Geesjes zoektocht

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 28 May 02:04

Ja, het overvalt haar de laatste tijd vaak. Als ze eerlijk is, steeds vaker. Zelfs misschien wel veel te vaak, maar ze kan er niets aan doen. Meestal drukt ze het resoluut weg, maar hoe sterker ze zich dwingt het verleden te vergeten, des te vaker spookt het lieve blonde hoofd van haar eerste liefde door haar geest.

Is dat verkeerd? Een zonde misschien omdat de kerk het verbiedt? Of omdat ze op die momenten niet loyaal is aan de man met wie ze is getrouwd? Nee, met haar geloof heeft het niets te maken. Ontrouw strookt eenvoudig niet met haar geweten. Of komt het doordat ze Nora heeft leren kennen en omdat haar man het tegenovergestelde van Wim is? In werkelijk alle opzichten. Gees denkt de laatste tijd weer veel over haar leven na.

Het was begonnen na die rare aanfluiting, die niet eens trouwerij genoemd mocht worden. Als een soort verdoving. Of was ze daarvóór ook al niet zichzelf omdat ze wanhopig van alles had gedaan om Wim te vergeten? Inmiddels begrijpt ze dat ze toen het contact met zichzelf verloor, in die bewuste nacht ging er iets in haar dood en ze begreep amper wat haar was overkomen. Niet dat ze altijd al zo onzeker was geweest. Oh nee, ze kende zichzelf, was iemand die wist wat ze wilde, uit het leven nam wat haar goeddunkte en tot die nacht had ze daar ook vast op vertrouwd, doch door de botte wijze waarop Erneo haar genomen had, verbrak de verbinding met haar ziel. Dat was wellicht nog niet zo erg geweest, als ze er later met hem over had kunnen praten? Die kans kwam echter nooit. Daar had hij wel voor gezorgd want dat hij haar daarna altijd afwees had ze niet eens meer goed beseft. Omdat het leek alsof ze gedegradeerd was tot een stuk afgekeurd vee.

Die huwelijksnacht had te diep in haar innerlijk overtuiging gesneden, weet ze nu en de dunne flarden van pijn waren dag na dag, maand na maand, enkel maar opgestapeld.Flinderdunne flapjes pijn, zoals bij de inktlappen die haar moeder van oude lapjes had gemaakt. Een stapeltje vodjes was ze, met een knoop erdoor, om de kroontjespen aan af te vegen. Zo had het gevoeld totdat ze haar eerste zoontje kreeg. Lang nadat Bertje  was geboren had ze het óók nog niet begrepen. Ze had er de tijd niet voor gehad om te beseffen dat een egoïstisch bruut haar gevangen had gezet. Dat hij haar, jaar na jaar. verdrinken zou in zijn niet aflatende afkeuring. Over haar verschijning, haar uitspraak, maar ook over al het werk waarvoor ze geen greintje waardering kreeg. Het leek of niets ooit goed genoeg was. Het deed er niet toe hoe geweldig ze presteerde of hoe goed ze haar best deed. Hij vond het gewoon. Het was geen aanleiding voor een aardige opmerking. In tegendeel, over zijn ontevreden te smalle lippen kwamen enkel neerslachtige zwarte waardeoordelen. Terwijl hij zich aan de buitenwereld presenteerde als de aardige behulpzame man. In de kerk liep hij zijn schoenen kaal, wierp zich op als collectant om misschien ooit ouderling te mogen worden, maar voor haar had hij geen goed woord over. Laat staan dat hij op het idee kwam dat een compliment, een lief woord, zachte wonderen kon verrichten. 

Het had jaren geduurd, vele uren denkwerk gekost in evenzovele eenzame doorwaakte nachten, tot ze zich realiseerde dat het liefdeloze onvriendelijk samenleven helemaal niet aan haar lag. Op het moment van de definitieve klap - ze was bijna flauw gevallen-  van het besef dat zij helemaal niets aan deze situatie kon veranderen. Erneo kende geen liefde. Hij had ook geen aardige gevoelens over zichzelf. Zij vond het volkomen onnozel om je anders voor te doen en de man deed wel zelfverzekerd, in de winkel, bij de buren en de kerk, maar het was een farce. Het enige dat hij privé aan zachte gevoelens weg te geven had bewaarde hij voor hun zoons. Daardoor dacht ze dat hij zich naast haar juist minderwaardig voelde, in weerwil van hoe hoogstaand hij zich altijd voordeed. Hun samenzijn bleef volslagen leeg en verdraaid. Het huwelijk leek steeds meer op een satanische keerkring waarin twee mensen onnodig naast elkaar leefden, ongelukkig bleven en nu was daar ineens Nora geweest…

