Ik ben zo ontzettend teleurgesteld in jou! Weer doe je me zo'n verdriet... Je maakt me kapot!

Door Arinka gepubliceerd op Monday 09 June 23:15

e7d4b76ca9cec2ba1b125b5ec8a8d632_1402351

Er is waarschijnlijk wel iemand in je leven waar je graag een betere relatie mee zou willen of iemand waar je reusachtig teleurgesteld in bent. 

Iemand in je familie of in je vriendenkring. Iemand in je huidige leven of uit je verleden. Je weet het allang. En toch... Steeds weer ben je teleurgesteld als ze iets niet doen of niet laten zien dat ze je ondersteunen of van je houden op de manier waarop je dat nodig hebt.

Steeds weer die "pijn" als ze niet zeggen wat je zo graag zou willen horen. Je vraagt jezelf af: HOE moeilijk kan het zijn om te zeggen: "Ik hou van je, we zullen je missen, wat jammer dat je ziek bent, ik steun je, ik ben reusachtig trots op je!"?

Nou, blijkbaar is het voor sommige personen zó moeilijk om te zeggen dat ze het gewoon niet zeggen. 

De cyclus van pijn en teleurstelling gaat maar door en zelfs als je voor jezelf de teleurstelling wel kunt verwerken doet het pijn als bijvoorbeeld je kind of geliefde niet de woorden hoort die hij of zij nodig heeft. Als ze ziek is, maar niemand beterschap wenst. Als ze vergeten om zijn mening te vragen. Omdat ze zo opgaan in hun eigen belangen en bezigheden.

Je zou willen dat je het van je af kon zetten, want het vreet aan je. Maar hoe?

Want je hebt het recht om je teleurgesteld en gekwetst te voelen, je ziet dat je je niet aanstelt. Je vader hoorde je te steunen, je moeder hoorde van je te houden, dus wat is in vredesnaam hun probleem?

Nou... Het is niet hun probleem. Het is jouw probleem, van jou, van mij, van de gevoelige mensen die iets verwachten van anderen wat ze ze zelf ook geven, maar wat we nooit of te nimmer terug zullen krijgen.

We willen vrienden zijn met die mensen, maar zij niet met ons. We willen vriendelijk zijn tegen vreemden, maar zij niet tegen ons, we willen de goede, lieve dochter, zus, vriendin, schoondochter, moeder zijn, maar als we niet zo gezien worden, zullen we het nooit worden. Ondanks al onze inspanningen.

Het verhaal van verdriet. Het verhaal van teleurstelling. Het verhaal van wat ze wel en niet moesten doen, of wat ze konden en niet konden zeggen. Het is een cyclus in onze geest en de gekke verwachtingen van onze eigen verbeelding. Zij zijn niet zo, dus laten we stoppen met het zagen aan onze eigen stoelpoten. 

Hoe weten we zeker dat ze niet om ons geven, zich niet bezig houden met ons? Misschien hebben ze gewoon een achterlijke manier om het te laten merken. Een onzichtbare manier. Iets wat wij tot op heden nog niet hebben kunnen ontdekken en misschien wel nooit zullen doen. Dus laten we stoppen met proberen.

Genoeg nu! Ik dwaal weer veel te ver af en wat heb ik aan die sombere gedachten, terwijl dat niet is hoe IK mij voel, maar hoe mijn gevoelens met me op de loop gaan als ik denk aan de teleurstellingen door anderen. Het is tijd om dat van me af te zetten. En jij, idem dito! Kom je met me mee? 

Laten we het doen in de naam van vreugde, omdat het niet uitmaakt wie je bent en wat je leefsituatie is. Of wat voor rare geschifte familie of vrienden je hebt. Vreugde in je leven is wat je verdient en laat je niets anders wijsmaken!

