Prinsheerlijk bij De Koning/3

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 27 May 15:25

“Jij moet jezelf eens leren waarderen, belonen voor het harde werk,” benoemde zijn buurvrouwtje dat en hij had er zuurzoet om gelachen. Jenneke de Vledder vond het leuk om hem te adviseren en Erneo vertrouwde op haar goede smaak. Totdat bleek dat hij naar zijn gevoel wel een idioot groot kapitaal in al die overdreven beloning moest investeren. Hoewel het hem heel erg aan het hart ging zoveel geld uit te geven voor zichzelf was hij nu toch een hele garderobe rijker. Een goed zittend donker pak, plus enkele hagelwitte overhemden, twee stropdassen, een nieuwe hoed en beige regenjas. De eenvoudige zondagse zwarte schoenen maakten het geheel keurig af.

De klanten waren ingelicht. Jan, wiens bloemisterij al redelijk draaide, paste op de winkel. Zenuwachtig was Erneo niet. Hij had in zijn hoofd alles al honderd keer voor zich gezien en het bezoek aan het verleden zou uiteraard precies zo lopen als hij dat had gepland. 
Dit keer zat hij als welgesteld heer in de trein. Althans, zo ervoer hij het en de dikke portefeuille in zijn binnenzak onderstreepte zijn zelfvertrouwen. Dat het verweerde ouderwetse koffertje in het bagagerek iets anders uitstraalde ging aan hem voorbij.

Voor zijn ouderlijk huis liet hij de taxi met draaiende motor wachten, gebruikte zijn inmiddels roestige sleutel om de voordeur te openen en stapte zuchtend het bedompte halletje in, waar hij stijfjes op de afgekloven mat bleef staan.
Hij riep hard om Lies, die volkomen verbaasd de keukendeur aan het eind van de gang opende. Het duurde even, maar toen kwam ze op een holletje met uitgestrekte armen op hem af gelopen. Overduidelijk blij om hem te zien, maar hij trok een vreselijk vies gezicht. Ze droeg haar meest onaantrekkelijk schort en Erneo stak als een politieagent zijn hand uit om te voorkomen dat ze hem te na kwam.  Dat had hij niet hoeven doen, zijn strenge onvriendelijke kop remde haar halverwege al voldoende af.
"Jij bent weer zo slonzig als een achtergebleven gebied. Niet representatief, vind je wel?"
Al wist ze niet wat het betekende, het deed diep vanbinnen stekend zeer. Ze was te blij om hem te zien en zo'n deftige heer uitschelden was onbeschoft. Haar oudste broer deed ook veel te gewichtig dat zij zich als een klein meisje kon misdragen, vond ze. Daarom stak ze haar neus omhoog en keek hem recht in de ogen, leek zonder het te weten toch hondsbrutaal, wat Erneo nog veel meer ergerde.
"Hoor eens, ik ben hier alleen voor zaken. Kan geen tijd verspillen aan koffie drinken of oeverloos kletsen met jullie. Je moet mijn bed klaarmaken want ik kom vanavond terug."
Het klinkt niet alsof er nog iets aan te onderhandelen valt werd Lieske inwendig kwaad, realiseerde zich weldegelijk dat ze iets kreeg opgedragen alsof ze bij hem in dienst was. Gepikeerd zweeg ze, wachtte of hij soms nog meer noten op zijn zang had en knikte wezenloos toen Erneo zich omdraaide en naar buiten stapte. Tegen zijn gedrongen rug fluisterde ze blij te zijn dat hij zo vriendelijk was en ze bedankte voor alle belangstelling, zag hoofdschuddend hoe hij zonder te groeten in de taxi weg reed.

