Het autoriteitsprobleem, de sekse, de machtsongelijkheid en het gebrek aan antwoord

Door Joy Diy gepubliceerd op Thursday 29 May 14:38
cleardot.gif

Hoe hard walg ik van machtsongelijkheid?

Hoe hard walg ik van autoriteit?

Hoe hard walg ik van geweld (tegen vrouwen)?

Hoe hard walg ik van sexisme?

 

Inderdaad, best wel hard.

 

Toch moet ik toegeven, vaak denk ik aan hoe grote mannen met grote piemels mij of andere kleine meisjes meedogenloos domineren of zelfs verkrachten. Schelden, slaan en andere vormen van geweld komen daarbij aan te pas.

Hoe is het mogelijk dat ik zo op deze gewelddadige gedachtes kan geilen en tegelijkertijd, in het echte leven, op deze absurditeiten kots en er zelfs op een activistisch vlak tegen in ga.

Veel behoefte heb ik niet om diep in te gaan op de details van mijn harde verkrachtingsfantasieën, maar er is wel iets interessants aan op te merken. Wanneer ik fantaseer, denk ik evenveel aan de gedomineerde partij (klein, onschuldig, hulpeloos meisje) te zijn, als aan de dominante partij (grote, gemene, gespierde man met onbescheiden penis-formaat) te zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik beide zou willen zijn.

 

Hierbij kan ik meteen het algemeen gedachtegoed dat vrouwen van nature onderdaniger zijn dan mannen van de kaart vegen. Het zit er namelijk beide in, tenminste, bij mezelf.

Vaak heb ik, door mijn fantasieën en idealen, nagedacht over het dominantie en gender vraagstuk. In het dagelijks leven ben ik een zelfverzekerde, feministische, dominante, militante, strijdbare vrouw. En toch met zulke gedachtes. Zou het dan toch natuurlijk zijn? Ik heb het me vaak afgevraagd. En me vaak schuldig gevoeld over mijn tegenstrijdige idealen en fantasieën. Toch heb ik kunnen concluderen dat vrouwen niet van nature onderdaniger zijn dan mannen.

 

Dat vrouwen misschien onderdaniger ZIJN dan mannen, en de uitzonderingen dan ook ‘bijzonder’, ‘mannelijk’, of ‘stoer’ zijn, is het resultaat van een wereldwijde patriarchale maatschappij, waarin vrouwen ontmoedigd worden om voor zichzelf te denken, zichzelf te ontwikkelen, een eigen mening te hebben, om niet te veel met andere dingen bezig te zijn dan mooi zijn voor het sterkere geslacht.

Hier, in het Westen, heerst er toch een beeld dat vrouwen vrijgevochten, en gelijk aan de man zijn. Onze vrouwen werken, en onze mannen koken. Hoera!

Feminisme heeft in ieder geval bereikt dat vrouwen als volwaardige mensen worden gezien, met politieke en economische vrijheid. Toch leven we ook hier in een uiterst seksistische maatschappij, al is het meer subtiel. Man en vrouw worden nog steeds gezien als twee categorieën waar inherente karaktereigenschappen aan zijn toegekend, waar de commercie uiteraard veel baat bij heeft.

De stereotypes, van beide geslachten, zijn goed om de economie draaiende te houden maar de mens zelf heeft er weinig baat bij.

Daarbij, als vrouwen van nature onderdaniger zouden zijn, zou feminisme nooit hebben bestaan.

 

Maar goed. Als ons dan, door de patriarchale maatschappij, aangeleerd wordt om onderdanig te zijn aan mannen en er misschien daarom meer onderdanige fantasieën aan overhouden, zouden we moeten zoeken naar een maatschappij waar vrouwen heersen. Deze heeft een naam: matriarchaat. Misschien zouden de mannen daar wel fantaseren over dominantie en geweld vanuit vrouwen. Vol hoop speuren op het internet deed weinig goeds. De matriarchaat bestaat in de praktijk niet en is daarom een hypothetische term. Ook over matriarchale volken in het verleden blijft het gissen.

 

Dus zou ik het in mijn eigen hoek moeten zoeken.

