Titel Thailand, een openbaring voor de westerling.

Door Elvis56 gepubliceerd op Friday 30 May 14:45

Allereerst moet ik even aangeven dat het vrij lang geleden is dat ik het laatste verhaaltje op mijn account heb gezet. Dit ten gevolge van 't feit dat ik hier vaak geen tijd meer voor had, of dat ik er totaal niet meer aan gedacht heb, mijn excuses hiervoor. Ik ga nu echter weer aan de slag. Dus hier mijn volgende amusante stukje:

Hallo, geachte lezers,
 
Na enkele dagen van afwezigheid, en door toedoen van andere bezigheden, zijn we weer in staat om wat mededelingen te doen.
Allereerst is het hier de laatste 3 dagen behoorlijk heet, ik denk zo om en nabij de 40 graden, en het ergste is dat het hier soms bijna windstil is, dus bak je hier als een stukje vis in de hete olie. Voor de rest gebeurt er hier niet echt veel, wat het toch onmiskenbaar soms wat eentonig maakt, maar goed, het is voor Joy nog altijd een belevenis om samen te zijn met haar familie.
Wat is het leven hier toch een gigantisch stuk ongecompliceerder dan in ons regeltjes-land,waar altijd wel weer iemand met het bezwerende vingertje voor je staat.
Iedere dag ontwaakt hier de mens in al zijn eenvoud, en gaat aan de gang op een gemoedelijke wijze met z'n alledaagse bezigheden en beslommeringen.
De Thaise mens leeft, min of meer, van dag tot dag, in het kader van "wie dan leeft, wie dan zorgt", zonder teveel gezeik aan de kop. Ze gaan vrolijk hun gang zonder dat hun iets of iemand ook maar een strobreed in de weg legt. Ze doen wat ze moeten doen, en doen dat op een heerlijk vrije - en onbeperkte wijze. Hoe anders is dit in ons overgereguleerde landje, waar maar iemand een scheet hoeft te laten, en je hebt weer een of andere belangenvereniging. Nee, hier heb je nog een vrije samenleving waarin ieder z'n gang gaat, en zijn de regeltjes op de vinger van een hand te tellen. Als je hier van goedwillende aard bent, heb je van niets of niemand iets te vrezen, en kan je heel gemakkelijk je tijd uitzingen, wie doet je wat?
De leefwijze van de Thaise burger bevalt mij wel, en ik moet er niet aan denken dat een samenleving als deze, zou worden ingeperkt door een overvloed aan regeltjes en voorschriften.
Natuurlijk is er hier een zekere mate van corruptie bij voornamelijk overheidsdiensten en politie, maar dat is er in Nederland ook, en ik denk nog wel een behoorlijk graadje erger!
Maar je hebt er hier vrijwel nooit last van, tenzij je toevallig tegen de verkeerde aanloopt. 
Een ander aspect dat mij opviel is dat er hier alles met elkaar gedeeld wordt, het maakt niet uit wat. Natuurlijk het eten en de drank, maar ook auto's, "motorcycles", kleding, audio-apparatuur, computers en laptops, woningen, bedden, enfin, noem maar op. Het is eigenlijk van niemand, maar van iedereen. Zo heb ik vorig jaar een "motorcycle" voor Joy's dochter Care gefinancierd, maar werkelijk iedereen maakt er gebruik van dat ding. Enigste voorwaarde die ik gesteld heb, is dat men er goed mee omgaat, en dat het ding goed onderhouden wordt, en men heeft zich goed gekweten van deze taak. En zo leeft men hier van dag tot dag, op een uiterst gemoedelijke wijze, vrolijk, met een glimlach, en heel ontspannen.
De Thai heeft echter niet geleerd om iets op te ruimen, mijn hemel! Als ik kijk naar het ouderlijk huis, dan rijzen mij de haren ten berge, zo'n troep is het daar vooral in huis.
Joy's moeder moest wel haast hinkstap springen om bij haar eigen bed te kunnen komen! Bergen van kleding en afgedankte troep slingeren over de vloer des huizes. Pas toen ik daar tegen Joy een opmerking over maakte, besloot zij om de rotzooi te gaan opruimen, daarbij geholpen door haar broer Peak. De Thai hebben de gewoonte om al hun afval, en afgedankte of defecte spullen, naar believen, zo maar ergens te dumpen, en je vindt de tyfus na 10 jaar nog steeds terug, en op dezelfde plek!
De Thai vinden dat heel normaal en gewoon, en worden ermee opgevoed. En dat is jammer, want bij iedere woning kom je wel een aldus gecreëerde vuilnisbelt tegen.
Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat ze niet overal hun tyfus kwijt kunnen, en gaat dat wel, dan moeten ze er wellicht voor betalen, of zijn ze te lui om dat alsnog te doen.
Aangezien er vaak etensresten tussen het afval zitten, vraag je je af, hoe het mogelijk is dat er niet al eens een rattenplaag of infectieziekte is uitgebroken. Wij zouden op die manier waarschijnlijk niet kunnen leven. Maar ze kennen hier ook niet een recycling-systeem zoals wij dat in kikkerland kennen. Even buiten het centrum van Khon Kaen trof ik een gigantische vuilnisbelt aan, waar het afval meters hoog lag opgestapeld, en ik me bij God afvroeg wat ze met al deze teringzooi zouden gaan doen.
Even voorbij de ingang van dit woningen-complex lagen vorig jaar ook metershoge heuvels van pleuriszooi te stinken en te rotten in de blakende hitte van de zon. Nu heeft men er grote vierkante containers neergezet, die inmiddels al dagenlang uitpuilen van de afval-smurrie! Wanneer worden deze eens geleegd? Als ze van de vrijkomende rottingsgassen uit elkaar knallen?
Laatst zag ik, s'avonds op weg naar huis, een man boven op een berg afval in een van de containers, zoekende naar blijkbaar nog iets bruikbaars, misschien had ie wel honger!
Goed mensen, Joy heeft me vanmorgen een lekkere, sterke, en hete bak koffie gezet, en daarnaast een ice-coffee voor me gehaald. Ik begrijp niet dat ik wel eens vaker last heb van diarree, u wel?? Eergisteren kwam ik met het idee om zelf patat te gaan maken, iets wat bijzonder door de familie op prijs gesteld zou worden volgens Joy.
Dus gingen we naar "The Big C", een plaatselijk warenhuis, waarin ook een supermarkt gelegen is. Daar besloten we de benodigde waar te gaan kopen, zoals aardappels, mayonaise, eieren, en wat gemengde salade voor erbij. Deze supermarkten zijn minstens zo groot als wij die gewend zijn in home-land, met voor ieder wat wils. Joy had zowat alles bij elkaar, alleen de aardappels ontbraken nog. Ze wenste het, achteraf gezien, toch wat praktischer en makkelijker te houden, en besloot kant en klare frites te nemen uit het vriesvak. Tot zover de zelfgemaakte patat! En toen op naar het ouderlijk huis in Banpet, c.q. de woning van Tom en No, alwaar de dame snel aan de slag ging. Tom was bezig om vrij grote stukken inktvis klaar te maken voor consumptie, en dat strookte eigenlijk niet met een normale patat-maaltijd, maar goed, ieder het zijne, nietwaar? Joy bakte de patat lekker knapperig bruin, gooide er een emmer zout overheen, en serveerde het geheel met salade met een dressing, en gebakken eieren. Ik moet zeggen, het smaakte prima, ondanks dat mijn bloeddruk met rasse schreden omhoog schoot naar ongekende pieken, en mijn hart tekeer ging als een op hol geslagen speedboot! En ziedaar, ik was zowat de enigste die van dit smakelijk gerecht gebruik maakte. 
De bergen patat stapelden zich op als bakstenen bij de plaatselijke steenfabriek, mede door de nimmer aflatende ijver van Joy, maar bleven nagenoeg onaangeroerd. Men had toch duidelijk meer belangstelling voor de inktvis met toebehoor die Tom inmiddels had klaargemaakt. Tot zover mijn geweldig idee dat met open armen ontvangen werd, en waar de waardering vanaf droop!!
Ik heb de rest van de avond dus volbracht met het verorberen van 2 kilo patat, hetgeen resulteerde in, tot 5 keer toe, een onbeheersbare drang om mijn sluitspier wagenwijd open te zetten, en onherroepelijk leidde tot een onmiddellijke vervanging van het ter plaatse zijnde sanitair! Althans ten dele. Ook dit is weer typisch Thais, en noopt tot enige gewenning.
Daarna hebben we de avond gesleten met een heuse Karaoke-sessie, om het aangeschafte setje eens uitvoerig te testen. Ik had voor deze gelegenheid een USB-stick gekocht, en via You Tube een aantal Karaoke-songs gedownload, en op deze stick gezet. Natuurlijk Engelstalige songs van o.a. Beatles, Elvis, Beegees, Everly Brothers, Neil Diamond, Neil Young, Rolling Stones, Cat Stevens, Bob Dylan e.a. En natuurlijk werd ik meermaals uitgenodigd om mijn zangtalenten te openbaren, en dat deed ik met veel verve en succes, en resulteerde in een vet platencontract. Ach ja, zo is Elvis immers ook begonnen, al zal de goeie man nooit geweten hebben wat Karaoke überhaupt is!