Haar eerste bezoek was door haar afgestompte man op slinkse wijze afgedwongen en hij had van de gelegenheid gebruik gemaakt om iedereen het gevoel te geven te min te zijn om met hem in één ruimte te verkeren. Geestje had het echter meteen gevoeld. Nora is een kunstzinnig meisje. kijkt overal doorheen. Zij heeft de intelligentie om creatief te kunnen leven en kan mijn zoon wellicht uit de impasse helpen, had Geesje gedacht terwijl ze beneden de koffie had ingeschonken. Erneo had helaas niet anders geweten dan het bijzondere kind in haar prachtige baljurk aan te vallen, aan een dom verhoor te onderwerpen en te doen alsof dat de normaalste zaak was. Het was beschamend. Zelfs over zoiets als mooie witte regelmatige tanden wist hij nog een rot opmerking te plaatsen. 

Gees zit niet lang daarna achter het huis in de zon onder de verschoten parasol en mijmert. Over Nora. Ze is nog jong, maar heeft een haarscherpe opmerkingsgave, het hart op de goede plaats en haar moederhart vermoedt, dat Nora de geestelijke sterkte heeft van een militaire tank. Gees vraagt zich ook ineens af of Nora er zo makkelijk in zou trappen als zij dat destijds deed. Ineens ziet ze het voor zich, alsof het gisteren was en vraagt zich af hoe het kan dat die scene nu pas, twintig jaar na dato, in haar bewustzijn verschijnt alsof het al die jaren verstopt is geweest.

Op een dag, tussen de toiletrollen was tijdens het eten met het bord op schoot was mijnheer de Koning, zoals ze toen nog zei, spraakzamer dan normaal. Hij vertelde frank en vrij over zijn plannen en ze merkte hoe zijn ogen daarbij fonkelden. Zij zag plotseling iemand die wist wat hij wilde, een man die van zijn vak genoot en een visie, maar ook een doel voor ogen had. Dat bewonderde ze. Het deed haar denken aan haar vader en aan Wim. Zomaar ineens zei hij dat hij erg tevreden over haar was en ze bloosde omdat hij, in die twee weken dat ze voor hem werkte, nog nooit een compliment gegeven had. Zoals ze dat thuis geleerd had wuifde zijn goedkeuring weg. Als ondergeschikte diende men zich bescheiden op te stellen.

Die verlegenheid stond haar goed, wist ze. Wim had het vaak tegen haar gezegd. Het leek alsof er iets van de afstand, die Geesje in acht had genomen verdween.
"Zeg maar Erneo, dat is minder formeel, vind je niet?" stelde hij voor en ze vond het een eer, wist niet meer waar ze de handen moest laten en draaide haar armen achter de stoelleuning op haar rug in elkaar. Dat daardoor haar borst naar voren stak was ze zich niet eens bewust en ze zag niet wat hij deed, want ze staarde verlegen naar haar schoenen. Nu weet ze, tevaak heeft ze het meegemaakt, dat haar werkgever naar haar borsten staarde en herhaaldelijk opgewonden slikte.