Ik heb een enquête gemaakt waarin ik zoek naar verbanden tussen anti-autoritaire gevoelens, sekse, verkrachtingsfantasieën, en andere gerelateerde dingen die interessant zouden kunnen blijken.

 

Hier een aantal uitslagen.

 

70 % van de ondervraagden heeft een probleem met autoriteit. 90 % kan zich identificeren met feminisme. 38 % denkt dat vrouwen van nature onderdaniger zijn dan mannen. 51 % vindt seksuele ongelijkheid geil. 32 % fantaseert over verkrachting.

 

Van alle mannen heeft 71 % een autoriteitsprobleem. 25 % heeft verkrachtingsfantasieën. 40 % denkt aan de dominante partij zijn, tegenover 14 % de gedomineerde. De rest denkt aan beide evenveel.

 

Van de ondervraagde vrouwen heeft 65 % een autoriteitsprobleem. 39 % denkt dat vrouwen van nature onderdaniger zijn dan mannen. 41 % fantaseert over verkrachting. Maar 9 % denkt aan de dominante partij zijn, 53 % denkt aan de gedomineerde partij zijn, de rest gelijk.

 

Van alle mensen met een autoriteitsprobleem denkt 33 % dat vrouwen natuurlijk onderdaniger zijn dan mannen(!) en fantaseert 40 % over verkrachting. Dat is 8 % meer dan het gemiddelde.

 

De mensen die geen probleem hebben met autoriteit, zijn 50/50 man en vrouw.

 

Opzich interessante uitslagen, maar nog steeds kom ik er niet uit. Is het de seksuele ongelijkheid die, op wat voor manier dan ook, geil is?

Is het een soort resistentie voor extremen die men heb opbouwt? Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden al klaarkwam op het idee van een piemel in een vagina. Nu, met de open toegang tot het internet en de kennismaking met elke mogelijke fetisj, heb je al snel meer nodig.

Misschien is het omdat de meeste seksuele fantasieën politiek incorrect zijn, verboden vruchten waar we maar al te graag aan denken maar die we in realiteit nooit zouden plukken. Wat dan misschien versterkt wordt door mijn grote afkeer tegen autoriteit en ongelijkheid.

 

 

Nu moeten we eerlijk toegeven dat er, tussen mannen en vrouwen, een fysieke ongelijkheid bestaat. Mannen zijn absoluut het fysiek sterkere geslacht, uitzonderingen daargelaten. Daarbij hebben mannen een piemel, wat ook een handige tool is bij verkrachting- en dominantiespellen.

Als vrouwen over meer spierkracht en een piemel zouden bezitten, zouden ze dan ook mannen (en andere vrouwen) domineren? Ik wel.

 

Ik maak me erg druk om de zogenaamde rape culture, en om alle vrouwen die, gedurende de hele geschiedenis van de mensheid, verkracht zijn. Het is een van de meest schadelijke dingen die een man kan doen, en er moet nog heel veel gebeuren om het terug te dringen.

Eigenlijk is het dan ook alleen de consensuele verkrachting (het rollenspel van machtsongelijkheid) waar ik opgewonden van wordt. Consensuele verkrachting, een contradictio in terminis. Het gaat hier dus om een rollenspel waarin beide partijen het erover eens zijn dat de ene verkracht wordt.

Niks mis mee, helemaal als je bedenkt dat de verkrachtte partij dit zelf wilt, en daarom als laatste lacht. En als men een onschuldig rollenspelletje kan scheiden van het echte leven, is alles ok. Zodra het autoritaire gedrag overslaat naar de realiteit gaat het mis.

 

Ik kan niet met een antwoord aankomen. Dit overzicht van gedachten zal ik hopelijk blijven aanpassen en uitbreiden totdat er iets echts uitkomt.

 

Ik weet het niet en het frustreert me.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad lef :-) Denk dat het om het gevoel van de overgave gaat, maar wel bij iemand waarbij je je goed voelt en niet de griezel die net losgekomen is zeg maar.
Lef en openhartig, mooi stuk om over na te denken.
Ik heb ook geen antwoord, dacht even in het femdom iets ontdekt te hebben..en in andere culturen..
Leuk onderzoekje heb je gedaan, maar wie was je doelgroep etc? Het zegt mij nu nog niet zoveel.