verder de kabouter in te kruipen, maar de wasbeer had niet in de gaten dat zijn pootjes onderuit de tuinkabouter staken. Hij foeterde nog steeds om de bril en had misschien niet eens door dat hij van zijn voetstuk gevallen was.
 

Ik besef dat ik niet langer kan doen alsof ik niets in de gaten heb. Langzaam loop ik naar de twee kabouters. De wasbeer trek ik er aan zijn staart uit. Met schuldige oogjes staart hij me aan. Dan verlos ik de smurf uit zijn benauwde positie. ‘Zo heren, wat doen jullie hier nu precies? Volgens mij zijn jullie me wel wat uitleg verschuldigd.’ Wie zwijgt, stemt toe, maar wat heb je daaraan bij zo’n vraag? 'Misschien maar even bespreken onder het genot van een ijsje?'

4893aaeddaf489466505a1d56e0046d3_1402595

 

Reacties (86) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hier heb ik van genoten - heerlijk !!
wat een glas roséwijn kan teweegbrengen hé :-)
Ja, je weet nooit hoe dingen verlopen.;)
Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet zeggen. De eerste alinea, zat ik al klaar voor een literair verhaal. De tweede voor een surrealistische verhaal.
De derde voor een komedie. De vierde voor een autobiografie (ze schijnen jouw gewoontes wel goed te kennen) De vijfde voor zo'n typische Plazilla-verhaal...

Dus... ik hou maar beter mijn mond en zeg dat het best een leuk verhaal was....
Oh ja, veelzijdig ben ik ook wel. ;) Het is vooral in een gekke bui ontstaan, dus je zit aardig goed met je analyse!
Ik zie dit nu pas - anders had de wasbeer meteen al een reprimande gekregen: waar haalt hij toch de euvele moed vandaan om zich als tuinkabouter in te laten huren? En dan nog om ijsjes zeuren?
De smurf had ik ook wel iets wijzer ingeschat.
Zo kom je altijd weer voor verrassingen te staan, terwijl ik dacht dat ik alles al gezien had.
Bedankt, Rose, dat je me weer met de neus op de realiteit gedrukt hebt. ;)
Ik wil natuurlijk niets over uw kwaliteiten zeggen, moeder Spookdier, maar houdt u hem wel goed in de gaten, die zoon van u? Overigens weet ik zeker dat hij dit gedrag niet van u geërfd heeft, dat moet de invloed van de koude kant zijn. ;)
ik lig in een stuip om het commentaar hier! Dit is veel leuker dan Brazilië-Kroatië. :-D
Hahaha, jouw reactie doet me denken aan zo'n deelplaatje op FB. Iets in de trant van 'Whut? 150 comments? I'll get the popcorn!' :P
Spot on! Dat is precies het gevoel dat ik had.
Heel mooi geschreven, ;-) genoten van De Spionnen
Thanks, Yneke! ;)
Opvallend onopvallend proberen te doen, ja daar zie ik ze wel voor aan.
Ach, een beetje typerend mag zo'n stuk best zijn, toch? ;)
Zekers, moest er stilletjes om lachen. Niet hardop want dat staat stom in gezelschap :)
Ik zou nooit van mijn voetstuk zijn gevallen :)
Misschien stond jij wel niet op een voetstuk?
:)
;)