Tja, ook deze "Onbekende Schrijver" heeft het jullie niet makkelijk gemaakt.

Door Arinka gepubliceerd op Tuesday 10 June 18:08

De vorige onbekende schrijver... Dat was ik natuurlijk! Grappig dat het zo moeilijk geraden werd, terwijl het er voor mij echt vanaf spatte. Misschien omdat ík mijn kinderverhalen wel ken, maar deze doelgroep er nog niet zo bekend mee is.

Zo ook met deze onbekende schrijver, die zijn best heeft gedaan om jullie op het verkeerde been te zetten. Met een schitterend verhaal! Raden maar... 

De thuisreis

Het was lang licht gebleven maar de schemering had hen uiteindelijk ingehaald. Nog steeds waren ze niet thuis, de vrouw stuurde haar autootje met vaardige hand over rechte lege wegen. Het kind naast haar keek naar buiten en tekende met haar vinger onzichtbare lijnen op het raam.
Er werd niet veel gezegd, hoe de vrouw heette was het meisje alweer vergeten en ze was te verlegen om dat te bekennen. Liever bleef ze gewoon zwijgend in de autostoel zitten, kijkend naar het vlakke landschap wat voor haar ogen langs gleed.

Ze had de hele middag op de naamloze vrouw gewacht, in haar mooiste kleren en met haar lange haar in twee staartjes. De twee koffers stonden bij de deur in de hal, klaar om ingeladen te worden. Ze ging naar huis! Naar Mama en Papa, en naar haar broer en zus. Terug naar de eindeloze vlakten en de rechte kanalen en terug naar haar eigen slaapkamer die ze alleen met haar zus hoefde te delen. 
Het wachten had lang geduurd, de juffen hadden gezegd dat de maatschappelijk werkster haar in het begin van de middag zou op halen maar ze kwam pas na het avondeten. Het wachten had het meisje zwaar gevallen, bijna was ze bang dat ze vergeten was en dat ze nog langer in het het tehuis moest blijven, en ze wilde zo graag naar huis. Ze wilde naar de veiligheid van het oude huis, haar lieve Mammie en haar grappige Papa.
De andere kinderen hadden bij haar gewacht, haar vriendjes en vriendinnetjes die ze in die drie maanden had leren kennen. Pascal was de hele middag niet van haar zijde geweken, zijn donkere ogen verdrietig omdat ze weg ging. Hij was haar vriendje. Met hem liep ze hand in hand door de duinen en maakte zandschildpadden op het strand. Het was liefde op het eerste gezicht tussen de twee kinderen. Het meisje wist nog hoe er door de slaapzaal en het clubhuis van haar groepje het gerucht ging dat Pascal en zijn één jaar oudere zusje weer terug zouden komen. Ze waren vaker in het tehuis geweest, niet om aan te sterken zoals het meisje maar omdat hun moeder in het ziekenhuis lag en er niemand was die voor de kinderen kon zorgen. Of het meisje het interessant vond dat Pascal en zijn zusje uit Suriname kwamen? Misschien wel, dat ze donker waren was minder spannend, wel keek ze gefascineerd toe hoe de verzorgsters de ontembare krullen van Pascals zusje borstelden en vlochten. Zo heel anders dan haar eigen haar wat dun en bijna steil was.

Als ze wat ouder was geweest had ze zich misschien afgevraagd hoe het kwam dat ze hier in dit tehuis één van de populairste kinderen was, terwijl ze thuis onzichtbaar leek. Altijd stil en op de achtergrond, te verlegen om iets te zeggen en te onbeholpen om spontaan te zijn. Ze dacht er niet over na, hoe kon ze ook ze was nog maar zes, en nam het leven zoals het op haar pad kwam. 
Toen bij het avondeten nog geen teken van de maatschappelijk werkster was moest het meisje met de rest van de kinderen in de eetzaal eten. Het was vreemd, alsof ze al niet meer bij ze hoorde. Net zo onwennig als drie maanden geleden zat ze op de stoel die tot vandaag de hare was geweest. Ze luisterde naar het gebabbel van haar groepsgenoten en speelde wat met haar eten. Tranen prikten in haar ogen maar ze kwamen niet verder, ze huilde nooit. Had ook nooit gehuild toen ze heimwee had. 

