Prinsheerlijk bij De Koning

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 26 May 13:18

Midden in de nacht had hij de prijskaartjes nog op maat geknipt en met zijn vaders vulpen beschreven. Toen hij ze voor de schappen achter het doorzichtige glazen richeltje had geschoven kreeg hij zowaar een brok in zijn keel. Ontroering. Hij was ervan geschrokken. Sinds zijn negende, méér dan een kwart eeuw geleden, had hij zulke heftige emoties niet meer gevoeld.

Erneo leek die eerste maandagochtend van September meer een dokter dan een kruidenier toen hij om acht uur in zijn witte stofjas het laken voor de erker weg trok. Hij liep naar buiten om het resultaat van die kant te bekijken en was tevreden. Het reclamebord leek een beetje te groot uitgevallen, maar de prijskaartjes voor de schappen maakten de zaak helemaal af, vond hij voldaan. In het ochtendlicht glom het kasregister minstens zo trots als de kruidenier zelf en ernaast was er op de toonbank voldoende ruimte waar klanten hun inkopen op konden te zetten. Het pronkstuk, de grote glimmende kassa, leek spiksplinternieuw en dat maakte hem week vanbinnen. Dat hij hier alleen van moest genieten, niet met bravoure kon opsnijden tegen zijn vrienden van vroeger, was toch wel erg jammer. Zou iemand de speciaal voor Cohen gemaakte toonbank herkennen, vroeg hij zich ineens zenuwachtig af totdat zijn buurtjes naar buiten kwamen met een feestelijk vaasje bloemen 

“Van harte mijnheer de Koning, voor naast kassa,” hield Jenneke hem het vaasje voor en sprak de hoop uit op een goede verstandhouding.

“Zien jullie wel? Zelf-bediening!” gebaarde Erneo en ze bekeken wat hij in zo korte tijd achter dat mysterieuze laken had klaargestoomd. 

“Wat een hypermodern initiatief en dat voor een man alleen!” lachte Jennie dubbelzinnig.  Erneo werd er bijna verlegen van dat ze haar bewondering niet onder stoelen of banken stak.

“Een schitterende entourage, buurman... goede aankleding. Het inspireert ons om ook snel met ons winkeltje te beginnen, ” fluisterde Jan. Erneo schrok. “want wij zijn net als u import, niet van hier en dan moet je extra moeite doen om te worden geaccepteerd. Wij denken eraan een bloemenzaakje te beginnen. Waar heb je deze prachtige winkelinrichting, die kassa met toonbank op de kop getikt?” werd Jan onverwacht amicaal. De kruidenier verbleekte even, bleef er vrolijk geheimzinnig over en koos razendsnel voor goede raad.  “Bloemen, zeg je? Wat een goed idee, dat zal zeker een gunstige uitwerking hebben. Uitstraling Jan, daar draait alles om in de verkoop. Vuil of onverzorgd werkt echt niet en als je handel er netjes bijstaat, om door een ringetje is te halen, koopt men sneller dan wanneer het een onoverzichtelijk rommeltje is, Jan.” Zijn vrouw zag plotseling hoe vuil het glas van Erneo’s etalage was en verdween. Nog voor ze met de emmer sop en leren zeem terug was om voor hem de ruit te lappen liepen drie nieuwsgierige volksvrouwen de winkel binnen. Vrijpostig, zonder uitzondering met een sjaaltje over de krulspelden. Ze schrokken van de witte doktersjas toen Erneo hen een draadstalen mandje aanbood.

“Kijkt u maar op uw gemakje rond. Zelfbediening, ziet u wel?” Ze staarden hem verwonderd aan wat hem ertoe bracht tevreden te gniffelen en hij knikte.

“We moeten het zelf pakken, mijnheer?” Erneo lachte hartelijk, wat van hem een vrolijk man maakte en zo voelde hij zich ook.

“Nou dames, ik wil u best helpen hoor, maar u MAG het zelf van de schappen halen.. haha.”

“Wij mogen zomaar onze gang gaan?” 

“Inderdaad, u neemt wat u nodig heeft en rekent het daarna bij de kassa af.”

“We vonden het al vreemd dat hier niets veilig achter de toonbank ligt,” sprak de meest gehaaide van de drie vrouwen. Ze bekeken alles uitvoerig, kochten niets, maar bazuinden kennelijk wel rond, dat er zo’n gekke winkel was geopend op de hoek van de Katjesweg en de Beukenlaan.

