De volksvijand numero uno!!

Door Leny gepubliceerd op Thursday 29 May 15:37

  

iedereen kan ermee te maken krijgen, ik ben er zo een. In het verleden toen ik 24 was kreeg ik te maken met volksvijand nummero uno. Niet uit te roeien, ware het niet dat er een heel stelletje slimme vogels iets bedacht hadden om deze sluipmoordenaar te verrassen met een tegenaanval. Deze oorlog duurde voor mij vijf jaar en nog wat jaartjes naweeën. Maar de vijand was gesloopt en was niet meer teruggekeerd op het slagveld. Hij had heel wat schade aangericht, maar de huidige slimme meneertjes en mevrouwtjes hadden daar wel wat op gevonden, in de vorm van pilletjes slikken en doorgaan met je leven. Maar ik had hem verslagen. O zo.
 
Totdat ik in diezelfde periode zag dat die sluipmoordenaar mijn moeder aanviel.  Zij verloor de strijd en overleed. Daarna werd het even rustig, totdat mijn ene zus tegen die gluiperd aanknalde, ook zij had nog 9 maanden van strijd tegoed, maar verloor het van die gek, ondanks de inzet van al die slimme mensen die dachten deze sluipmoordenaar wel even te pakken te nemen. Het werden lapmiddelen, zij overleed in 2004, in het jaar 2005 was mijn broer de klos. Alle strijd van die gluiperd tenietgedaan met alles wat er maar bestond om hem te bestrijden, maar niets hielp. En ook hij was ten prooi gevallen aan de sluipmoordenaar. Mijn jongste zus ging in 2008 door een andere moordenaar, waarvan je zeker weet dat je de verliezer bent, longemfyseem, net als mijn oudste zus. Oorzaak? Roken! Tot aan haar laatste ademhaling wilde zij nog roken, omdat zij wist dat ook zij nog maar 9 maanden te gaan had. Zo hield ik weinig over van mijn jeugd als dit zo door zou gaan. Nu had ik alleen nog een oudste broer en een zus die ook op geleende tijd leefde, maar die nam het leven voor lief.
 
Ik leefde mijn leven, stopte met roken en drinken en probeerde zo goed en zo kwaad als het ging een normaal leven te leiden, zonder wat voor stoorzenders dan ook. Totdat ook de sluipmoordenaar bij mij langskwam. Ook ik was alweer ten prooi gevallen aan die sluipmoordenaar, hij was weer teruggekomen, alleen op een andere plaats. De slimme mensen dachten geen moment van twijfels maar gelijk een dag na de kerst in 2010, opereren met die hap. Een hap uit mijn borst was het zeker, maar de sluipmoordenaar had toch nog het lef om zich uit te zaaien, dus in 2011 was ik weer aan de beurt voor een operatie om de restanten van die gifangel er uit te peuteren. Het leverde mij een lamme arm en hand op, 4 chemo’s, waarvan de laatste bijna mijn leven koste, maar de slimme mensen hebben mij 72 uur lang met flessen en slangen in leven weten te houden totdat ik weer ongeveer wist waar en wie ik was.
 
Toen nog even 28 bestralingen van anderhalve minuut elke dag. Ik dacht het nu wel gehad te hebben. Ware het niet dat die sluipmoordenaar toch nog de weg wist naar mijn eierstokken. Dus de slimme mensen hadden een echo gemaakt en gezien dat er op de eierstokken ook dingen zaten die er niet hoorden. Eruit met die hap. Dus voor deze dame geen kinderen meer. Nou, ja ik ben 60 dus wat zeur ik nog.
 
De sluipmoordenaar was wel lekker bezig. Kom ik er 14 dagen geleden achter dat er in mijn hals een knobbel zit, bel de oncoloog, die verwees mij als de sodemieter naar de huisarts voor een echo, wat bleek? Zaten ze lekker met z’n drietjes feest te vieren in mijn strot en ik maar moeite hebben met slikken! Zou die sluipmoordenaar weer aan de gang zijn? Ik was niet bang meer, omdat ik weet wat me te wachten staat. Nu, aanstaande dinsdag een punctie en gelijk een biopsie, want de  patholoog en arts zijn erbij aanwezig, willen direct de uitslag weten. Ik zie wel wat er gebeurt. En weet je nou waar ik zo pist off over ben?
 
Ik zou drie weken geleden al met vakantie gaan voor een lange tijd, nu ben ik drie weken verder en zit nog thuis!!!!Alleen omdat die sluipmoordenaar zich nog niet bekend wil maken.
Ieder mens kan er ooit eens mee te maken krijgen, de sluipmoordenaar klopt niet aan je deur, hij nestelt zich gewapend met weinig ergens in een lichaam en een goeie slimmerd die hem weet te vinden en te verslaan. Helaas is die haat van mij tegen deze moordenaar nog niet getaand omdat hij al zoveel van mij persoonlijk heeft afgepakt, niet alleen mijn zus en broer en moeder en tante? Maar ook een stuk eigenwaarde van mezelf dat ik kwijt was als vrouw, mijn God, dat deed zeer. Het heeft heel lang geduurd, voordat ik gewend was aan een kaal hoofd, met dank aan de chemo, het heeft heel lang geduurd voordat ik mij weer in gezelschap van mijn vrouw mezelf durfde uit te kleden, terwijl zij niet eens keek.

Omdat zij wist wat het voor mij als vrouw betekende. Maar het is niet mijn schuld. Ik wilde alleen maar leven. En nu? De keuze is gemaakt door mijn vrouw en mij. Mocht het zo zijn dat die achterlijke sluipmoordenaar toch in mijn strot huis is gaan houden, dan ga ik gewoon weer de weg bewandelen die men mij aanbied. Dan maar weer kaal, ik heb mijn bandana’s nog, dan maar weer een litteken. Mijn lichaam is zowat al een landkaart. Maar wel mijn landkaart. Ik weet alle plekjes, allen hebben een eigen verhaal.


Enne, ik woon in het land van onzekerheid, maar de zekerheid laat ik graag binnen. Dat zijn slimme mannen en vrouwen in witte jassen die heel lang geleerd hebben om deze sluipmoordenaar, ze noemen hem Kanker, uit mijn systeem te jagen.
Ze doen hun best maar, als ik daarna eindelijk met vakantie mag? Please???
 

©
leny kruis

Inmiddels is de uitslag binnen....Ik kan lekker met hollyday, want de lumfeklieren waren gewoon vol met water en dat zou in de loop van de tijd vanzelf wel weggaan. Vrouwlief huilde zo van blijdschap aan de telefoon dat ik verzocht of ze wilde stoppen, want die zou anders ons chaletje uitdrijven. We kunnen weer leven. Op Face Book ging het los toen met mijn bericht las, gelijk maar een filmpje van het nummer HAPPY erbij gedaan. Was helemaal in de mood for dancing. Wat ik dus ook deed. Knalde ik wel tegen de bijzettafel aan, maar die kon ik npg net redden van de ondergang...

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Godzijdank Leny.Genoeg narigheid heb je gehad.X
Helaas redden het velen niet, maar hoop is de laatste hulp en inzicht.
Moedig verhaal.
Met een brok ik mijn keel dit levensverhaal gelezen, wat een ellende veroorzaakt die sluipmoordenaar, wat een kracht klink er door in jou vechten er tegen en wat opgelucht was ik aan het einde van je verhaal en ik wens je een fijne Hollyday!