Strafwerk: het wordt niets zonder jou

Door Nonnie gepubliceerd op Wednesday 28 May 16:09

4a5bd98c883643d7cce737044605db48_1401288

Ik kende haar nog maar net en daar zat ze al naast me in de beslotenheid van mijn auto. De argeloosheid waarmee ze was ingestapt, haar onbevangenheid, zei veel over haar. Ik had wel een seriemoordenaar kunnen zijn of een verkrachter, die niet kon wachten om zijn klauwen in haar zachte vlees te laten zinken. Geen haan die ernaar zou kraaien. Om eerlijk te zijn, mijn intenties waren niet helemaal zuiver. Zodra ik haar de hand had geschud en haar open, onbevreesde blik ontmoette, wist ik dat ik alles zou doen om haar zo lang mogelijk bij me te houden. Terwijl ik met een verbeten gezicht de toeristische route naar het station reed, voelde ik haar rustige aanwezigheid in het donker naast me. Als ze al doorhad dat ik drie rondjes om de kerk reed, liet ze daar niks van merken. Uiteindelijk op het perron aangekomen, zagen we samen de lichtjes van de laatste wagon verdwijnen in de duisternis. Ze draaide zich om naar mij, trok haar schouders op en zei: ‘Ok, ik ga met je mee.’ 

Zo eenvoudig begon de mooiste nacht van mijn leven, maar helaas ook de kortste nacht, want bij de eerste, aarzelende zonnestralen, pakte ze haar spullen en verdween zonder ontbijt uit mijn leven, net zo plotseling als ze was komen binnen wandelen.

Toen we afscheid hadden genomen, draaide ik me nog even om om te slapen, maar ik kon de slaap niet meer vatten. Steeds zag ik haar ogen voor me, haar toegankelijkheid, haar overgave aan de situatie, aan mij. Dagenlang bleef ik in bed liggen, terwijl haar geur in mijn bed steeds meer vervaagde, evenals het beeld van haar lachende ogen, nu eens schalks dan weer verlegen.

Uiteindelijk, na grondig overleg met mezelf, besloot ik tot actie over te gaan en haar te zoeken. Dagen achtereen liep ik door de stad, een in zichzelf gekeerde zot, die voornamelijk hardop gesprekken voerde met zichzelf, uren voor zich uit kon staren, en steeds maar bleef hopen een glimp van zijn droombeeld op te vangen. Nu en dan maakte mijn hart een sprongetje bij het zien van een zweem blond haar, maar als ik dichterbij kwam bleek het steeds een ander te zijn. Mijn wanhoop groeide. Zou ik haar ooit nog terug zien?

Dan op een avond was het lot me gunstig gezind, want ik zag hoe ze net op de tram stapte, zelfs nog mooier dan in mijn herinnering. Zonder nadenken ging mijn rechtervoet met kracht naar beneden, waardoor mijn auto met piepende remmen te midden van toeterend verkeer en woest schreeuwende automobilisten tot stilstand kwam. De chaos lapte ik aan mijn laars, want ik had haar teruggevonden. Mijn hand greep haar arm en ik sleepte haar zowat mijn auto in. Ze was weer onderweg naar het station en natuurlijk bracht ik haar. Ze kocht een kaartje naar Parijs en ik maakte er twee van, want of ze nou naar Barcelona,  Praag of het einde van de wereld was gegaan, nu ik haar had gevonden, zou ik haar nooit meer laten gaan. Zonder haar, mijn Annabel, zou het immers niets worden.

 

U had het al opgemerkt: dit is de uitgeschreven versie van het nummer van Hans de Booij: Annabel

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (36) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi liedje ..
maar ..het verhaal komt wel een beetje overeen met mijn beleving.

en ik mis haar nog steeds.
Fijn dat het klopt met jouw versie.
Zelf vind ik het liedje wel een beetje monotoon, maar toch... na al die jaren kent bijna iedereen het nog. Het blijft echt hangen.
heel mooi liedje, ik zing het graag mee

En wat voor jou een strafwerk is, kan toch een prachtig verhaal zijn voor ons.
Dat hoop ik inderdaad.
en weet je dat 'Annabel, het wordt niets zonder jou ...' voortdurend in mijn hoofd speelt :-)
Ik weet wat je bedoelt; het speelt ook al dagen door mijn hoofd.
Mooi gedaan !!
Merci!
Last van slaapproblemen? vraagt de advertentie onder je verhaal. Ik vond het wel een leuk liedje, zo een om lekker melig en kei en keihard mee te blèren.
Je verhaal is leuker trouwens
Ik zag de advertentie ook staan. Misschien is de suggestie dat Hans de Booij met zijn monotone stemgeluid mensen weer in slaap kan brengen. Wie weet.

Dank voor het compliment.
Echt een mooi liedje vind ik het niet, maar het heeft iets. Jouw verhaal heeft echter heel veel! Een mooie 'uitwerking' van deze song. Lekker woordgebruik. Bedankt voor dit strafwerk. :)
Graag gedaan, Rose_love, en jij ook bedankt voor het strafwerk.
Ja natuurlijk ken ik het nummer! Ik vind jouw versie veel leuker en aantrekkelijker geschreven. Die monotone stem zit ook in mijn hoofd. Mag wel even.

Grappig dat ik onder je artikel een advertentie zie van "christelijke dating". Een knipoog naar je verhaal over de Jezus-figuur?
Dank je wel, Gildor, ook dat je de monotone stem van De Booij er op de koop toe bij wil nemen.

En dat laatste bewijst maar weer hoe snel je een etiket opgeplakt krijgt. Hartelijk dank, Google.
Een paar jaar geleden zag ik hem op tv met een idee voor een politieke partij. Dat was pas ernstig! Dan hoor ik hem toch liever monotoon zingen, al duurt het uren. :-)

**grijnst** Bij mijn strafwerk staat iets over "Versiercursussen" en "Therapie-angst". Wat ik daar nou mee aanmoet?
Lijkt me duidelijk: zo ziet Google jou.
(*rolt over de grond van het lachen)
Prachtig geschreven, het liedje gaat door mijn hoofd en je verhaal is een beeld geworden, strafwerk blijkt goed te werken hier ;-)
Dank je wel, Yneke.
Als het strafwerk van vroeger hier op zou lijken, zou ik niet zo'n moeite hebben gedaan om het te ontwijken.