Elastigirl.

Door Arinka gepubliceerd op Wednesday 11 June 09:38

3209fd4411f828fbc0f46f249c73b874_1402475

Als kind had ik het al, dan lag ik in bed naar het nachtlampje aan de muur, door mijn tranen van het gapen, te turen en ineens leek het net of ik me voelde groeien, of krimpen, dat kwam ook voor. Maar groeien vaker.

Het leek dan net alsof alles kleiner werd. Mijn voeten en handen zaten ineens mijlenver van mijn lichaam, ze waren ineens ook heel groot. Ik leek wel Elastigirl. Maar ook andersom gebeurde dat. Al op vrij jonge leeftijd had ik “aanvallen."

Als ik bijvoorbeeld in bed lag en naar een object keek, zoals het genoemde lampje, dan voelde ik mezelf krimpen tot de grootte van een mier. Alles werd ineens extreem groot en ik werd dan door paniek overmand.

Ik zag dan gewoon zoveel meer dan je eigenlijk met het blote oog redelijkerwijs zou moeten zien. Het boek Eric of het kleine insectenboek was dan ook een boek waarvan ik niet kon geloven dat het verzonnen was. Godfried Bomans moet dat gevoel ook gehad hebben, denk ik dan.

Dit krimpen en groeien is iets wat ik als kind echt heel eng vond. Ik was ook altijd bang dat het op rare momenten zou gebeuren, bijvoorbeeld tijdens mijn eerste communie. Ik moest vooral niet te veel in de kaarsen kijken, want dan was ik reddeloos verloren.

Ik had het ook op school (bijvoorbeeld na het te sterk concentreren op het gekriebel op het schoolbord) en dat was echt vervelend, want soms had ik het net op een moment dat we naar een ander lokaal liepen en dan kon ik niet lopen, omdat ik gewoon niet wist waar mijn voeten zich bevonden.

Ja, het klinkt raar, maar zo heb ik dat echt ervaren. Het is niet echt vergelijkbaar, maar het enige wat er in de buurt komt is van de trap stappen en dan nog een tree missen, zo'n verstapping, maar dan veel erger en enger.

Ik heb dan ook het grootste begrip voor onverklaarbare angsten van mijn dochters met Tourette. Ik weet niet wat zij zien en misschien toch ook wel. Je bent dan veel geduldiger als ze ’s avonds ineens beginnen te gillen van angst, omdat ze zich ineens een mier in hun immense bed voelen worden.

Het is bij mij in de loop der jaren wel minder geworden, maar toch herinner ik me het gevoel nog goed.

Voor mij is het onbekend hoeveel Touretters hiermee kampen, maar het lijkt me heel sterk dat ik de enige ben. Daarom denk ik dat het heel belangrijk is als ouder om altijd goed naar je kind te luisteren en je kind op het woord te geloven, zelfs al klinkt zijn of haar verhaal nog zo onwaarschijnlijk.

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ja vreselijk die kinderlijke angsten als ze maar goed gesteund en gerustgesteld worden dan wordt de angst minder, mooi artikel
Geen wonder dat je het eng vond. Ik krijg al de rillingen bij het lezen.