Erneo glimoogde van plezier toen het die eerste dag meteen al storm liep, hij handen te kort kwam en merkte dat er niets stilletjes achterover werd gedrukt. Het verwonderde hem eigenlijk toch dat geen van de klanten probeerde te stelen…

Het was een feit. Hij zou hier méér dan een goed belegde boterham verdienen en dat vervulde hem met warme dankbaarheid. Opgewekt, helemaal in zijn element. De Koning was de koning te rijk met zijn ingeving in de trein, die zeer zeker het werk van de voorzienigheid was geweest. Dank u Heer, dat ik deze goudmijn aan mocht boren en God fluisterde dat hij in één van de komende dagen bij de PTT een telefoonaansluiting aan moest vragen.

De hele week stonden er vrouwen in zijn kleine winkeltje waarvan de schappen na de eerste zaterdag bijna leeg waren. De omzet was overweldigend en bijna alle vrouwen uit de wijk waren wel een keer in de zelfbedieningszaak van de prinsheerlijke de Koning, komen kijken.

Dagelijks sloot hij zelfverzekerd de winkeldeur om naar café 'De Luiwammes' aan het kruispunt van de Huisensestraat en de Rijksweg te vertrekken. Daar genoot hij van een stevige burgelijke maaltijd waar hij zich apentrots wentelde in de bewondering, zich graag liet bewieroken als de beste ondernemer sinds de oorlog. Zijn normaliter norse ogen kregen er zowaar een vriendelijker uitdrukking door.

Het aanzien dat hij vanaf de eerste dag in de buurt genoot deed hem in de stilte van de eenzame avonden fantaseren over een vijfjarenplan dat hij stipt op zou volgen. Zijn ‘Koninklijke kruidenierswaren winkelketen’ moest optimaal de kans krijgen om tot wasdom te komen. Hij zou er iedere cent voor omdraaien, ieder dubbeltje investeren in de zaak en dat weekend las hij in de krant over de Spar waar mensen zoals hij de inkoop konden doen. De voorspoed hield kennelijk onafgebroken aan…

Vervolg

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Echt, ik zie het helemaal voor me, ook al kom ik uit een andere tijd. Ik denk dat je met dit verhaal echt iets in handen hebt. Prachtig, ik blijf doorlezen.
Oef, Gildor, heel erg bedankt. Een tijdsbeeld lijkt me in romanvorm best wel ergens te slijten...
Lijkt mij ook, zeker als het gebaseerd is op herinneringen en feiten.
Misschien wel één aandachtspunt dat mij erg opvalt (if you don't mind):

- Jij psychologiseert erg veel. Kan prima werken, als je het gedoseerd toepast. Valkuil: te veel psychologiseren bij de "negatieve" personen. Jef Geeraerts heeft daar ook een handje van.

Mij valt het op omdat ik er zelf ook een handje van heb. Zal wel "normaal" zijn bij mensen die zich aardig comfortabel voelen op een preekstoel of kansel. ;-)
Ik weet eerlijk gezegd niet wat je met psychologiseren bedoelt,
Ga je vanavond een paar voorbeelden sturen in pb, van jou en van Geeraerts. Moet ik even voorbereiden... :-)

In dit stuk doe je het overigens niet...
hij is een erg geslepen en gewiekste winkelbaas aan het worden.
Mooie aanvulling van je bundel "korte verhalen van Dora"....Of komt die er niet?
Dit is één van de hoofdstuk uit: Versplinterde Spiegels...Deze keer niet in chronologische vorm...zodat men zelf kan puzzelen...Het springt tussen Bert en Nico, Geesje en Erneo heen en weer . Van net na de oorlog tot ongeveer 1979
Weer een mooi deel, het is het soort verhaal waar je je hoofd bij moet houden. Houd ik wel van.
Het verklaard wel waarom hij in zijn latere leven zo op zijn centen zit. Maar of het zijn leven en dat van Geesje en de jongens leuker maakt?
Wat heerlijk als je zo een zaak kunt beginnen en ieder dubbeltje kunt investeren in een zaak, hier in Nederland lukt dat niet , moet je eerst betalen omdat je een winkel hebt,papieren en vergunningen, ook als je geen inkomsten hebt en belasting over elk artikel betalen.
of heb ik dat mis ?
Heerlijk is niet altijd even eerlijk.
Dat staat in de andere delen beschreven.
Ach, net na de oorlog kon er nog van alles, over de rug van anderen, die vergast waren en niet terugkwamen, maar goed...
Na de oorlog moest men opkrabbelen,vooruit kijken, zo goed en zo kwaad als het ging.
Nee dan in de oorlog, alsof een ander minder waard was dan zij zelf.
het bedrukt me nog steeds als ik eraan denk.