Het was al avond toen de auto de duin op reed en de naamloze vrouw het meisje eindelijk op kwam halen. Waarom ze zo laat was vertelde ze niet, of het meisje vergat het meteen weer in haar opluchting. Het maakte niets meer uit. Voor het meisje hoefden ze onderweg niet te stoppen, toch parkeerde de vrouw ergens halverwege haar autootje bij een wegrestaurant. Hier kreeg het meisje wat te drinken en gingen ze naar de wc. De vrouw gaf haar ook een klein cadeautje, een muisje van zacht plastic met een wit vachtje van echt bont. Wanneer ze eraan rook, leek het net of ze een konijntje rook. Ze noemde het muisje Donsje en hield het diertje de rest van de reis stijf vast.
De reis had uren geduurd, daglicht was via schemering naar donker gegleden en het meisje was een beetje in slaap gevallen. Niet te lang want ze was te opgewonden om te slapen. Onderweg terwijl ze naar het donkere landschap keek dacht ze aan haar huis. Het oude huis wat zoveel kraakte en waar ze nog zoveel hoekjes in kon ontdekken. En ze dacht aan haar ouders, broer en zus die ze in die drie maanden maar één keer had gezien. Er was maar één zaterdag in de maand een bezoekdag en de eerste maand mocht een kind niet eens bezoek krijgen. Mama kwam in de tweede maand alleen, Papa bleef bij de andere kinderen want die mochten niet eens op bezoek komen in het tehuis. Maar Mama had na de eerste keer een slim plannetje bedacht, zij had ontdekt dat ze het meisje mee mocht nemen op een uitstapje en dus nam ze het meisje de volgende maand mee naar een grote stad in de buurt. Daar hadden haar vader, broertje en zusje op haar gewacht. Dat was leuk geweest, ze hadden gelachen om die slimme Mammie die de leiding om de tuin had geleid. Het was een spannend geheimpje geweest, maar het meisje had haar mond gehouden. Niemand in het tehuis wist het. Zelfs Pascal niet. 

Het was stikdonker toen het autootje voor het grote huis stopte, nog voor het meisje uitgestapt was werd de voordeur opengegooid en kwamen ze naar buiten. Papa, Mammie en haar grote broer en zus. Breed lachend en door elkaar heen pratend werd ze als een kostbaar kleinood naar binnen gehaald. Ze waren ongerust geweest omdat het allemaal maar duurde, maar die angst was snel vergeten toen het kleine meisje weer veilig bij haar eigen familie was. Wanneer de maatschappelijk werkster weg was gegaan wist ze niet, ze kon zich niet eens herinneren dat ze binnen was geweest. Misschien had ze het meisje alleen maar afgezet en was ze toen naar haar eigen huis gegaan. Wat maakte het ook uit? Het meisje was weer thuis, in haar eigen bed waar Beer al met gespreide armen op haar wachtte.
 
 

Reacties (77) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nou Arinka het wordt tijd dat je het vertelt want ik wil het nu wel eens weten.
Ingrid2... zou kunnen, maar ik gok toch op Natuursmurf. Vanwege "de onbekende schrijver die ZIJN best heeft gedaan" enz. Ik denk dat het een verschrijving was, of is Arinka zó uitgekookt om dat als trucje te doen?
Arinka is een meesteres in het geven van een fijne subtiele "twist". ;-)
Ik heb een aantal "kandidaten" in mijn hoofd, maar eentje viel af omdat ze niet met Arinka bevriend is hier.
Karazmin? Zou kunnen, maar dit is geen standaard Karazmin-verhaal. Ik gok nu op Ingrid2.
Gildor kan het niet zijn, het is niet zijn trant. Daarbij staan er twee ieniemienie foutjes in die hij niet zou maken.
Twijfel nog steeds tussen Anerea en Karazmin, maar ga voor Karazmin.
Tenslotte kiest die voor de zoveelste keer voor Schweiz, best verdacht. ;)
Waarom verdacht? Mijn tactiek is heel simpel, ooit wordt het Schweiz en dan zul je zien dat ik de enige ben die het goed heeft. :) Daarbij heeft Arinka het over een schrijver, en voor zover ik weet is Schweiz een meneer
Ik wacht vol smart op de uitslag. Kun jij die niet vast plaatsen, Karazmin? ;)
De woorden in de intro analyseer ik niet meer, sinds de bescheiden aanwezige wasbeer.
Anerea denk ik
Karazmin!
Dit is ..... G I L D O R. Durf er een hoofdhaartje onder te verwedden.
Heb er zat -)
D E A L :)
Ja, als inzet je hoofdhaartjes - en ik... ik hoef natuurlijk niets in te zetten, want ik heb gelijk met natuursmurfje :)
Maar mocht je onverhoopt toch gelijk hebben, dan ben ik wel bereid om jouw haar te knippen :)
1 haartje hoor, meer niet -)
Eentje maar? Tssssj :)
Oke jij je zin ...... 5 dan -)