Je verdient geen verdriet of pijn of teleurstelling. Er is geen enkele reden voor. Natuurlijk, je geest is koppig en zal niet meteen luisteren naar redenen om je anders te gedragen of te voelen. Maar laten we het proberen in een taal die de geest misschien wel zal begrijpen;

  1. Het verhaal dat je jezelf vertelt is een leugen: Het is een leugen dat ze niet om je geven, je weet dat niet absoluut zeker. Het is ook een leugen dat ze om je moeten geven. Niemand heeft, helaas, het recht dat er iemand om hem of haar geeft.
  2. De verwachtingen die je hebt zijn vals: Je hebt geen recht om verwachtingen op te leggen aan anderen. Je bent hier om je leven te leven, niet om anderen te vertellen hoe zij moeten leven. Stop daar dus mee. Word beste vrienden met de werkelijkheid en zie het voor wat het is. Als mensen om je geven en het laten merken: Geweldig. Zo niet, dan weet je niet of ze om je geven, maar: Geweldig! Want jij gaat gelukkig zijn.
  3. Je geluk of ellende hangt af van jezelf: Ik geef toe, het is een genot om de hele fucking klote wereld de schuld te geven voor al je verdriet. Niet echt een gezonde manier om er mee om te gaan, maar wel heerlijk. En de waarheid is; zowel geluk als ellende zijn dol op je. Een harde waarheid, maar wel lekker bevrijdend. Omarm het.
  4. Je macht woont in jou, niet in hen: Stop met het weggeven van je krachten aan de liefde en alles wat je liefhebt, geef het niet in al te goed vertrouwen weg. Hou het veilig in jezelf, je geeft jezelf weg op basis van gekke verwachtingen. Geen wonder dat je verstoken van alle vreugde raakt. Houd vast aan je kracht. Deel die niet met iedereen.
  5. Spaar je energie voor belangrijke dingen: Besef je niet hoeveel energie al deze bagger vreet? Stop met een held te zijn om alles, maar huil ook niet om de kleinste dingen. Stel je voor wat je kunt doen met de energie die je niet verspilt aan je gekwetst en teleurgesteld voelen en wanhopen over zaken waar je geen controle op hebt. Gebruik het voor goede dingen, die energie geven. Gebruik het op jouw voorwaarden, niet als een reactie op een vals verhaal.
  6. Je bent het verplicht aan jezelf om te leven in vreugde: Je kan zeker leven zoals jij dat wilt, je hebt dat recht. Doe het dan ook, het is aan jou om te leven zoals je wilt. Jij alleen kunt die prachtige persoon die je bent laten leven in volledige vreugde en harmonie. Jij hebt de middelen om dat leven te creëren, dus als je het wilt, kun je het hebben. Het is een keuze!
  7. Je zult vast al veel tijd hebben verspild, maar toch: Wanneer je dit duidelijk begint te zien, zul je ofwel de relatie verbeteren met de mensen die je 'teleurstellen' en 'pijn' doen of je zal je van hen afwenden en ze gewoon helemaal vergeten. Hoe dan ook, deze pijn, deze teleurstelling is een verspilling van tijd. Stop met zwelgen in zelfmedelijden en gebruik de tijd en energie voor betere dingen.
  8. Je zult je oude ik snel ontgroeien: Ellende en verdriet verkrampen het hart, sluiten zenuwbanen in de hersenen, en langzaam los je op uit de wereld van de realiteit en de huidige tijd. Je zult dieper en verder in je verhaal zakken. Je verdriet, je zelfmedelijden in je geest zal gaan overheersen en je zult niet meer gelukkig kunnen zijn. Je wilt niet eens meer leven... En als je niet meer wil leven, wat is er dan nog over? Zodra je het geluk omarmt zul je merken dat je groeit en uit de oude persoon stapt die je ooit was. In een nieuwe persoon die wel wil leven.
  9. Er wordt van je gehouden, hoe dan ook: Het komt allemaal neer op de liefde. We verlangen ernaar om bemind te worden. We verlangen naar materie in deze wereld. We verlangen naar iemand om zelf iemand te zijn. Dus ga iemand zijn om zelf iemand te zijn! Stop met je te verdrinken in de ellende van "Ze houdt niet van mij!" "Hij geeft niet om mij!" Liefde is te vinden op je eigen voorwaarden door eerst liefde aan jezelf te geven.

