Het verhaal van vette Freddie.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 30 May 14:51

c65ce3e501fc4a8d41d1168358d257e0_1401456
Hij woont als vrijgezel (nou ja, woont) in een klein eenpersoons appartementje.
Als je zijn kamer binnenkomt breek je bijna je nek over de lege pizzadozen.
De vloer ligt bezaaid met ‘vieze’ blaadjes en aan de muren hangen vergeelde en verkreukelde posters en schaars geklede kalender pin-ups. Twee rafelige overgordijnen dempen het daglicht. In een hoek staat een hoogslaper met daarin een enorme snurkende vleesberg, een snurkgeluid dat normaliter alleen loopse zeugen kunnen produceren.
Als de vleesberg beweegt, komt er een grimas van onder het laken tevoorschijn en een hand die verwoede pogingen doet het laken weer in zijn oorspronkelijke positie te brengen.
Dit heeft tot gevolg dat twee enorme billen het gedempte daglicht mogen aanschouwen. Tussen de vleesbillen weerklinkt ineens een enorme wind waardoor de posters aan de muren beginnen te fladderen en de pin-ups verleidelijke bewegingen maken.

In een poging om overeind te komen wordt één been alvast uit bed gegooid. Heel voorzichtig ontstaat er een opwaartse beweging. In slow-motion komt hij overeind. Eindelijk, daar staat hij dan onze onvolprezen vette Freddie! In volle glorie in zijn stippeltjes pyjama, ongegeneerd krabbend aan zijn hangende kroonjuwelen.
Zijn hoofd ziet eruit als een ongesnoeide knotwilg, zijn haren staan alle kanten op en aan zijn linker wang kleeft nog een stukje pizza van de vorige avond.
In half slapende toestand, de oogjes half gesloten, strompelt hij naar de gore koelkast, pakt een aangebroken pak yoghurt die hij vervolgens aan zijn mond zet. Door de nadorst van de whisky drinkt hij zo gulzig dat de helft aan weerszijden langs zijn mond loopt en via zijn kin achter zijn scheefgeknoopte pyjamajas druipt. Vanwege zijn omvangrijke buik is de yoghurtstroom halverwege al opgedroogd.
Als het pak leeg is laat hij een knallende boer die het schamele serviesgoed op het aanrecht doet rinkelen.

Zijn wekker wordt ook wakker met een hels kabaal. Hij schrikt ervan, waggelt er naar toe, geeft hem een enorme mep en kijkt naar de stand van de wijzers.
Het is acht uur. Verschrikt realiseert hij zich dat hij vandaag een afspraak heeft bij het UWV. Hij rent, voor zover je kunt spreken van een rennende drilpudding, naar de badkamer. O, jee, hij moet zich nog scheren! Tussen de vele tandpastaspetters heen, probeert hij zijn gezicht in de spiegel te ontwaren. Het scheren wordt een komplete mislukking want de helft van zijn baardharen gaan schuil achter de tandpastaspetters.
Nu nog snel even aankleden. Op de grond, onder zijn hoogslaper, begint hij aan een zoektocht naar zijn beste pak. Na een kwartier heeft hij eindelijk alle onderdelen gevonden en schiet snel in de verkreukelde kledingmassa.
Snel, sneller, hij mag niet te laat komen want het UWV is streng.
Het heet ook niet voor niets; U Word Verwacht!

Als hij dan eindelijk zover klaar is (voor zijn doen dan…), loopt hij snel naar de voordeur, grist zijn autosleutels onderweg uit zijn half leeggedronken whiskyglas en beweegt zich richting zijn Mini-cooper.
Met veel moeite wringt hij zich in zijn auto, zijn stoel tegen de achterbank aan en het stuur in de eerste plooi van zijn dikke buik gedrukt. Koortsachtig zoekt hij de versnellingspook tussen de lege bekertjes en de hamburgerverpakkingen van de Mac. Sleutel in het contact, draaien, maar starten ho maar.
Veel gesputter en een afsluitend gieren van de startmotor, dan is het muisstil. Vloekend en tierend blijft hij aan het contactsleuteltje draaien. Eindelijk slaat de motor met een knal aan. Wild rijdt hij achteruit, de volle vuilnisbak van de buurvrouw beland in haar pas geschoffelde tuintje, de inhoud keurig verdeeld tussen de rozen, dahlia’s, siergras en de kerstboom van de vorige kerst.
Met gierende banden scheurt hij het pleintje af en de straat uit, op weg naar het UWV, hopend op een hoopvolle financiële bijdrage.

Eenmaal aan de balie van het UWV, kijkt een medewerker hem met een verbaasde blik aan.
Met een verhitte kop als een boei doet hij zijn verhaal en het verzoek om een aanvullende uitkering, want hij is namelijk langdurig werkloos. Nou, dat kan hij wel vergeten want zolang hij er een auto op na kan houden, grote dure kreukelpakken kan kopen en overmatig vette pizza’s kan eten, krijgt hij geen aanvullende uitkering!
Hoezo, pizza’s?
Ja, Freddie, je bent dat stukje pizza op je wang vergeten weg te scheren!

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hahahahaha.... Ouderwets mooi verhaal.

Het is een reflectie van de werkelijkheid... er zijn zeker dit soort mensen actief.

is inderdaad een smeuïg verhaal
Leuk verhaal met een moraal.
....en voor velerlei uitleg vatbaar.
wat een verhaal - echt? of niet?
het is in alle geval schitterend geschreven
In het verhaal zijn onderdelen van twee krant-artikelen verwerkt.
Dus ja, 'echt' en toch ook weer niet.
Je verzint het ook waar je bij staat, he? Geweldig.
Nou, ik las toevallig twee berichten in de krant die mij aanspraken.
Daar denk ik dan over door en verwerk dat in een smeuïg verhaal.
Zo doe ik dat.
tegen Theun50
1
Goed hoor, hoe kom je er op :)