En zo zong ik de sterren van de hemel, daarbij de keel en stem smerende met het rijkelijk aanwezige gerstenat, en natuurlijk de whiskey, en verbijsterend aangegaapt door diep onder de indruk zijnde toehoorders, die dachten deze Farang even een poepie te laten ruiken! En zo kreeg ik vele staande ovaties, en voelde ik mij op het midden van een concertpodium, en deed ik vele, ter ziele gegane, beroemdheden in de popmuziek, herleven.
En dan is het nu inmiddels Songkran, het Thaise Nieuwjaar, ieder jaar wordt dit gevierd op 13 april. Enkele dagen voor dit gebeuren liepen we door het centrum, en werden er al op diverse plekken podia opgebouwd met gigantische geluidsinstallaties, die constant uitgetest werden. Als je ervoor ging staan werd je compleet omver geblazen door het geweld van het aantal decibels. Het was uitzonderlijk druk op de wegen naar - en van de stad, en dat heeft te maken met het feit dat vele Thai van heinde en verre naar huis gaan om familie op te zoeken, waardoor er lange files ontstonden. Overal reden er auto's rond met grote megafoons op het dak, en waaruit een oorverdovend gekraai klonk, een mengelmoes van trommelvlies-verscheurende klanken met aankondigingen van festiviteiten t.a.v. Songkran. En het gespetter, gegooi, en het zegenen van menige argeloze voorbijganger met water, begon zich ook al weer door de straten te verspreiden. U moet weten, de Thai schept er een bijzonder genoegen in, om met Songkran, volgens traditie, met tonnen of teiltjes water langs de kant van de straat of weg te staan, en iedere voorbijganger ongevraagd een koele douche te bezorgen. En u begrijpt natuurlijk wel dat iedere Farang daarbij een uiterst gewild doelwit is!  
Als je geluk hebt, ontbreekt enkel nog maar zeep en shampoo. Overigens waren wij op 12 april in Banpet, en ik moet zeggen, het begin van het Thaise Nieuwjaar gaat hier eigenlijk, min of meer, stilzwijgend voorbij. Geen vuurwerk, zoals wij dat kennen, en geen "best wishes", dus dat valt me enigszins tegen. Wel wordt er tot diep in de nacht "feest" gevierd, en hebben we er weer enkele coma-zuipers bij, maar dat is hier niet meer zo opvallend. Er volgen echter vele feesten, verdeeld over de stad, en in het dorpsgedeelte, met veel dans en muziek!
Maar er is ook aandacht voor meer serieuzere aangelegenheden, zoals de herdenking van het overlijden van Joy's vader in 2009. Daarvoor zijn we, op enkele personen na, met de voltallige familie gisteren naar een tempel vlakbij het ouderlijk huis geweest. Een ceremonie, waarbij weer het een en ander geofferd - en aangeboden wordt aan een stoet van monniken, om vooral het welzijn van papa te verzekeren. Een korte maar mooie plechtigheid, waarbij alle rituelen uit de kast worden gehaald, en die ondergetekende met de video-camera heeft vastgelegd.
En daarna wordt het feest vieren, ook bij onze familie, nou ja, er wordt de hele dag Malam-muziek gedraaid, en er wordt de hele dag gezopen, totdat men niet meer weet of men vooruit of achteruit moet lopen, en bij menige Thai gaat vroegtijdig het licht uit.
Tussendoor gaan we iets verder van het ouderlijk huis vandaan langs de kant van de weg staan vanwege het jaarlijks terugkerend gebeuren met Songkran. Dan loopt namelijk de hele dorpsgemeenschap uit, compleet met enkele praalwagens, een bonte stoet van zingende - en dansende mensen, daarbij constant overgoten met sloten van water.
Ik sta er dan aan de kant met mijn video-camera opnamen van te maken, en terwijl ik dat doe, komt er een Thai op me af met een teiltje met water, en onder grote hilariteit wordt dat geleegd aan de binnenkant van mijn shirt, en langs mijn rug af, waarbij mijn  huwelijksgereedschap door de koude douche krimpt tot het formaat van een kolibri.
Maar een goede Thai is op z'n Songkran-toekomst voorbereid, en heeft zich al vast een waterdicht, plastic etuitje aangeschaft, speciaal ontworpen voor deze gelegenheid, waardoor z'n mobiele telefoon niet vroegtijdig het leven laat. Gelukkig is mijn mobiel, bij zoveel onbezonnen actie, ongeschonden uit de strijd gekomen!
