Introductie.

Door Grensgeval gepubliceerd op Tuesday 27 May 21:50

Voor mij is het nooit de vraag geweest of ik iets had, maar wat ik had.
Op jonge leeftijd week ik al af van leeftijdsgenoten, dit uitte zich al op de basisschool waar ik het mikpunt was van pesterijen en wat ik ook deed ik hoorde er niet bij. Het begin van de middelbare school was ook niet makkelijk. Begrijp me niet verkeerd mijn leven was niet alleen maar kommer en kwel, ik had gelukkig ook wel een paar vrienden waarbij ik mijn ei kwijt kon en als ik bij hen was ging het goed. Ik had het gevoel dat ik de wereld aankon. Ik klampte me dan ook aan hen vast en deed er alles aan om bij het clubje te blijven. Ook kende ik depressieve momenten dan sloot ik me van iedereen af en liet me niet helpen. Thuis was ik goed in het verbergen hiervan mijn ouders geven nu nog geregeld aan dat ze zo blij zijn dat ik weer goed in mijn vel zit.. Helaas hebben zij geen idee.

Momenteel heb ik alles redelijk op de rit ik ben 18, woon samen met een lieve jongen waarmee ik alweer meer dan anderhalf jaar mee samen ben en we hebben 3 geweldige huisdieren. Niet slecht voor iemand met meerdere diagnoses. Ik moet zeggen ik vind mijzelf verre van de perfecte vriendin ik kan slecht tegen kritiek en barst dan vrijwel meteen in huilen uit, gelukkig gaat dit ook al wat beter.

Ik heb moeite met mij focussen op mijn studie. Ik heb hiervoor al een studie afgebroken en nu volg ik mijn tweede studie. Ik zit in het tweede leerjaar en ik heb samen met mijn docent besloten dat ik dit jaar overdoe. Ik vind het een verstandige keus maar de meesten snappen dit niet. (mijn cijfers zijn toch prima?) Ik kan het momenteel allemaal niet overzien, alles is me teveel en ik lig het liefst op de bank.

Gelukkig heb ik heerlijk werk, ik werk met zwaar dementerenden die soms tot vervelends toe eerlijk tegen je zijn (Dit blousje had je leuk gestaan als je dikker was maar nu zie je eruit alsof je slaapt met mannen in ruil voor geld) Maar over het algemeen komt het voor dat ik samen met deze mensen aan het huilen van het lachen ben. Ik hou ervan om te entertainen om mensen die onzeker zijn, zich bewust zijn van hun beperking dit te doen vergeten.

Ik balanceer dagelijks op de grens van enorm gelukkig en enorm depressief en ik schrijf deze blog om opheldering te geven over Borderline. Niet iedereen met Borderline is manipulatief. Ik kan prima een relatie onderhouden en weet heel goed hoe ik vriendschappen moet sluiten. (Nu moet ik er nog achter komen hoe ik deze in stand hou, er ontstaan geen ruzie's en dergelijke maar ik merk gewoon dat het contact ophoud.)

Dit is mijn leven met Borderline, ADD en Prikkelbaar Darm Syndroom.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.