“Ik wil je de nieuwe woonkamer laten zien. Die is pas opgeknapt,” zei hij zacht en ze was zonder argwaan achter hem de trap op gelopen. Die voorkamer was tot dan op slot geweest, zoals thuis de opkamer ook enkel voor visite werd gebruikt. Ze stonden in de schemerige ruimte van de krappe overloop te dicht tegen elkaar en het leek alsof hij haar een cadeau gaf toen hij trots de sleutel omdraaide en de deur opende. Terwijl ze vanaf de drempel enkel even had willen kijken om daarna beneden de borden af te wassen, duwde hij haar over de drempel. Ze struikelde bijna naar binnen. Wat ze daar zag viel erg tegen. Het had weinig van hun visitekamer weg. Verschoten overgordijnen voor ongewassen ramen. Een laag bamboe salontafeltje tussen potsierlijk grote stoelen op een verschoten kleed. Al waren de oude fauteuils uitnodigend aan weerskanten van het raam gezet, ze waren te lomp en ze vloekten bij de gordijnen. Ik zou op zijn minst een andere bekleding voor die ouderwetse troep hebben verzonnen, ging het door haar heen, maar dat zei je als werkneemster niet. "Kleurig...," was al wat ze wist te zeggen. Ze wilde omkeren maar hij hield haar tegen en zei dat ze vanaf die dag 's avonds bij hem kon zitten omdat de zolder, waar zij haar kamertje had, niet te verwarmen was. "Nu is het daar nog niet koud, maar straks, als de wind door de pannen giert…" deed hij een poging zorgzaam te zijn. Geesje twijfelde… Was dit wel gepast? Nu herinnert ze zich blozend dat hij raar lang haar zachte huid bekeek. Dat ze toen dáárom ongemakkelijk weg had gekeken. Ze gunde zichzelf een slag om de arm, zei zachtjes blij te zijn met zijn aanbod, zonder echt iets toe te zeggen.

De volgende dag leek het echter of ze er niet onderuit kon. Later bleek, ze ging een keer meteen na het eten naar de zolder- dat hij wilde dat ze altijd bij hem zat. Voor ze er erg in had gehad was ze ergens middenin geraakt waarop ze geen vat had. Nu herkent ze wat ze destijds voelde, maar toen had ze er nooit woorden voor gevonden want hij was haar baas. Ze had bij de sollicitatie beloofd zijn opdrachten keurig uit te voeren, zich wijsgemaakt dat ze als dorpsmeisje aan de snelle leefwijze in de grote stad moest wennen Dat de verhoudingen in de stad veel minder hecht waren dan ze thuis gewoon was. en dat sloot ook wel aan op haar avontuurlijke inslag. Geesje koos ervoor om zich snel in de stadse gewoonten thuis te voelen... Hij had daar misbruik gemaakt.  Zo naar was het ook niet om na het eten samen naar de radio te luisteren. Als ze later op de avond hun koffie naar boven bracht was dat een mooie afsluiting van de werkdag, vond ze destijds. Meestal zochten ze rond tien uur hun eigen 'kamer' op. Nu weet ze wel beter. Hij had het spel heel secuur beraamd en gewiekst uitgevoerd...

Zou Nora er zo naïef zijn ingestonken als zij dat had gedaan? Of zou het meisje van Bert simpelweg hebben geweigerd omdat ze zich er niet prettig bij voelde?

 Vervolg

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik moest weer even de draad oppikken, maar je kreeg me weer helemaal in de ban.
Ja, nu gaan we Geesje iets beter leren kennen
spannend
Spannend verhaal met een sterke opbouw!
Oef, mooi compliment... dank je wel. Geesjes ervaringen volgen nu inderdaad, zodat we alle personages beter leren kennen
Die subtiliteiten verwacht je niet van Erneo, aan de andere kant laat hij zichzelf niet echt zien. Hij blijft in de schaduwen en geeft zijn kaarten niet bloot. Geesje was een gemakkelijke prooi, die was op de vlucht voor haar verdriet en hoopte op een nieuw leven
Ik denk dat geslepen figuren juist heel veel subtiliteit inzetten. Inderdaad Geesje was een prooi
Sterk geschreven, misbruik door een narcist en de subtiliteit van het machtspel..zo lees ik het.
Dank je wel. Ja, in het boek moet het heen en weer golven van net na de oorlog tot ongeveer 1980 en dan is mijmeren van één van de hoofdpersonen wel een makkelijk fenomeen
Ach ja.. in die tijd kende men al die termen nog niet, narcist, borderliner of autist. Gestoord was Erneo beslist
Dit leest lekker zeg. De sfeer goed neer gezet; je voelt het als lezer.
Dank je wel, Xie er nog wat typo's in die ik aan moet passen
Ik las 2 x hoofd in de eerste alinea? Misschien van de eerste een gezicht maken of zo.
Dank je wel. Heb er geest van gemaakt, wel toepasselijk bij haar naam...
Het is voor Geesje natuurlijk nog steeds niet te laat om bij hem weg te gaan en voor zichzelf te kiezen. Dat ze er toen intrapte is logisch, ze was in de rouw en moesten vrouwen zich toen niet veel bescheidener en volgzamer opstellen?
Wie weet...maar ze heeft geen diploma's