Vervolgens wandel ik richting huis van Tom en No, zonder shirt, in mijn blote bast, vanwege al die nattigheid en het zweten, en tref daar een grote delegatie aan van Thaise mensen, op het terras. Ik heb deze nooit eerder gezien, maar zeg vriendelijk "Sawadee Kab", wat vriendelijk beantwoord wordt. Dan ontwaar ik Ju en Tian ( een zus van Joy, en haar man ), en Olette en Kob ( Olette is de dochter van Ju en Tian, en zou gaan trouwen met Kob, iets waar ik vorig jaar al over geschreven heb ). Ook zus No is van de partij. De, voor mij, onbekende mensen zijn de ouders en naaste familie van de bruidegom, Kob dus, en men is bijeengekomen om de laatste obstakels die deze verbintenis in de weg staan, te annuleren.
Ik trek, om niet te compromitteren, mijn shirt weer aan, en ga erbij staan, als een scheidsrechter in een boksring. De aanstaande echtelieden zitten, als blijk van onderdanigheid, met hun knieën op de vloer. Er wordt over en weer gesproken en gelachen, totdat een oude grijsaard het woord neemt, en dan is deze vergadering ineens zo snel afgelopen als ie begonnen is.
De echtelieden in spe kruipen vervolgens van de ene persoon naar de andere, daarbij telkens, met gevouwen handen, hun hoofd in de schoot leggend van iedere aanwezige, die dan goedkeurend een aai over de bol geeft. Het is duidelijk, de kogel is door de kerk, er is eindelijk de zegen uitgesproken over dit voorgenomen huwelijk.
En was er al eerder het een en ander over gezegd geworden, tot een huwelijk kwam het niet, het werd steeds uitgesteld, vermoedelijk vanwege een geldkwestie.
En nu hoor ik dat de familie van de bruidegom een bruidsschat ( de zgn. "Dow" ) aan Ju en Tian moeten betalen van maar liefst 200.000 Thaise Bath ( 5000 Euro ), en dat is enorm veel geld voor Thaise begrippen. Als dat maar goed gaat, en niet leidt tot echtelijke twisten, huisvredebreuk, familieruzies, en moord - en doodslag!!
Maar goed, de man in kwestie, heeft een lot uit de loterij, want Olette is een bloedmooie meid, uiterst zorgzaam, vriendelijk, beleefd, en aardig, een klein prinsesje, some guys have all the luck!! En dan vertrekt de delegatie weer, en als de groep het bordes afloopt, maakt zich een grote, statige man uit het groepje los, en komt naar mij toe, geeft me een hand, en vraagt: "Where you go"? Hij bedoelt natuurlijk: "Where you come from"? Ik vertel hem dat ik kom van een klein kutlandje waar.............ach, nee, laat ik hem dat allemaal maar besparen, een Thai komt al niet al teveel in het buitenland. Tijdens onze conversatie kan de man het niet nalaten om mijn rug en achterste stevig te omklemmen, alsof ie de kunst van Grieks-Romeins worstelen al jaren beoefend. Normaal zou dat bij mij al genoeg zijn voor een welgemeende kopstoot, maar laat ik de feestvreugde omtrent het aanstaande huwelijk maar niet vergallen, en er voor aansprakelijk gesteld worden dat de familie niet voltallig is bij de grote dag!!
Goed, deze dag is, ik denk om ons te plezieren nog voordat wij weer terug moeten naar grabbel - en graailand, vastgesteld op zaterdag 21 april.
Overigens heeft de man, vanwege het aanzwellende vuur in mijn ogen, vroegtijdig losgelaten, gaf mij nog een stevige hand en vertrok, daarbij misschien wel een aantal verwensingen prevelend over deze Farang, richting Boeddha.
Dan wens ik alvast het aanstaande bruidspaar alle geluk toe, en de dames van onze familie trekken zich in een kamer des huizes terug om het een en ander nog te bespreken, ik denk o.a. de bruidsjurk en het feest. Want er valt vanaf heden natuurlijk het een en ander te regelen.
De rest van de avond is een groot feest, met natuurlijk Karaoke, waarbij deze jongen nogmaals laat zien dat talent zich niet verloochend, en waarbij menige Thai blij is dat hij bij mij in het voorprogramma mag staan.
Ik meld me weer.
 
Groet van Hans & Lovely Joy.
AIbEiAIAAABECLavw7Kzt6771gEiC3ZjYXJkX3Bo
 
cleardot.gif
 
 
 
   
 
 
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.