Jouw eigen hart is de broeikas waar de liefde met zorgvuldigheid zal bloeien!

Door Yneke gepubliceerd op Monday 26 May 23:39

Naar aanleiding van vele gebroken harten en het zoeken naar ware liefde, ben ik tot dit schrijven gekomen en natuurlijk is dit een eigen denkwijze en manier van ervaren.

Wie heeft in vredesnaam bedacht dat mannen en vrouwen of welk verliefd stel dan ook, samen moeten en kunnen wonen. Vaak is dat het breekpunt van de passie en de waarde van liefde in mijn ogen dan. Het uitgekauwde dagelijks terugkerende onderlinge aanpassen waar instinctief het recht van de sterkste een grote rol speelt.

Balanceren en blijven zoeken naar evenwicht is bij lange na nog niet bereikt over het algemeen wanneer het samenwonen en liefde bezegeld wordt met de voortplanting en voor je het weet, ben je meer ouders dan partners en/of geliefden.

8a22b7693947ee95c1ff2804b6bedccf_1401142

Wat is er mis met het ontwikkelen van een basis zelfvertrouwen en richtlijnen die je in jou eigen leven als leidraad weet neer te leggen om daar vervolgens in alle eigen vrijheid een lijn ernaast te laten leggen en deze zo nodig elkaar uitleent om je aan vast te mogen en kunnen houden, daar zit de ware liefde en respect volgens mij dan!

Verplicht als stel binnen normen van algemeen fatsoen je te gedragen is niet bij voorbaat een zekerheid van een ware liefde. Het voldoen aan de normen binnen elkaars familie en tradities een opgave die je aangaat uit liefde en respect voor je partner, maar tot welke prijs. Dominant gedrag niet alleen binnen je eigen relatie, maar ook binnen families kunnen de lijn van zelfvertrouwen aardig doen slijten en vervolgens laat jij je gemakkelijk mee drijven op de emoties van de welbekende fatsoen regels en sluit je te gemakkelijk je eigen hart voor de ware emoties die je gelukkig zouden moeten maken; de liefde.

6e3d72e3840443161096495e82f498c8_1401142

De verantwoording nemen over situaties waar je vaker eenzaam bent binnen een relatie dan nodig en goed voor je is, zal de bodem worden voor verwijten. Natuurlijk uitzonderingen daargelaten, de evenwichtige relatie is echt wel een bestaan toegedeeld. Het blijven hangen in keuzes waaruit blijkt dat je elkaar eerder te gronden richt dan dat je het beste in elkaar naar boven haalt is vrij normaal onderhand. Seks is een verlangen naar gevoelens die een lichaam tot in hoge staat van overgave en extase weet te brengen, maar is daardoor niet per definitie een ware liefde. Het gemis aan deze gevoelens tijdens een samenleven met een vaste partner waar je respect voor hebt kan een offer zijn voor de emotionele waarde die je hebt binnen je relatie.Na een relatiebreuk die van extase tot emotionele band jouw voerde en men het beiden niet blijken te geven wat je tot de waarde van ware liefde had moeten brengen, schuilt het verlangen van jouw eigen hart.

Dus jouw eigen hart is een misleiding voor je eigen behoeftes die het groeien van levenswaarde zoals compassie, geborgenheid, waardering en troost tot zelfvertrouwen had moeten brengen en  juist de gids geweest had moeten zijn , maar die jouw tot verdwalen bracht, ook ik ken het verdwalen maar al te goed.

Hoe sterker jij een eigen balans hebt zou je denken dat de ware liefde makkelijker te vinden is, maar dat is niet zo. Je moet nog maar net iemand weten te vinden die het balanceren van jou niet uit balans zal brengen. De ‘Liefde’ is maar al te vaak een excuus voor jezelf om de balans te laten varen.

110e78d218412a53f12222dfc8013d03_1401142

Nu zou je kunnen denken dat ik totaal niet meer geloof in deze vorm van liefde, ergens klopt dat ook. Dat komt omdat ik de algemene betekenis van dit soort ‘Liefde’ meer zie als samen tijd doorbrengen, en de ware emoties maar al te vaak als pluisjes van de paardebloem worden weggeblazen door de wind, Bij passie komt meer kijken, de kracht van eenheid vormen gaat veel verder dan de doorsnee vorm wat ‘Liefde’ lijkt. Liefde van een kwaliteit die ver boven de horizon uitreikt kan niet anders ontstaan dan vanuit je eigen manier van beleven, denken, invullen en verantwoording die je neemt in je leven, afhankelijkheid is je innerlijk overdragen aan een ander en dat kan liefdevol lijken, maar is in mijn ogen een vorm van manipuleren, omdat je dan gauw geneigd ben als iets fout gaat in jouw relatie jij de verantwoording bij die ander neergelegd. Eerlijk zijn over misvattingen binnen een relatie is ook durven erkennen dat respect meer zal moeten wegen dan je vasthouden aan een samenlevingsverband dat onder de noemer liefde lijkt te worden neergezet.

Jouw eigen hart is de broeikas waar de liefde met zorgvuldigheid zal bloeien!

