Gestoord

Door Christine1 gepubliceerd op Sunday 01 June 21:15

Dit verhaal heb ik als huiswerk gemaakt voor de les Psychologische Thriller.

 

De bel gaat wanneer ik me in de zetel wil neer zetten. Zuchtend loop ik naar de deur. Wanneer ik de deur open zie ik een grote bos bloemen. Achter de bos bloemen komt plots Luc’s  gezicht te voorschijn. Ik verschiet en wil de deur terug dicht gooien maar hij houd hem tegen met zijn voet.

“Verwelkom je zo al je gasten?”
“Het is uit tussen ons! Verdwijn!” zeg ik vastberaden.
Ik doe nog een poging om de deur dicht te doen maar hij laat zichzelf binnen en loopt langs mij heen. Hij legt de bos bloemen op de tafel. Hij heeft een zwarte broek aan en een blauwe pull.
“Ik meen het Luc! Maak dat je weg bent!”
Ik ben zijn overspel nog niet vergeten.
“Komaan Karen, ik wil het terug goed maken.”
“Eruit!” zeg ik terwijl ik naar de deur wijs.
“Heb je een ander?” Zijn ogen schieten vuur.
“Maakt het uit?”
Hij komt op me afgelopen en duwt de voordeur dicht en blijft voor me staan met zijn armen gekruist.
“Antwoord op mijn vraag.”
“Het zijn uw zaken niet.”
Ik wil de voordeur terug open doen om hem eruit te zetten maar hij blokkeert de weg.
“Ik vraag het je nog één keer Karen. Heb je een ander?”
“Maak dat je weg bent!”
Ik verschiet van de klap die volgt en wankel achteruit. Ik grijp met mijn hand naar mijn wang die pijnlijk aan voelt. Luc zet een pas korter bij en ik deins achteruit tot ik tegen de muur gedrukt sta. Ik staar naar de grond terwijl de tranen van mijn wangen af lopen.

Hij is gek geworden.
Hij heft met zijn hand mijn kin omhoog en zegt: “Heb je een ander?”
“Nee,” stamel ik.
“Ik geloof je niet!” zegt hij fronsend.
En toch is het de waarheid.
Hij neemt me ruw bij mijn arm vast en sleurt me mee naar de tafel waar mijn labtop op staat. Hij zet hem in gang en opent het internet. Daarna gaat hij naar mijn Facebook pagina en controleert alles. Hij kan niets verdachts vinden.
“Heb je nog een ander profiel?”
“Nee.”
“Je liegt! Anders zou je mij wel terug nemen!”
“Iemand die mij bedriegt en mij nu nog slaagt, wil ik niet terug.”
Hij neemt me mee naar de zetel.
“Zit!” blaft hij.
Ik doe wat hij zegt terwijl hij een stoel neemt en over mij gaat zitten.
“Het is jouw schuld dat ik je bedrogen heb.”
Ik kijk hem ongelovig aan. Gelooft hij dat nu zelf?
“Laat me terug bij je in trekken?”
“Echt niet,” fluister ik.
Ik staar naar mijn handen en raap al mijn moed bij elkaar. Ik kijk hem aan in zijn koude groene ogen en zeg: “Ik wil dat je vertrekt en ik wil je nooit meer zien.”
Hij steekt zijn hand uit naar mij en legt hem op mijn wang. Ik schrik.
“Komaan Karen, geef me nog een kans,” zegt hij vastberaden.
“Ik wil dat je mij met rust laat.”

Hij grijpt plots mijn haar vast en zegt: “Ik trek terug bij je in! En nu wil ik eten! Dus zet je recht en maak me iets te eten!”
Ik begin te beven. Ik doe wat hij zegt en loop naar het aanrecht.
“Wat wil je eten?” stamel ik.
“Maak mij maar een spiegelei.”
Ik neem de pan, doe er boter in, breek een ei en laat het in de pan vallen. Wanneer het klaar is leg ik het op een bord en zet het op de tafel. Hij loopt naar de tafel toe en gaat zitten terwijl ik naar de schuif loop en er het bestek uit haal. Ik reik het hem aan terwijl mijn hart tot in mijn keel klopt. Terwijl hij eet ren ik naar de voordeur.
“Karen!” roept hij woedend terwijl ik hem vlak achter mij hoor. Net als ik bijna bij de deur ben grabbelt hij me vast bij mijn arm en draait me om naar hem. Ik adem sneller.
“Waar denk je dat je heen gaat!”
Zijn blik doorboort de mijne. Ik wil me los rukken maar hij is sterker dan mij en sleurt me terug mee naar de tafel.
“Zitten!”
Ik doe wat hij zegt en ga recht tegenover hem zitten.
“Als je je meer zou op tutten en liever voor me zou zijn ga ik niet op een ander.”
Nu is het nog mijn fout?
“Ga weg!”
“Ik denk er niet aan,” zegt hij terwijl hij glimlacht.
Wanneer hij klaar is met eten staat hij op en neemt me bij de arm en loopt samen met mij naar de zetel. Samen gaan we zitten terwijl hij de afstandsbediening van de tv neemt, hem op zet en zijn voeten op de salontafel legt. Wanneer hij na een uurtje begint in te dommelen buig ik naar de salon tafel om mijn gsm te nemen. Ik wil de politie bellen. Ik duw de nummers in en duw op bellen.
“Hallo, met de politie.”
Dan realiseer ik me dat ik niets kan zeggen want dan maak ik hem wakker.
Net als ik wil fluisteren grijpt Luc de gsm uit mijn hand en staart me woedend aan.
“Wat denk je dat je aan’t doen bent?”
Ik zwijg en kijk hem verschrikt aan.
“Wel?”
Hij kijkt naar het scherm waarna hij zijn blik terug naar mij richt.
“De politie! Ben je gek!”
Ik krimp in elkaar.
“Ga weg,” fluister ik.
Hij lacht en zegt: “Karen, ik ga niet weg. Ik blijf bij je en als ik je niet kan krijgen, dan niemand niet.”

