Gister was ik het ff hemaal kwijt

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 05 June 17:01

Ze is Roemeense van origine, volgens de trimster tachtig procent Podenco, maar voordat ik dat wist zei ik tegen wie er naar vroeg: "Oh, zij is een Kliko."

Niet Vuilnisbakkie, da’s wat ordinair en Geutpinzer of Chien de la Vie lijkt wel interessant, maar voor wie wat woordjes over grens spreekt blijft het klinken alsof ze uit de goot is geplukt.

Ik ging vanwege één of ander langharige pluizenbolletje naar de opvang, die zulke kansloze puppies hier naartoe haalt. Helaas… dat hondje was voor mijn neus weg gesnaaid en ja, In een hok met twee veel grotere deed deze heel erg haar best over dat tumult van die twee grote loeiakkers heen te springen en blaffen: "Zie mij, ikke is zo schattig." Ze stonk een uur in de wind, maar ze liet zich makkelijk oppakken en dat koppie, nou ja…

In de bench op de achterbank naar huis huilde ze tranen met tuiten, maar zodra dat draadhuis in het atelier stond kroop ze erin alsof het de normaalste zaak was. Volgens EmjE was ze meteen aan me gehecht. Toen zij die eerste dag kwam buurten keek ze telkens naar mij op, om te weten wat ik ervan vond, vertelde EmjE later. Missy heette ze en ik bedacht of er een andere naam in me opkwam, maar nee… en dat ze gehavend was wist niemand. Totdat ze, terwijl ze groeide als kool, af en toe begon te hinkelen. Ze piepte ook wel eens heel zielig als ze te enthousiast met andere honden speelde.

Het onderzoek, de pijnstillers plus operatie, kostte een kapitaal. Ik had er met gemak een luxe cruise van kunnen maken, ware het niet dat zulk heerlijk doch kortstondig plezier na drie weken al herinnering wordt. Zo’n hondje kan je jaren dagelijks plezier geven… De dokter in het orthopedisch medisch centrum verzekerde me dat het goed kon komen met de mankepoot, die ook nog een stuk korter is dan de andere drie,

“Mits u zich stipt en trouw aan de aanwijzingen houdt”.

Oh dan… .

Na de operatie leek het een lief aanhankelijk doch volledig mislukt dingske met een heel mooi koppie. Alsof de achtergebleven, kaal geschoren, bilpartij niet hoorde bij de goed ontwikkelde voorkant. Vel over been leek het koddige kontje wanstaltig scheef en mismaakt. De spiertjes in dat achterbeentje, die opnieuw aan het overtollige bot waren gehecht, hadden na de operatie totaal geen kracht of volume meer.

Twee maanden trokken we veel aandacht: “Och, wat heeftie? Onder een auto gelopen? Krijgt ze wel genoeg te eten? Ze is echt veel te mager.” Ja, twee centimeter dikke vacht weghalen laat zijn sporen na, maar het karakter was nog volledig intact en hoe hou je een speelse puppy in bedwang? Met buiktuigje aan de korte lijn. Acht heel lange weken revalideren en weer lopen op vier pootjes leren. Langzaam zag je dat achterbeentje wat krachtiger worden. Tot ze eindelijk weer, heel even, los mocht…Gek was ze van vreugde, maar ja, zelf kende ze haar grenzen niet en ze had zich al snel weer overspeeld. Voor we er erg in hadden was ze weer een paar dagen kreupel… … Ondertussen moest ze óók nog worden opgevoed.

Ze kijkt graag TV maar als er iets op vier poten langs komt vindt ze dat die dingen niets in onze kamer te zoeken hebben en vleugels? Sjonge, zij, Missy dus, is van de Faraohonden afgeleid. Een jachthond dus en dat zit verankerd in de genen.

Aangezien de bejaarden in mijn ouwelullenstraatje keurig op de rij de pijp aan Maarten geven, hebben wij, de jonkies, er in korte tijd drie nieuwe bewoners bij gekregen. Daar moet Missy als waakhond erg aan wennen. Mijn directe buurman met vriendin sloot ze meteen in haar hart, maar de twee dames daarnaast moeten kennelijk wel eerst met goed gevolg een Missy-examen afleggen… Ze hebben toevallig ook alle twee een hond…In dit blije bejaardencomplex zijn wij nu dus met recht het bonte hondenstraatje… en Missy komt in de puberteit. De postbode kan niet langs komen of ze windt zich daar over op alsof het huis wordt leeggeroofd. Inmiddels loopt ze heerlijk los in het bos. Dat poept en piest toch wat kneuteriger, vindt ze. Mijn leven is totaal veranderd. Nu klets ik met lieden waar ik anders niet meer tegen zou hebben gezegd dan: gmorgen of genavend.