Lies, toch geïmponeerd door zijn voorname uiterlijk, knalde wel lekker hard de voordeur dicht. Het koffertje onder de kapstok ontging haar, want ze rende zo snel ze kon naar de keuken en gooide de deur naar de achtertuin open.
"Tonnie, Ton, Pattie is er. Oh mijn Here toch, hij komt vanavond slapen," riep ze opgewonden tegen de uitgestrekte moestuin, waar ze ergens achterin Anton wist, die onkruid aan het wieden was. Hij kwam even rechtop, schokschouderde en dook daarna weer achter de bonenstaken. Hij had de taxi ook gehoord en Erneo er met een noodgang in zien verdwijnen. "Die zak kan de pot op," mompelde hij, want sinds hij begreep dat 'de Pad' hen bestal, zon hij op wraak. Hij wist alleen nog niet hoe dat aangepakt kon worden. "Die lamstraal denkt dat Tonneke gek is, maar toevallig ziet deze Rontonton meer dan die gladakker vermoedt, hihi," gniffelde hij hardop tegen de halfwas bonen.

Erneo liet zich naar zijn beste vriend, Henk, rijden, die hem met open armen ontving en uiteraard dronk hij daar wel uitgebreid koffie met een heerlijke snee krentenbrood, kon daarna ook voor het middageten aanschuiven. Henk voelde zich vereerd dat Patto hem, naar hij hoorde, als eerste had opgezocht en na het eten spraken ze af om elkaar die avond in de Korenmolen te ontmoeten, hun stamcafé dat na de oorlog zonder mankeren was heropend. Zo reed Erneo de hele vriendgroep af en bij Theo kon hij uiteraard, als geslaagde zakenman met het succesverhaal, voor de avondboterham aanschuiven.

De stemming zat er die avond meteen in toen bleek dat Patto niet zo gierig was als vroeger, zelfs iedereen vrijhield. De Pat genoot van hun bewondering. Het voelde als een warm bad. Het succes had hem ontdooid, stelden ze vrolijk vast en zagen de geleerde stoere kerel die het als enige van hen wel had gemaakt in de grote stad. Toen hij tussen neus en lippen los liet op zoek te zijn naar een betrouwbare huishoudelijke hulp begreep iedereen dat.
"Als notabel moet ik de handen vrij hebben, maar ik dien uiteraard goed verzorgd voor de dag te komen, dus ze moet wel één en ander in haar mars hebben. Goed van de tongriem gesneden zijn en ach, een beetje leuk figuur is uiteraard geen zonde, dat zien mijn klanten graag," knipoogde hij kameraadschappelijk en gaf het laatste rondje weg.

Dat alles hoorde Geesje pas veel later. In flarden van deze en gene, die zijn mond voorbij praatte, toen ze regelmatig met de kleinzoons op de achterbank van de Kadett naar haar ouders kwam. Ze had dit privilege uiteindelijk afgedwongen door Erneo met verlating te dreigen, iets wat ze van huis uit nooit had hoeven leren.
“Ik heb er recht op mijn ouders te bezoeken. Ik kan het niet helpen dat de jouwe dood zijn, dat je niet van hen gehouden hebt en dat je broer en zus volgens jou gek zijn.” Ze zei er niet bij dat ze  heel af en toe eens vrij adem moest kunnen halen en Erneo had wijselijk zijn mond gehouden, koos eieren voor zijn geld. Hij zag met lede oog aan dat zijn vrouw zich eens per maand door haar ouders liet verwennen. Haar hele familie zweeg er over tijdens die bezoekjes, maar iedereen had haar wel een aardiger leven gegund. In wezen waren ze ook teleurgesteld geweest toen bleek dat Geesje iedereen thuis zo lang in het ongewisse had gelaten over hoe honds ze soms door haar man behandeld werd, maar scheiden? Dat was een te grote schande.

Als ik dit allemaal had geweten, was mijn leven heel anders gelopen, dacht ze vaak. Het kwam twintig jaar later ook als vanzelf weer in haar gedachten nadat Bert met Nora vertrokken was. Ze herkende veel in dat meisje, dat op haar achttiende al de patstelling doorzag waarin Geesje verkeerde…Wat schaamde zich voor haar man, die het weer niet had kunnen laten hun jonge gast met de ogen uit te kleden.

vervolg

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo'n triest verhaal leest toch lekker weg....
Als Geesje alles van tevoren had geweten...
dan was ze na een week weer weggegaan
Arme Geesje
Bah, ik walg van die man
Ik ook, maar het schrijft wel lekker. hahaha
Het is een blijft een hufter die Erneo.
Oh dan...