 

-Yneke-

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mooi artikel, maar gevoelens laten zich niet altijd bedwingen. En dan blijft die hoop op die ene ware liefde toch gewoon bestaan, ondanks teleurstellingen en fouten, die worden gemaakt. Het zal ook wel een beetje afhangen van het feit in hoeverre iemand een gevoelsmens is of niet. Maar ook dat is weer moeilijk in woorden te vatten
dat heet verliefdheid en die gevoelens weerspiegelen een verlangen van je hart, op het moment dat die verliefdheid in een werkelijkheid van relatie gestopt wordt en vervolgens een patroon van algemeen fatsoen wordt is het een kunst die verliefdheid vast te houden, ja wasbeertje dat kan..natuurlijk ik voel liefde ook liefde voor iemand waarmee samenleven gewoon een breekpunt is geworden voor beiden, terwijl de liefde echt is. Toch kan samenleven het juist de das om doen, en niet omdat door vreemdgaan, dat vragen om moeilijkheden. gevoelens hebben alle mensen en sommigen berekenen dat heel zakelijk anderen duiken er vol passie in en soms komt het in beide gevallen goed, als jouw eigen hart er maar achter staat kom je heel ver!, dank voor je reactie
er zijn veel soorten liefde.

Partnerliefde zoals vroeger hoorde te zijn: Samenwonen, trouwen, kinderen krijgen, vadertje-moedertje spelen, vrouwtje kookt en meneer doet 'zijn' ding, weinig tijd om te spreken ... dat wás geen ware liefde.
Ik heb 'echte, ware' liefde pas leren kennen toen ik 50 was

Dan is er de liefde ouders-kinderen. De liefde voor mijn kinderen en kleinkinderen is eindeloos, zo zie ik het nu.

Dierenliefde heb ik ook en die is wederzijds - een dier veinst niet. Ook de liefde voor de natuur is in mij aanwezig.

Liefde voor de medemens .. laat me het eerder "WARE" vriendschap noemen.
Helemaal mee eens!, mooi hoe je het beschrijft dank je wel daarvoor!
Wat een goed artikel en ik ben het met je eens. Liefde is er in vele vormen en je kunt ook heel gelukkig zijn zonder vaste partner. Ik vind de liefde binnen mijn familie en vrienden. Het is soms wel lastig om "anders" te zijn dan de norm maar mijn leven is er wel een stuk leuker door. Het vreemde is bijvoorbeeld dat als ik zei geen partner te willen ik steevast te horen kreeg dat ik dat niet kon weten en dat ik nooit wist of ik die man niet ooit nog eens zou ontmoeten. Ik zei dit twintig jaar geleden al en ik denk er nog steeds over. Kinderen willen is ook zoiets waarvan men niet begrijp dat ik ze niet meer wil en niet begreep dat in de vrij korte periode dat ik het wel dacht te willen ik er geen man voor nodig zei te hebben. Het schijnt voor buitenstaanders heel moeilijk te zijn om te accepteren dat jij niet leeft zoals "de norm" is.
Ik ben gelukkig met mezelf en mijn leven, meestal dat en ik mis niets.
Ik ben heel blij met je reactie, je verwoording van jouw keuze en je manier van denken anders dan de "norm"en daar achter blijven staan en gelukkig zijn met jezelf en je leven is erg sterk en de liefde zit hem ook juist daarin de waarde die jij daardoor in je meedraagt, Ik vind dat dus een zorgvuldigheid van de liefde die jij bezit! dank voor je reactie
Een goed artikel, In ware liefde geloof ik niet! Wel in welgemeende gevoelens voor elkaar. Maar in mijn ogen mag een relatie nooit verstikkend werken. Wanneer je te veel van jezelf moet geven en daardoor jezelf verliest is nooit een goeie basis.

Manipulatie in relaties komen inderdaad veel voor, en het huis boompje beestje zegt me op het moment weinig! Het samen spel van mensen kan iets moois zijn, en soms vind je misschien inderdaad iemand waar je de rest van je leven bij blijft. Maar soms is het ook maar tijdelijk, maar daardoor in mijn ogen niet minder waardevol.

Vraag me sowieso af, is liefde inderdaad zo specifiek dat je maar van één persoon kan houden? Ik heb zelf het idee dat je dan jezelf te kort doet. Voor mij geldt zo wel in een liefdesrelatie als een vriendschapsrelatie, zo lang het leuk is, is het leuk. Want niets is immers voor altijd?
jou eigen hart draag je wel voor altijd met je mee, dat is één ding wat zeker is en als die in balans is en jij op jouw eigenwijze een sterke balancerende relatie ( inderdaad ook al is dat voor even) mee weet te dragen en daardoor leert en in jouw eigen hart blijft geloven komt daar ook vaak veel liefde bij kijken, dank voor je reactie
tegen Yneke
2
Ik kan niet anders dan mijn hart volgen! Te lang heeft die opgesloten gezeten. Er zit te veel passie in mij om die op slot te houden. En ja daar zal zeker nog weleens pijnen uit voortvloeien. Maar aan de andere kant, een hart zonder passie, is voor mij geen optie.