Eergisteren kwamen we langs het bekende kletsbankje met vier hondebezitters en uiteraard moest Missy kennis maken met een nieuw klein keffertje, dat de vrolijke oudere dame met een knippertje leerde luisteren. Ze rollebolden al snel door het hoge gras. Iedereen schepte op over zijn eigen hond. Ik dus ook. “Missy kon na vier dagen al los, want ze lette vanaf de eerste dag op waar ik was.”

“Zo zo, da’s vlug… de mijne kon dat pas veel later en luistert voor geen meter.”

“Ik durf dat nu nog steeds niet, heb hem al vier maanden.” Die mensen van gisteren kenden elkaar kennelijk al heel goed. “Volgende week krijg ik er een nieuwe zak bij,” zei de vriend van de aardige bezorgde vrouw met haar grauwe ouwe, langzame luie, zwarte slome viervoeter van onbekend ras.
“Ach gossie Jan, dat is je tweede al, toch?” riep de grijze dame verschrikt.
“Ja, maar deze is tijdelijk, ik had even genoeg van die katheter.” deed de man met vilten kouwboujhoed onverschillig alsof die pieszak niets bijzonders was. Al snel ging het gesprek dan ook door over seks met zo’n zijuitgang en dus kondigde ik aan door te lopen, met een gezicht van 'lekker-dan', omdat Missy altijd meekomt als ze ziet dat ik verder wandel. En zo geschiedde het dat moeders trots was als een pauw toen het vrolijke intelligente Podencootje met de oren in de nek in een noodgang naar me toe kwam rennen…"Goed zo meiske, prima gedaan, schat."

Gisteren trof ik hetzelfde stel daar op het bankje en ineens wist ik het zeker over Missy: I will always love you , Maar ook dat ik stiekem gedanst heb van een lichte hartverzakking toen ze ineens in geen velden of wegen meer te zien was. Daar gaat ze, dacht ik nog, maar dat was iets anders dat door het hoge gras croste met een witte punt aan de staart. Oempffff.

 “En gisteren zei u nog, dat ze altijd meekomt, hihi,” was de grijze dame adrem met zo’n pissig ondertoontje van Ik kan je dromen. Natuurlijk lachte ik schaapachtig en ging braaf zitten omdat iedereen, die er verstand van had, zei dat je op de plek moet blijven waar de hond je is kwijt geraakt.

‘t Is moeilijk bescheiden te blijven als je weet dat je trotse opsnijderij door je hondje aan flarden wordt gesneden, maar na een kwartier was ik toch even het spoor bijster en de regie geheel kwijt. Diverse mensen hielpen zoeken. Na drie kwartier ben ik uiteindelijk toch maar eens thuis gaan kijken… Bleek mijn doerak daar al een half uur achter het huis te liggen terwijl de buurtjes dachten dat ik gewoon binnen achter de computer zat…

Nou ja, nu weet ik het zeker. Missy heeft de beste naam die er bestaat en ze houdt vaak hele gesprekken tegen me. Nu nog leren om haar Dancing Queen van Abba te laten zingen, dan ga ik met haar optreden… Of zal ik oefenen met The winner takes it all?

Nog een deeltje van een hondeleventje? 
Klik hier 

 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk, zo'n honds verhaal! Ik zie ook dit nu pas voor het eerst - en ik begrijp niet waarom dat zo is. Wat moet je eigenlijk aanklikken als je dit wilt tegenkomen?
Dank aan Karazmin voor het opnemen in de weeklijst.
Ik denk dat je die zilla moet volgen en dan komt het telkens in je persoonlijke nieuwe artikelen?
Op een originele en heel persoonlijke manier ingevuld, mooi! En een klein schattig hondje kiezen vanachter twee blaffende knapen, dat had ik ook zo kunnen doen. Ik heb ook foto's van haar gezien en het schattigheidsgehalte druipt inderdaad van het scherm. Ook wel leuk om dat beeld in je achterhoofd te hebben bij dit verhaal. Bedankt voor dit mooie strafwerk!
Ah, altijd uitkijken met zo'n jachthond, kunnen wij van meepraten. We moesten Lisa, kruising foxterriër en whippet altijd aan de lijn houden. Ze was de braafste hond die we hebben gehad maar zodra ze iets rook was ze doof en blind.
Die Missy toch ze is me er eentje. Dat wordt vast een onstuimige pubertijd. Prachtig strafwerk.
Strafwerk is best leuk.....hier komen dus goede verhalen van;-)
Van mij mag je nog meer strafwerk maken! Het is genoegen het na te lezen...
Zo kan een straf omgezet worden in cadeau!