Dus denk eraan, het maakt niets uit wat een ander zegt of doet. Wat zij vinden, vinden zij, Het is van hen. Laat het waar het is en waar het hoort: Bij hen! Vervuil je geest niet met hen en bemoei je alleen met je eigen zaken en jezelf. 

Nu is het jouw beurt om je open te stellen. Vertel het me als je gekwetst of teleurgesteld bent met iemand of iets in je leven en wat je eraan doet, hoe je je voelt? Laten we het er eens over hebben in de reacties!

a1c1f6e3609096358951cb3da7718b8d_1402351

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als kind werden mij vele dingen aangeleerd op school: altijd eerlijk zijn, vertrouwen niet beschamen, beleefd zijn, een ander niet aandoen wat je zelf niet zou willen.

Er werd mij wijsgemaakt dat goede en eerlijke mensen altijd beloond werden en dat de slechterikken die altijd vals spelen bestraft zouden worden.

Later heb ik ontdekt, dat ik een van de weinigen ben die die principes serieus nam en op z'n minst trachtte ze in de praktijk te brengen. Erger nog, de grootste criminelen staan het hoogste op de sociale ladder: bankiers, politici, crony capitalists..

Als er op het werk iemand anders een goed idee had, dan probeerde ik niet om de pluimen ervan op te strijken, maar gaf ik de credits volledig aan de bedenker.

Als iemand zich voordeed als vriend, dan was ik dikwijls loyaal tot in het absurde, onder vier ogen nam ik geen blad voor de mond, maar naar de buitenwereld verdedigde ik die persoon.

Ik weet nu dat hoe gewetenlozer je bent, hoe succesvoller je zal zijn. Probleem is alleen dat ik mijn geweten niet kan en niet wil uitschakelen..

Het lijkt wel of de wereld voornamelijk bestaat uit domme goedzakken en slimme slechterikken. Terwijl ik het schrijf besef ik dat dit een feit is..

Zonder de 'domme' goedgelovige massa zouden de slechterikken geen kans maken.

Survival of the meanest.. Elke generatie een beetje meer..
Mooi geschreven en zeker herkenbaar.
Schuldig op al het bovenstaande. Maar hoe laat je dat gevoel los. Van alles en iedereen kan ik dat hoor. Maar dat verlangen dat je ouders je zien en erkennen. Dat is een mega valkuil. Zo dicht bij en zo ver weg. Ik vind een familieziel een lastig ding.
Wat een schitterende herkenbare tekst! Inmiddels ben ik gelukkig alweer een hele tijd de nieuwe persoon die uit de oude kwetsbare en depressieve persoon is gestapt :-)
Laat inderdaad bij anderen wat van hen is en blijf dicht bij jezelf.
Ieder weet voor zichzelf of men egoïstisch is of niet. Of men aardig is of niet en laat anderen daar hun mening over hebben, Wie die schoenen niet aanpassen, proppen hun voeten er eenvoudig niet in.
Mooie relaas. Zelf heb ik in de loop der jaren geleerd niets te verwachten. Als je " niets " verwacht kun je ook niet teleur gesteld worden. Laat ik het zo zeggen, ik weet voor mezelf wie ik ben en wat ik ben, ik doe mijn best, probeer het mijn naaste naar hun zin te maken, wat wederzijds is (ook niet altijd) , voor de rest als iemand meent lollig te zijn (ik noem dat lollig zijn) wat mij pas geleden is overkomen en mij in eerste instantie echt van mijn stuk had gebracht heb ik een avond getierd totdat mijn zoon opmerkte (die zich echt nooit nergens mee bemoeid) mam steek daar geen energie in dat is ze niet waard, mijn man daarbovenop opmerkte haha, dat uitgerekend jou dat moet overkomen nou toen heb ik het naast me neergelegd en heb er nog niet eens wakker van gelegen. Kortom in de loop der jaren ga je vanzelf door allerlei omstandigheden je verwachtingspatroon bijstellen, en dat is maar goed ook.
Goed artikel die verdiend om een paar keer te worden overgelezen