Ik zet me plots recht zonder dat hij het verwacht en ren terug naar de deur. Ik hoor hem vlak achter mij en hij geeft me een duw waardoor ik voorover val. Ik draai me om op mijn rug. Hij staat dreigend boven mij en grabbelt me bij mijn haar en trekt me recht. Rechts van mij zie ik een beeldje dat op de kast staat, neem het vast en sla er mee tegen zijn slaap.
Au!” brult hij terwijl hij me los laat en met beide handen naar zijn gezicht grijpt.
Ik zie een straaltje bloed en deins achteruit. Zijn ogen staan woedend en hij loopt op me af. Ik draai me om en ren naar de voordeur. Maar ik ben nog steeds niet snel genoeg. Hij grijpt me vast, draait me om en pint me tegen de muur.
“Jij trut!”
Hij haalt uit naar mij en door de slag ben ik wat versuft. Hij zet zijn handen rond mij keel en nijpt. Ik spartel tegen en probeer zijn handen van mij keel af te krijgen.
“Als ik je niet kan krijgen dan niemand niet!”
Hij knijpt door en het begint zwart te worden. Ik krijg geen lucht meer. Ik vecht voor mijn leven maar het heeft geen nut. Hij is sterker dan ik. Een paar seconde later zit ik in de duisternis en stop ik met vechten.

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Spannend verhaal...!
Dank je :)
Mooi verhaal met en paar Vlaamse accentjes
Ik zie die Vlaamse accentjes niet :-). Mijn schrijfcoach (Nederland) wil er van tijd geen veranderen in mijn manuscript omdat ze het te leuk vind zoals "een tas koffie"
het zijn kleine dingen, die meteen opvallen. Jij zegt een keer 'dat zijn uw zaken niet' en 'ik zet mij recht'. dat zijn dingen die 'wij' jniet zouden zeggen of schrijven. Misschien zijn er nog andere voorbeelden ook, maar deze vielen mij meteen op. Het geeft ook wel charme aan de tekst voor "ons'
Ja, dat heb ik van Alma ook gehoord dat ze het charmant vind en daardoor niet over haar hart krijgt om het in deftig 'Nederlands' te zetten. Hier heeft de uitgever er in ieder geval niets van gezegd :-). Hier is dat dus normaal.
Mijn vriendin die mijn manuscript heeft proefgelezen mailde mij na 1 blad al om te vragen of ze moest verbeteren met 'vernederlandiseren'. Ik moest lachen, want ik zie daar dus niets aan. Het is wel grappig.
Wat een gestoorde lamzak! hihi, sorry , ik zat nog even in het verhaal.
Leuke opdracht.
Het einde vind ik lastiger. Je kunt niet vermoord zijn, want dan schreef je het verhaal niet in de ik-vorm, toch?
Wat bedoel je MoZ@rt? Waar heb ik gemist :)?
O jee, hoe leg ik dit nu uit?

"Een paar seconde later zit ik in de duisternis en stop ik met vechten."
Dit impliceert dat je bewusteloos of dood bent. Maar als je dood bent, kan je niet vertellen dat je stopte met vechten…snap je me?
Misschien ben ik hierin een rare lezer..hihihi..
Oei oei, in mijn manuscript staat zoiets als "ik probeer naar het oppervlakte van mijn bewustzijn te komen." Dan is dat ook niet goed? Ik heb ooit iets vergelijkbaars in een boek gelezen.
Hoe eindig je anders? Je kunt toch moeilijk zomaar stoppen? Suggestie? Hij dood haar in ieder geval.
Oooh, juist mooi zoals het in je manuscript staat!

Soms is het handig om een alleswetende verteller in je verhaal te stoppen, maar in dit geval vind ik jouw manuscript zin een mooier einde..dan vul ik meer in dat je het leven laat...