Humor zit in een klein flatje.

Door Theun50 gepubliceerd op Wednesday 11 June 13:36

Vannacht was het weer eens zo ver; ik kon de slaap weer eens niet vatten, die lag namelijk boven op de kledingkast aan het voeteneind van mijn bed en ik was te beroerd om op te staan om die daar vanaf te halen. Nou ja, eigenlijk niet te beroerd, meer angstig om halverwege de reis naar de kledingkast alsnog in slaap te vallen. Ik zei nog tegen mij zelf:
“Theun, gewoon blijven liggen jong! Denk maar aan leuke dingen.”


Dus denk ik, af en toe met gesloten ogen loerend naar de drie verdiepingen hoger gelegen slaap, aan leuke dingen. Hoe lang wonen wij nu alweer in Spankeren? Vierendertig jaar, Theun!
En daarvoor?
In een flatje, Theun.
Ach gossie ja, dat leuke gehorige flatje! Onze eerste echte woning.
Dat flatje? Daar kan ik wel een drie verdiepingenboek over schrijven, leuke tijd geweest, je bent wild en je jongt wat.

Dat flatje doet mij trouwens ineens denken aan een niet al te snuggere kennis, een blonde collega van mijn vrouw. Niet dat ik daar iets meer bedoel hoor, ……met dat blond bedoel ik.
Die flat was eigenlijk meer een soort ‘doorstroom flat’, het was er voortdurend een komen en gaan van nieuwe en oude bewoners, verhuizers, familie, kennissen en andere lawaaierige hulptroepen.

Even terug naar die kennis.
Ze was (een vrouwtje dus) weer eens bij ons op bezoek. In de flat was het die dag weer erg rumoerig en lawaaierig. Onze kennis stoorde zich daar kennelijk nogal aan:
“Het is hier wel erg gehorig, hè?”
“Ja” zei ik, “de buren hebben daar ook zo’n last van.”
“Vooral dat gestommel en geschuif van hier boven vind ik nogal hinderlijk”, zei ze er meteen achteraan.
“O, dat zijn de benedenburen”, zei ik ongeïnteresseerd tussen neus en lippen door.
Ik zag haar nadenken! Vol ongeloof herhaalde ze vragend mijn antwoord:
“De.... beneden.....buren?”
“Ja, dat zeg ik, rechts naast ons wonen namelijk de bovenburen”. En om de woonchaos voor haar te completeren, zei ik vol overtuiging:
“En de rechterburen wonen links.”


Hoe dom ben je!
Onze kennis keek mij met open mond vol ongeloof aan, volgens mij twijfelde ze op dat moment werkelijk aan mijn geestelijke gesteldheid.
Ze schreeuwde het zowat uit:
“Maar dat kàn helemaal niet, man!”

Na een bewust ingelaste denkpauze keek ik haar diep in de ogen (het waren blauwe) en verbaasde mij over zoveel zichtbare domheid.
“Nou en of dat kan, ……wel eens van ‘woningruil’ gehoord?

Ik heb alsnog heerlijk geslapen!

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig.....hoe kom je er op.
Iemand maakte ooit (lang geleden) eens een opmerking over zijn bovenburen die naast hen woonden.
herstel 36 jaar wonen jullie daar. :-)

Hahahahaha
Nou, vooruit. Miste al ergens twee jaar!